Kameleon

Kameleony pochodzą z półwyspu arabskiego głównie z Jemenu i Arabii Saudyjskiej. Kameleony które możemy kupić w sklepach zoologicznych dorastają zazwyczaj do około pięćdziesięciu centymetrów. Więcej »

 

Category Archives: Zwierzęta świata

Kameleon

Kameleony pochodzą z półwyspu arabskiego głównie z Jemenu i Arabii Saudyjskiej. Kameleony które możemy kupić w sklepach zoologicznych dorastają zazwyczaj do około pięćdziesięciu centymetrów. Powinny mieć za mieszkanie terrariu dość wysokie aby nie mogły się z niego wydostać niezauważone. W takim terreaium należy umieścić kilka gałęzi aby kameleon mógł się wspinać oraz pojemnik z wodą. W dzień w terrarium powinna być temperatura w okolicach trzydziestu stopni a na noc powinna się obniżać do około dwudziestu pięciu stopni Celsjusza. Samce kameleonów nie lubią rywalów więc w terrarium powinien przebywać co najwyżej jeden samiec. Hodowla kameleonów jest trudna. Samice składaja jajka w gorącym piasku gdzie po około stu dziewięćdziesięciu pięciu dniach rodzą się młode kameleony. Kameleony w terrarium żywią się głównie owadami, młodymi myszami oraz pokarmem roślinnym takim jak rzęsa wodna, mniszkiem lekarskim, podbiałem. Zjedzą również chętnie pomidora czy owoce. Pokarmy należy uzupełniać preparatami mineralno – witaminowymi.

Świnka morska

Świnka morska jest stosunkowo małym zwierzątkiem które może mieszkać w mieszkaniu i zajmuje niewiele miejsca. Świnka taka jest kudłata i ma mały zakręcony ogonek. Koszt ich utrzymania jest bardzo mały. Jeśli swinka zaprzyjaźni się ze swym opiekunem to wita go wesołym gwizdem. Świnki żyja stosunkowo długo bo około sześciu do dziesięciu lat ale spotyka się i takie które dożywają kilkunastu lat. Zaletami posiadania świnki morskiej są te że taka świnka śpi w nocy i nie przeszkadza jak to robią niektórzy nasi ulubieńcy. Dzięki temu że długo żyje mamy okazje się z nią zaprzyjaźnić i cieszyć z niej. Świnki sa bardzo towarzyskie i przywiązują się do swego opiekuna oraz co najważniejsze nie chorują więc nie wymagają jakiś częstych wizyt u weterynarza. Oczywiście każde zwierzę może zachorować ale świnki nalezą do tych odpornych na choroby pod warunkiem że będzie się o nią odpowiednio dbać i odżywiać. Niestety mogą mieć również wady takie jak na przykład wymagania co do czystości klatki (czyszczenie nawet dwa razy w ciągu doby).

Kanarek

Kanarki to zazwyczaj żółte ptaki. To właśnie od ich koloru upierzenia powstał kolor żółty – kanarkowy. Żółte kanarki to podstawa ale w wyniku ich hodowli powstały kanarki o upierzeniu kolorowym. U kanarków kolorowych śpiew jest sprawą drugorzędną ale pozostałe kanarki to doskonali śpiewacy. Wszystkie kanarki doskonale śpiewają ale najlepiej te które są odpowiednio w hodowli selekcjonowane i kojarzone specjalnie pod kątem śpiewu. Najlepiej śpiewają kanarki harceńskie. Nazywa je się niekiedy „szlachetnymi”. Śpiew tych kanarków jest bardzo melodyjny. Wśród kanarków ozdobnych z kształtu najładniejszym jest kanarek zwany border. Jest to kanarek bardzo popularny w Anglii. Od ponad stu lat hoduje się go według ściśle określonych standardów. Jest on bardzo spokojnym ptakiem który szybko przyzwyczaja się do swych opiekunów i nowego otoczenia. Może mieć wielkość około czternastu centymetrów. Mamy również kanarki kolorowe. Kanarki takie mogą mieć upierzenie w kolorze żółtej, białej, szarozielonej i cynamonowej.

Ślimaki

Ślimaki są grupą mięczaków licznie reprezentowaną środowisku wodnym i lądowym. Znanych jest łącznie około 105 tysięcy ślimaków spośród których w Polsce występuje 229 gatunków. Powierzchnia ciała ślimaków pokryta jest nabłonkiem migawkowym zawierającym gruczoły śluzowe. Głównym gruczołem trawiennym jest wątroba połączona z żołądkiem. Ślimaki mają umięśniona stopę, za pomocą której przemieszczają się lub pływają. Poruszają się z prędkością 50 m/godz. Wśród ślimaków są gatunki wyposażone w duże muszle, które dają schronienie zwierzętom w obliczu niebezpieczeństwa i posiadające muszlę szczątkową lub wewnętrzną, nie nadającą się na kryjówkę. Pod innymi względami ślimaki są bardzo podobne. Poruszają się na dużej umięśnionej stopie. Gatunki lądowe wydzielają przy tym śluz, widoczny w postaci jasnej ścieżki widocznej po przejściu stworzenia. Substancja te redukuje tarcie ciała o podłoże. Wszystkie ślimaki mają proste oczy, często umieszczone na zakończeniach czułków. Otwór gębowy, z dużą ilością małych ząbków, umieszczony jest w dolnej części głowy. Wstężyki, czyli ślimaki ogrodowe, żywią się głównie rozkładającą się materią roślinną. Nie ma więc powodu, by sądzić, że wyrządzają szkody w środowisku. Dopiero gdy skończą się zasoby butwiejącej materii, ślimaki z ochotą zjadają młode liście i sadzonki. Ślimaki zamieszkują też morza. Niektóre gatunki morskie bywają jaskrawo ubarwione. Kolory ostrzegają napastników.

Pies

Pies domowy należy do zwierząt domowych towarzyszących. Psy powstały jako udomowienie wilka. Pies od czasów prehistorycznych towarzyszy człowiekowi. Jest wiele ras psów które różnią się od siebie rozmiarami ciała, umaszczeniem, sierścią a przede wszystkim charakterem i usposobieniem. O psach opowiem na przykładzie owczarka niemieckiego. Pies tego gatunku należy do psów dość dużych o wzroście od sześćdziesięciu do sześćdziesięciu pięciu centymetrów wzrostu i wadze około czterdziestu kilogramów. Pies jest zawsze większy od suki. Głowę ma bardzo proporcjonalną o pysku wydłużonym, bardzo inteligentnym spojrzeniu. Oczy wilczura są zazwyczaj w kształcie migdałów o kolorze brązowym. Czubek nosa ma czarny i zawsze wilgotny. Na głowie sa uszy stojące, proste, średniej wielkości. Wilczur ma sierść zazwyczaj czarną, bardzo gęstą z zaznaczeniami brązowo – rudymi. Sierść ściśle przylega do ciała, krótsza jest na głowie i łapach a dłuższa na szyi i tułowiu. Owczarki mogą być psami pasterskimi, obronnymi, ratowniczymi, tropiącymi.

Łososie i trocie

Blisko spokrewnione łososie o trocie żyją morzach, rzekach i jeziorach w wielu rejonach świata. Są wysoko cenionymi rybami konsumpcyjnymi bardzo popularnym wśród wędkarzy. W wielu rejonach wprowadzono je do hodowli stawowej. Najbardziej znanymi przedstawicielami tych ryb są europejski trocie i pochodzący z Ameryki Północnej pstrąg tęczowy. Troć występuje w trzech formach ekologicznych. Pierwszą jest troć wędrowna, która migruje z rzek do morza, a potem powraca do rzek na tarło, drugą – znacznie mniejszy pstrąg potokowy, który pozostaje przez całe życie w wodach słodkich, zaś trzecią – troć jeziorowa, zamieszkująca na stałe niektóre jeziora europejskie. Pstrąg tęczowy ma także formę, która wywędrowała do morza (łosoś stalowogłowy), oraz stacjonarną na stałe pozostającą w wodach słodkich. Łososie są w zasadzie większe od troci. Większość z nich migruje. Należąca do łososi pacyficznych nerka z północnego Pacyfiku żyje w morzu kilka lat. Potem powraca do macierzystych wód, w których wykluła się z jaja. Płynąc w górę biegu rzeki, niekiedy pokonuje 2000 kilometrów. Właściwe tarlisko rozpoznaje przypuszczalnie zmysłem węchu. Po złożeniu ikry przez samicę i zapłodnieniu jej przez samca, oboje giną. Atlantycki łosoś szlachetny ma podobną biologię, ale może przystępować do rozrodu kilkakrotnie. Masa największego dotychczas złowionego łososia szlachetnego wynosiła około 39 kilogramów.

Ptaki morskie

Prawie 3/4 powierzchni ziemi zajmują morza. Oceany obfitują w pożywienie na równi z lądami, nic więc dziwnego, że większość ptaków preferuje środowisko morskie. Ptaki na czas rozrodu muszą jednak wracać na ląd. Spośród 8700 gatunków ptaków tylko 300 związanych jest wyłącznie z morzem. Szczególny sukces ewolucyjny osiągnęły mewy, które nauczyły się wykorzystywać jako pożywienie także odpady wyrzucane przez ludzi. Mewy należą do rodziny ptaków morskich, oceanicznych i słodkowodnych. Wyróżnia się 82 gatunki mew. Mają mocny dziób, lekko zakrzywiony, długie, wąskie skrzydła. Doskonale pływają dzięki trzem palcom nóg spiętych błoną. Są ptakami mięsożernymi. Ptaki te gniazdują nawet na gmachach w miastach. Można je zobaczyć z dala od morza, gdyż niektóre gatunki zaadaptowały się do życia na śródlądzie. Do oceanicznych wędrowców należą albatrosy i burzyki. Dzięki oryginalnemu kształtowi dziobów ptaki te zyskały nazwę „rurkonosych”. Rurkowate, powiększone nozdrza pozwalają lepiej wykorzystywać prądy powietrzne oraz wyczuwać bliskość lądu lub obecność pożywienia. albatrosy są wytrwałymi szybownikami, na ląd wracają tylko w porze lęgów. Do ptaków morskich należą także kormorany, głuptaki i fregaty. Różnią się sposobem zdobywania pokarmu: głuptaki nurkują, spadając z wysokości 15 metra, a fregaty dokonują rozbojów na przedstawicielach innych gatunków, odbierając im łup.

Mysz

Mysz domowa obok człowieka, psa i kota jest najczęściej spotykanym ssakiem. Nie lubimy ich towarzystwa ale niektórzy maja myszy hodowlane w domu i sa zachwyceni ich towarzystwem. Myszy jeśli sa niechcianym domownikiem mogą być uciążliwe ale nie sa niebezpieczne. Zazwyczaj myszy łapie się w różnego typu pułapki. Aby nie mieć w domu niechcianego towarzystwa wystarczy kot. On już nie dopuści do tego aby się zagnieździły. Myszy zazwyczaj zyją sobie spokojnie na polach i sa praktycznie niezauważalne. Mieszkają w swoich norkach i wychodzą tylko aby się pożywić. Myszy żywią się tylko pokarmem typu zboże. Jeśli mysia rodzina zagnieździ się na przykład w spichrzu to może poczynić znaczne szkody w zbożu. Ale tak jak wspomniałam wcześniej wystarczy tylko kot i problem się rozwiązuje. Myszy sa bardzo plenne. Młode myszy sa zdolne do rozrodu już po trzech tygodniach. Rodzi się ich jednocześnie nawet dwadzieścia sztuk. Myszy świetnie się wspinają, skaczą i potrafią pływać. Choć je się tępi to myszy praktycznie sa nie do wytępienia.

Kot

Wśród zwierząt nie może zabraknąć kota. Kot to największy pieścioch w domu a jednocześnie niejednokrotnie dyktator. Koty sa bardzo niezależnymi zwierzętami i jeśli trafimy na kota upartego to ciężkie będziemy mieli z nim życie. Kot to taki indywidualista. Jeśli cos postanowi w swej głowie to nic go nie zawróci z obranej drogi. Potrafi być strasznym pieściochem. Wlezie na kolana i mruczy domagając się pieszczoty ale nie daj boże jeśli zdecydujemy się na głaskanie kota który tego nie chce. W tym momencie albo ucieka albo jeśli nie ma wyjścia potrafi wyciągnąć pazury i dotkliwie podrapać albo nawet ugryźć. Najlepiej jest kotu w domu z ogródkiem. Taki kot może przebywać na świeżym powietrzu i tam się wyszaleć. Jeśli kot przebywa ciągle w domu to trzeba mu zagwarantować jakieś zajęcie i się z nim bawić. Lubi zabawki typu myszki które można mu rzucać a on je będzie łapał. Każdy kot mały czy już duży na pewno zyska naszą sympatię jak tylko poznamy jego nawyki i nie będziemy starali się go na siłę zmieniać.

Mrówki i termity

Mrówki i termity to owady żyjące społecznie, spotykane zawsze w grupach, tzw. koloniach. Większość z nich buduje wielki gniazda zwane mrowiskami i termitierami. Kolonia liczy wiele tysięcy osobników pochodzących od jednej matki zwanej królową. Termity są roślinożerne i ze względu na wyjątkową liczebność mogą stać się plagą. Mrówki żywią się rozmaitym pokarmem, zarówno roślinnym, jak i zwierzęcym. Mrówki, w przeciwieństwie do termitów, zamieszkują chłodne regiony. Większość mrówek i termitów nie ma skrzydeł, ale pewnych okresach cyklu życiowego ogromne stada tych owadów unoszą się w powietrzu. Po krótkim locie godowym samice zakładają gniazda i składają jaja. Samce mrówek Gina w godach, a samce termitów pozostają z królową w jej komnacie. Z jajeczek złożonych przez królową wykluwają się mrówki – robotnice, których zadaniem jest gromadzenie pożywienia dla całej kolonii. Młode termity są miniaturkami dorosłych osobników, ale to one wykonują większość prac przy budowie termitiery. Gniazda niektórych gatunków termitów sięgają nawet kilku metrów. Mrówki i termity padają ofiarą wielu dużych zwierząt, takich jak mrówkojady czy mrówniki.

Węże

Węże są beznogimi gadami. Część gatunków prowadzi podziemny tryb życia, ale większość żyje na powierzchni ziemi, a niektóre nawet wspinają się na drzewa lub spędzają życie w morzu. Znamy około 50 gatunków węży żyjących w morzu. Niektóre z nich są bardzo jadowite. Kąsają jednak tylko wówczas gdy czują zagrożenie lub znajdują się w pułapce. Większość węży przemieszcza się z pomocą wijących ruchów ciała, wykorzystując do odbicia każdą nierówność podłoża. Gatunki o takiej specyfice ruchów na powierzchni gładkiej są całkowicie bezradne. Węże nie są stworzeniami obślizgłymi – ich skóra jest sucha i pokryta łuskami. Co jakiś czas zwierze w całości zrzuca skórę. Wszystkie węże są mięsożerne. Gad śledzi potencjalną ofiarę, omiatając długim, rozwidlonym językiem znaczną powierzchnie podłoża, większą niż by mógł ogarnąć język pojedynczy. Język wykrywa mikroślady zapachowe, pozostawione np. przez mysz. Niektóre węże chwytają ofiarę i natychmiast ją połykają. inne, jak pyton, oplótłszy ofiarę ciałem, najpierw ją duszą i miażdżą. Około 1/3 węży posługuje się jadem, który uszkadza układ nerwowy ofiary, paraliżując ją. Węże połykają zdobycz w całości. Najedzonego węża łatwo poznać po wydatnym zgrubieniu ciała. Połknięcie w całości nawet dużej ofiary ułatwia szczególna budowa żuchwy – jej kości rozchodzą się w dół i na boki. Węże potrafią poruszać każdą kością oddzielnie, wciągając w ten sposób łup do gardzieli.

Pierścienice, płazińce i obleńce

Pierścienice, płazińce i obleńce charakteryzuje wydłużone ciało, zazwyczaj złożone z członów i brak im kończyn. Dżdżownice żyją w glebie, z której pozyskują niewielki jadalne cząstki. Penetrują podłoże, drążąc w nim tunele, wzruszają glebę i przyczyniają się do jej napowietrzania, co ma wielkie znaczenie do utrzymania jej żyzności. Należące także do pierścienic pijawki zamieszkują stawy i strumienie. Za pomocą przyssawki czepiają się roślin lub kamieni. Wiele gatunków ma w obrębie otworu gębowego drugą przyssawkę. Żywią się krwią pozyskiwana z innych stworzeń. Pokarm pobierają raz na kilka miesięcy. Mogą jednak bez jedzenia wytrzymać cały rok. Płazińce zamieszkują głównie środowisko wodne. Wiele gatunków ma jaskrawe ubarwienie. Długość ich ciała nie przekracza 1 cm. Niektóre są pasożytami i wywołują groźne choroby. Obleńce mają mniej niż 2 mm długości. Liczne z nich mieszkają w glebie, wodach morskich oraz śródlądowych. Niektóre, zaliczane do nicieni, mogą pasożytować w zwierzętach i ludziach, często powodując choroby. Tasiemce są spokrewnione z płazińcami. Dorosłe osobniki prowadzą pasożytniczy tryb życia, pobierają pokarm w jelitach innych zwierząt.

Ptaki śpiewające

Ptaki śpiewające są najliczniejszą grupą ptaków z 9300 opisanych ptaków ponad połowę stanowią ptaki śpiewające. W obrębie tej grupy obserwuje się niesłychane zróżnicowanie – od maleńkich strzyżyków, po wielkie kruki, od barwnych cudowronek (ptaków rajskich) po szare północnoamerykańskie pluszcze. Większość ptaków śpiewających ma dobrze rozwinięty narząd głosu. Mimo nazwy, sugerującej zdolność do popisów wokalnych, nie wszystkie ptaki z tej grupy śpiewają, a niektóre, na przykład kruk, wydają niemiło brzmiące tony. Są też tej grupie ptaki słynące z przepięknych treli, na przykład słowiki czy skowronki. Wszystkie ptaki śpiewające mają po cztery palce na każdej stopie – trzy skierowane ku przodowi, jeden do tyłu. Prawie wyłącznie są ptakami lądowymi, nieliczne tylko gnieżdżą się w pobliżu zbiorników słodkowodnych. Morza przekraczają jedynie podczas migracji. Dzioby ich są przystosowane do pobierania pokarmu będącego podstawą ich pożywienia. u większości ptaków śpiewających tylko samce potrafią prawdziwie śpiewać, a samice potrafią wydawać pojedyncze dźwięki. Oprócz śpiewu samce, aby zwrócić uwagę samicy, prezentują rozmaite pozy i skomplikowane tańce oraz zbierają i przynoszą różne przedmioty. Gniazda tych ptaków są zazwyczaj dosyć wyszukane. Nowo wyklute pisklęta SA nieopierzone, ślepe i bezbronne. Opiekują się nimi oboje rodzice. Niektóre podrzucają jaj do gniazd innych ptaków.

Wieloryby i delfiny

Walenie wyglądem przypominają ryby – mają gładkie, doskonale przystosowane do życia w wodzie opływowe ciało. W rzeczywistości należą do ssaków. Są bardzo inteligentne. Samica każdorazowo wydaje na świat tylko jedno młode, które karmi mlekiem. Mniejsze walenie – delfiny i morświny – pod wieloma względami są bardzo podobne do swoich olbrzymich krewniaków. Walenie dzielą się na dwa podrzędy. Do pierwszego zalicza się zarówno mniejsze delfiny, morświny, jak tez olbrzymie kaszaloty. Zwierzęta te chwytają ofiary spiczastymi zębami. Do drugiego podrzędu należą wieloryb grenlandzki i kolosalny płetwal błękitny. Zwierzęta te żywią się drobnymi skorupiakami, które odcedzają z wody fiszbinowymi płytami zwieszającymi się z podniebienia. Walenie całe życie spędzają w owdzie. Oddychają przez specjalny otwór umiejscowiony na wierzchołku głowy. Aby zaczerpnąć powietrza, musza się wynurzyć na powierzchnię . Walenie mają bardzo dobry słuch. Zwierzęta te wydaja dźwięki zwane śpiewem wielorybim. Dla mieszkańców Afryki wieloryby zawszy były źródłem pożywienia. Obecnie większość wielorybów jest pod ochroną, tylko w nielicznych krajach odławia się te zwierzęta.

Ptaki brodzące

Ptaki brodzące spotyka się na przybrzeżnych terenach, na płytkich wodach śródlądowych, u ujścia rzek, na bagnach i mokradłach. Tam, gdzie występuje obfitość pożywienia, ich stada mogą liczyć tysiące sztuk. Długie nogi umożliwiają ptakom brodzenie w wodzie, a długie dzioby – chwytanie małych stworzeń, nawet tych kryjących się w mule. Większość brytyjskich ptaków brodzących to brodźce i ich krewniacy. W USA za ptaki brodzące uznaje się tylko czaple, pozostałe określa się jako ptaki przybrzeżne. Wielkość ptaków brodzący i sposób ich odżywiania są bardzo zróżnicowane. Bekasy na przykład maja bardzo długie i proste dzioby, które zanurzają głęboko w mule w poszukiwaniu pierścienic. Ostrygojady długimi, mocnymi dziobami podważają pokrywy muszli rozmaitych małż. Ruchliwe siewki mają dzioby krótkie i masywne – wydziobują nimi zdobycz znajdującą się na powierzchni ziemi. Czaple z długimi szyjami i nogami zakończonymi pokaźnymi palcami równie dobrze czują się na drzewach, jak wśród roślin wodnych. Żywią się głównie rybami, które chwytają dziobem podobnym do sztyletu. Wiele ptaków brodzących zamieszkuje rozległe obszary tundry na dalekiej północy.

Foki

Foki są ssakami morskimi. Ale oddychają powietrzem atmosferycznym. Zamieszkują chłodne morza półkuli północnej i południowej. Doskonale pływają posługując się głównie skierowanymi do tyłu kończynami, tylnymi, bezużytecznymi przy poruszaniu się na lądzie. Kończyny przednie przekształcone w płetwy podobnie jak tylne. Na lądzie powolne i ociężałe w wodzie zmieniają się nie do poznania. Ich opływowe ciała są bardziej elastyczne niż ssaków lądowych, a płetwy sprawiają, że w wodzie poruszają się zwinnie i szybko. Foki nawet w wodach polarnych mogą pozostawać przez długi czas, ponieważ mają pod skórą warstwę specjalnej tkanki tłuszczowej, pozwalającej zachować ciepło. U foki podczas nurkowania zwalnia się akcja serca. Mięsień sercowy pracuje w rytmie od 4 do 15 uderzeń na minutę, więc tlen przenoszony przez krew jest wolniej zużywany. Większość fok poluje na ryby, często na te gatunki, których nie ceni człowiek. Nieliczne żywią się krylem. Aby wydać potomstwo foki muszą wyjść na ląd. Wylegają na odizolowane plaże lub wyspy często w koloniach składających się z tysięcy osobników. Każda samica rodzi tylko jedno, dobrze rozwinięte młode, które w sprzyjających okolicznościach usamodzielnia się już po trzech tygodniach. Niektóre foki posiadają wąsy czuciowe rozmieszczone na pysku, które wykrywają zmiany ciśnienia wody wywołane przez przepływające zwierze. W ten sposób mogą znaleźć pożywienie nawet w mętnych wodach.

Głowonogi

Kalmary, kałamarnice, mątwy i ośmiornice należą do grupy mięczaków zwanych głowonogami. W przeciwieństwie do innych mięczaków nie mają zewnętrznej muszli chroniącej ich miękkie tkanki. Wszystkie głowonogi poruszają się wyrzucając wodę pod ciśnieniem z tzw. Lejka (napęd odrzutowy). Kalmary i kałamarnice żyją w wodach otwartego morza, a ośmiornice spotyka się przeważnie w odach płytkich, ukryte w rozpadlinach skalnych. Znamy około 350 różnych gatunków kałamarnic i kalmarów, 150 gatunków ośmiornic i 14 gatunków mątw. Mątwy także zamieszkują wody płytkie, lecz chowają się, zagrzebując w piasku. Głowonogi należą do drapieżników. Ośmiornice chwytają ofiary za pomocą ośmiu ramion wyposażonych w przyssawki. Kałamarnice i mątwy mają dziesięć ramion, osiem dużo krótszych niż u ośmiornic i dwa dłuższe, za pomocą których łowią ofiary. Wszystkie głowonogi obezwładniają ofiary jadem wstrzykiwanym poprzez ukąszenie. Dzięki dużemu, złożonemu mózgowi i wielkim, czułym oczom głowonogi szybko rozpoznają zagrożenie. Potrafią się też maskować. W ich skórze znajduj ą się torebki, które zwierze zapełnia w ciągu zaledwie kilku sekund pigmentem lub opróżnia gwałtownie zmieniając ubarwienie. W ten sposób ostrzega napastnika lub rozpływa się w migocących refleksach światła oceanicznego. Gdy napastnik nadmiernie się zbliży głowonogi wyrzucają ciemną, atramentową ciecz, pełniącą funkcje zasłony dymnej.

Królik

Króliki domowe mogą mieć różną wielkość i wagę od jednego kilograma aż do wagi od dziewięciu do jedenastu kilogramów. Wszystko zależy od rasy królików. Mamy króliki angorskie których sierść czyli tak zwana wełna angorska służy do produkcji ubrań. Z każdego kilograma masy ciała królika angorskiego w ciągu roku można otrzymać dwadzieścia dekagramów wełny angory. Największą rasą hodowlaną aktualnie sa króliki rasy olbrzymie belgijskie. Żeby królika nieustannie rosną i musi je systematycznie ścierać. Króliki szczególnie małe należą do zwierząt uroczych i bardzo miłych. Można się z nimi zaprzyjaźnić i są doskonałym towarzystwem dla dzieci. Mają bardzo miłe futerko do którego jest się miło przytulić. Króliki sa zalecane dla ludzi nerwowych gdyż głaskanie króliczego futerka uspokaja i wycisza. Przebywanie z królikiem sprawia wiele radości. I pozwala oderwać się od codziennych problemów co powoduje że odpoczywa się psychicznie. Królik potrafi odwdzięczyć się za opiekę i miłość. Króliczki uwielbiają pieszczoty i potrafią się o nie upominać.

Zebry

Zebry są bliskimi krewniaczkami koni i osłów. Zamieszkują wyżyny i równiny wschodniej i południowej Afryki. Wszystkie pokryw deseń z poprzecznych czarno – białych pręg. Taki rysunek barwny zapewnia zwierzętom doskonałe maskowanie, ponieważ powoduje rozmycie konturów ich sylwetki, myląc w ten sposób drapieżnika. Wyróżnia się trzy lub cztery odrębne, odmiennym pasiasty deseniem gatunkiem zebr. Zebra stepowa jest szeroko rozpowszechniona, lecz zebra górska obecnie jest bardzo rzadko spotykana. Zebry żyją w niewielkich grupach rodzinnych, złożonych z samic i młodych, którym przewodzi jeden samiec. Ogier przyjmuje pozycje przywódcy blisko 10 lat, po czym zastępuje go młodszy samiec. Przemieszczając się zachowują określony porządek – na początku idzie samica, a z Ania jej potomstwo. Na końcu wędruje ogier. Niekiedy grupy rodzinne zbierają się w ogromne stada, czasami łączące się za stadami antylop. Wspólnie pokonują znaczne odległości, migrując w poszukiwaniu pastwisk. Ze świeżą trawą. Ważną rolę w komunikowaniu się poszczególnych osobników stada odgrywają u zebr uszy – gdy zwierzęta są rozdrażnione, kładą uszy płasko na sobie, a gdy maja dobre samopoczucie, ich uszy stercza pionowo.

Papuga

Znamy różne papugi ale chyba najczęściej mówi się o papudze Ara. Ara najczęściej występuje jako hasło w krzyżówce. Ara jest jedną z największych papug. Może ona mieć długość wraz z ogonem około dziewięćdziesięciu centymetrów. Kark, skrzydła i pióra na ogonie ma zazwyczaj w kolorze niebiesko – turkusowym a brzuch w kolorze żółtym. Na głowie ma czub z piór w kolorze zielonym. Dziób papugi ma kolor czarny. Policzki papugi są gołe i maja kolor biały. Jeśli papuga się zdenerwuje albo wystraszy to stroszy piórka. Ara żyje jako dziki ptak w północnej części Ameryki Południowej. Są to ptaki bardzo towarzyskie i zazwyczaj przebywają w niewielkich stadach. Wspólnie żerują w ciągu dnia a późnym popołudniem zlatują się na drzewa w duże stada. Bywa że w jednym miejscu nocuje i sto papug. Ich wrzaski słychać daleko. Samica papugi znosi dwa lub cztery jaja i wysiaduje je przez dwadzieścia siedem dni. Gniazdo opuszcza bardzo rzadko. Małe wychowują się w gnieździe około dziewięćdziesięciu dni a później opuszczają to gniazdo.

Ślimaki

Ślimaki należą do mięczaków. Występują na lądzie ale również w wodach głównie mórz. Ślimaki maja muszle. Wylegają się z jaj. Muszla dla ślimaka pełni role ochronną. Muszla przybiera różne kształty. Ślimak zazwyczaj jest cały schowany w muszli a tylko wystaje mu głowa na której jest para oczu. Otwór gębowy oraz dwa czułki. Ślimak odżywia się trawą, liśćmi kapusty lub innymi liśćmi. Ślimaki mogą być zwierzętami hodowanymi przez człowieka. Sa to ślimaki winniczki. Zazwyczaj ślimaka winniczka spotykało się jako zwierzę mieszkające na polach i łąkach ale z czasem stał on się bardzo popularny jako zwierzę hodowlane. Hodowla taka zajmuje niewiele miejsca i można ja prowadzić przez cały rok. Nie wymaga dużych nakładów finansowych. Hodowla jeśli jest odpowiednio prowadzona nie jest uciążliwa dla środowiska i całkowicie bezzapachowa i co najważniejsze nie jest związana z dużym wysiłkiem fizycznym. Ślimaki hodowlane mają przeznaczenie dla gastronomii. Szczególnie są poszukiwane na eksport do Francji gdzie ślimaki sa przysmakiem. Ostatnio nawet w Polsce są dość często zamawiane.

Rekiny i płaszczki

Rekiny i płaszczki zasadniczo różnią się od innych ryb – ich szkielety nie są zbudowane z kości, lecz tkanki chrzęstnej, czyli takiej substancji, jaka nadaje kształt naszym małżowinom usznym i nosom. Znamy wiele gatunków rekinów. Niektóre są powolne i żywią się skorupiakami oraz jeżowcami znajdującymi się na morskim dnie. Inne, jak rekin wielorybi czy długoszpar, odcedzają z wody morskiej plankton. Najbardziej znane są jednak gatunki ruchliwe i drapieżne, takie ja żarłacz biały. Żywią się one głównie rybami, ale większe gatunki nie gardzą również fokami i delfinami. Słuch o wzrok delfinów nie są najlepsze, za to zwierzęta te maja niezwykle dobrze rozwinięty zmysł węchu. Wychwytują też drgania wywołane przez ranną lub przestraszoną rybę. Ponadto potrafią rejestrować prądy elektryczne rozchodzące się w wodzie, co umożliwia im śledzenie ofiary śladem wytwarzanych przez nią impulsów. U drapieżnych gatunków rekinów szczęce i żuchwie osadzonych jest wiele rzędów trójkątnych zębów. W paszczy rekina może ich być nawet do 3000, większość ukryta z zębami frontowymi. Jeśli ząb pierwszego szeregu zostanie uszkodzony, to na jego miejsce przesuwa się ząb z drugiego rzędu. Płaszczki prowadzą przydenny tryb życia. Poruszają się dzięki falowym ruchom płetw przypominających wyglądem skrzydła. Ich ciało zazwyczaj zakończone jest cienkim ogonem. Oczy znajdują się na wierzchołku głowy.

Pająki i skorpiony

Pająki i skorpiony są ze sobą spokrewnione. Jedne i drugie mają ciało podzielone na dwie główne części i poruszają się na ośmiu nogach. Wszystkie polują na niewielkich rozmiarów bezkręgowce. Zdobycz najpierw obezwładniają za pomocą jadu. Wiele osób obawia się pająków i skorpionów, choć człowiekowi zagrażają tylko nieliczne gatunki. Pająki spotyka się niemal na całym świecie. Wszystkie snują rozmaite odmiany jedwabistej nici, którą wykorzystują do plecenia pajęczyn, pętania ofiar lub budowy kokonów do ochrony składanych jajeczek. Pająki łowią pożywienie w rozmaity sposób, nie tylko z pomocą dobrze znanych pajęczyn – niektóre polują na ziemi, inne z Nienacka skaczą na ofiary, jeszcze inne strzykają jedwabistą nicią pętającą ofiary lub nawet zarzucają sieć. Pewne gatunki pająków wysnuwają nić długości 5 cm, zakończonych bardzo lepką „kulą”, którą rzucają w kierunku ofiary w celu jej spętania. Samice pająków często są większe od samców, które muszą uciekać się do rozmaitych sztuczek, by uniknąć w czasie zalotów zjedzenia przez partnerkę. Tak groźne dla samców samice bardzo troskliwie opiekują się potomstwem. Skorpiony spotyka się w ciepłych regionach świata. Dnie spędzają w ukryciu, a na łowy wychodzą nocami. Żywią się przede wszystkim dużymi owadami, które uśmiercają ukłuciem kolca jadowego. Pożarcie ofiary trwa zawsze kilka godzin. Samice nie składają jaj, ale na świat wydają żywe młode.

Żółwie

Żółwie, zarówno wodne jak i lądowe, należą do najstarszych gadów. W prawie niezmienionej postaci przetrwały do naszych czasów od epoki dinozaurów. Obecnie znamy około 240 gatunków żółwi morskich, słodkowodnych i lądowych. Wielki żółwie lądowe żyją bardzo długo, niektóre nawet do 200 lat. Żółwie osiągają rozmaite rozmiary,. Od 8 centymetrów do nawet ponad 2 metrów. Największy jest żółw skórzasty o masie ciała sięgającej nawet 590 kilogramów. Żółwie łatwo rozpoznać po pancernej skorupie, otaczającej ich ciało. Na zewnątrz wystawiają jedynie kończyny, głowę i ogon. Żółwie lądowe mogą całe schować się w pancerzu. Pancerz zbudowany jest z płyt kostnych pokrytych tarczami rogowymi. Składa sie z dwóch części: grzbietowej (karapaksu) i brzusznej (plastronu). Żółwie nie mają zębów – zastępują je ostre listwy rogowe, którymi odcinają i rozrywają pokarm. Żółwie lądowe to przeważnie roślinożercy, a słodkowodne żywią się głównie innymi stworzeniami. Żółwie wodne zjadają wodorosty i glony, tylko nieliczne gatunki są drapieżne lub padlinożerne. Po odbyciu godów samica tylnymi łapami wygrzebuje w piasku lub glebie jamę, gdzie składa jaja. Niektóre gatunki składają ich mało, inne – nawet do 200 sztuk. Po złożeniu jaj, samica maskuje gniazdo i odchodzi. Młode wykluwają się zwykle po kilku miesiącach i samodzielnie musza zmagać się z niebezpieczeństwem.