Kameleon

Kameleony pochodzą z półwyspu arabskiego głównie z Jemenu i Arabii Saudyjskiej. Kameleony które możemy kupić w sklepach zoologicznych dorastają zazwyczaj do około pięćdziesięciu centymetrów. Więcej »

 

Tag Archives: Domowe

Kapucynki

Podrodzina małp szerokonosych z rodziny piaksowatych, obejmująca 2 rodzaje kapucynka. Małpy z rodzaju kapucynka, obejmującego 4 gatunki, występują w tropikalnej Ameryce, od Nikaragui do Paragwaju. Osiągają do 55 cm di., z wyłączeniem 38-55 cm dl. ogona. Mają krępe ciało, okrągłą głowę, charakterystyczny czub na sklepieniu głowy i chwytny, owłosiony ogon. Ubarwione są jasno- lub ciemnobrązowe, czasami czarno; u niektórych gatunków występują białe plamy. K. czubata, o stosunkowo masywnej budowie ciała, z kępką pionowo sterczących, długich, ciemnych włosów na sklepieniu głowy, pomiędzy uszami, zamieszkuje zach. cz. Wenezueli, wsch. cz. Kolumbii, zach. cz. Brazylii, Boliwię i ujście Amazonki. Smuklejsza k. czarno-biała, z charakterystyczną białą plamą na gardle, żyje w Ameryce Środk. Do rodzaju k. należą także k. białoczelna oraz k. płaczka z przylegającymi, czarnymi włosami na głowie. Żyją stadami (8-30 osobników) na wierzchołkach wysokich drzew w lasach tropikalnych. Prowadzą dzienny tryb życia i są bardzo aktywne. Żywią się owocami i drobnymi zwierzętami, plądrując m.in. plantacje pomarańczy. Rozmnażają się przez cały rok. Samica, po ciąży trwającej ok. 6 miesięcy, rodzi zwykle I młode. Łatwo poddają się tresurze i czasami trzyma sieje w domach; dawniej towarzyszyły kataryniarzom.

Kameleon

Kameleony pochodzą z półwyspu arabskiego głównie z Jemenu i Arabii Saudyjskiej. Kameleony które możemy kupić w sklepach zoologicznych dorastają zazwyczaj do około pięćdziesięciu centymetrów. Powinny mieć za mieszkanie terrariu dość wysokie aby nie mogły się z niego wydostać niezauważone. W takim terreaium należy umieścić kilka gałęzi aby kameleon mógł się wspinać oraz pojemnik z wodą. W dzień w terrarium powinna być temperatura w okolicach trzydziestu stopni a na noc powinna się obniżać do około dwudziestu pięciu stopni Celsjusza. Samce kameleonów nie lubią rywalów więc w terrarium powinien przebywać co najwyżej jeden samiec. Hodowla kameleonów jest trudna. Samice składaja jajka w gorącym piasku gdzie po około stu dziewięćdziesięciu pięciu dniach rodzą się młode kameleony. Kameleony w terrarium żywią się głównie owadami, młodymi myszami oraz pokarmem roślinnym takim jak rzęsa wodna, mniszkiem lekarskim, podbiałem. Zjedzą również chętnie pomidora czy owoce. Pokarmy należy uzupełniać preparatami mineralno – witaminowymi.

Ptaki

Mają one jedyną w swoim rodzaju cechę charakterystyczną: pióra. Istnieją naturalnie inne latające zwierzęta (owady, nietoperze), ale nie mają piór. Ptaki mają cztery kończyny. Do poruszania się na ziemi lub na gałęziach drzew używają kończyn dolnych (łap). Kończyny górne (skrzydła) pozwalają im latać. Wszelako skrzydła niektórych gatunków (struś, kiwi i pingwin) są bardzo małe w stosunku do ciężaru ciała, co uniemożliwia im wzniesienie się w powietrze. Gatunki te spotykamy jednak bardzo rzadko, jest ich zaledwie pięćdziesiąt na 10 000 gatunków ptaków żyjących na naszej planecie. Przeważnie gnieżdżą się na Antarktyce i w rejonach sąsiadujących z biegunem północnym. Ogromna większość ptaków to wspaniałe machiny latające i daleko nam jeszcze do zrozumienia wszystkich mechanizmów lotu. Zdolność ptaków do lotu łączy się z wieloma szczególnymi cechami anatomicznymi. Ich kości są puste w środku, dzięki czemu ptaki są lżejsze. W celu zrównoważenia dużego zużycia tlenu niezbędnego podczas wysiłku w czasie lotu ciało mieści w sobie worki z powietrzem połączone z płucami.

Pies

Najlepszy przyjaciel człowieka to jest oczywiście pies. Jednak niektórzy myślą, że pies nie jest tym jedynym najlepszym przyjacielem. Twierdzą oni, że to komputer jest ich najlepszym przyjacielem. Jednak to nie jest prawda, ponieważ komputer nie potrafi wyrazić prawdziwych uczuć. Jednak nie o tym artykule. Pies na farmie jest wykorzystywany w celach pasterskich, aby pilnował owiec, aby nie uciekały. Psy mogą mieć bardzo różne rasy. Najbardziej znanymi i najpiękniejszymi rasami psów są na przykład Syberian Husky, Bernardyn, Owczarek Niemiecki i wiele innych. Psy są także wykorzystywane na farmach w celach obronnych, ponieważ gdy rolnicy mają bardzo duże pola i nie są w sposób sami kontrolować ich. Dlatego rolnicy wynajmują ochronę i stróżów a na dodatek psy, aby chronić je przed złodziejami plonów a co gorsza maszyn rolniczych. Psy, które są na farmach są specjalnie szkolone, aby potrafiły pokonywać trudny teren i przeszkody w ciemnościach i trudnych warunkach atmosferycznych. Muszą także być bardzo posłuszne swoim panom.

Hipopotam

Hipopotam to naprawdę leniwe zwierzę. Wystarczy mu tylko jakaś woda, bagienko i może tam spędzić cały dzień na drzemce. Hipopotamy to potężne zwierzęta których waga może osiągać nawet cztery tony a ciało długość do czterech i pół metra. Żyją one w grupach złożonych z kilkudziesięciu osobników. Hipopotamy pomimo swej tężyzny potrafią być bardzo niebezpieczne. Jego głównym pożywieniem są rośliny wodne ale nie pogardzi również padliną. Zeruje nocą niekiedy nawet kilka kilometrów od koryta rzeki. Dzięki temu że między palcami ma błony pławne a nozdrza i oczy umieszczone są wysoko na głowie jest wspaniale dostosowany do życia w wodzie. Hipopotamy mogą żyć do czterdziestu lat. Żyją w stadach i większość swego życia spędzają w wodzie. Młode hipopotamy rodzą się w wodzie. Oprócz hipopotamów nilowych sa hipopotamy karłowate które mają wysokość około osiemdziesięciu centymetrów, ciało długości około stu pięćdziesięciu centymetrów i ważą około stu siedemdziesięciu kilogramów. Żywi się kłączami i korzeniami roślin.

Komary

Inaczej komarowate; rodzina z rzędu muchówek, obejmująca ponad 2 tys. gatunków. Ich samice żywią się krwią zwierząt, przenosząc m.in. żółtą febrę, malarię, filariozy i dungę. K. mają długie, smukłe odnóża, charakterystyczny wydłużony aparat gębowy przystosowany do nakłuwania tkanek i wysysania płynów oraz nitkowate czułki. Smukłe, wydłużone, żółtawe lub brązowawe ciało – dorastające do ok. 4-12 mm dł. – pokrywają łuski. Samce, a czasem także samice, żywią się nektarem lub sokami roślin. Samice większości gatunków muszą żywić się krwią, by dojrzały ich jaja.
Z jaj składanych w wodach stojących wylęgają się larwy odżywiające się glonami lub martwymi cząstkami organicznymi; larwy kilku gatunków są drapieżne. Po ok. 3 tygodniach przeobrażają się w poczwarki. W odróżnieniu od większości innych owadów pływają w tym stadium. Czas trwania cyklu życiowego zależy od gatunku. K. przywabiają do żywicieli wilgotność, zapach kwasu mlekowego, dwutlenek węgla, temperatura ciała i ruch. Bzyczenie komara jest wynikiem wysokiej częstotliwości uderzeń jego skrzydeł.
Przedstawiciele rodzaju widliszek to jedyni znani przenosiciele malarii, przenoszący także filariozy i zapalenie mózgu. Rozród następuje zwykle w wodzie z obfitą roślinnością.

Jastrząb i assapan

Jastrząb potrafi wzlatywać bardzo wysoko, a jego terytorium robi wrażenie: jeśli znajdzie odpowiednie miejsce, bierze we władanie obszar o średnicy co najmniej 5 kilometrów. Jastrząb jest inteligentnym i wytrwałym drapieżnikiem, zdolnym pozostawać w ukryciu przez długi czas w oczekiwaniu na ofiarę: gołębia, bażanta, niewielkiego gryzonia lub dzikiego królika. Samiec i samica jastrzębia są wyjątkowymi rodzicami. Razem budują mocne gniazdo, w którym samica składa i wysiaduje 3 lub 4 jaja. W tym czasie samiec przynosi jej pożywienie. Kiedy z jaj wyklują się pisklęta, samiec trzyma w szponach schwytaną zdobycz a samica odrywa z niej kawałki mięsa, którymi karmi młode. Żyjący w północnoamerykańskich lasach assapan, spokrewniony z azjatycką polatuchą, ma specjalny fałd pokrytej futrem skóry rozciągający się po obu bokach między przednimi i tylnymi łapami. Dzięki niemu assapan potrafi „latać”- ściślej mówiąc opadać lotem ślizgowym – na odległość dochodzącą do 30 metrów. Kiedy rozpościera na boki swoje łapki fałd rozprostowuje się, tworząc specyficzny spadochron.

Zebra

Zebra to zwierzę bardzo podobne do konia ale nigdy nie była udomowiona przez człowieka w odróżnieniu od właśnie konia. To pasiasta kuzynka konia. Zebra to niewątpliwie piękne zwierzę ale niestety stanowi główny posiłek dla dużych kotów takich jak gepardy czy lwy. Zebra to taki duży koń w biało – czarne paski lub czarno – białe paski. Jako ciekawostkę można przytoczyć takie coś że paski u zebry są niepowtarzalne. Nie spotka się dwóch zebr o jednakowych paskach tak jak nie spotka się dwóch ludzi o tych samych liniach papilarnych. Zebry żyją w stadach złożonych z jednego ogiera i kilku klaczy oraz ich młodych. Młodą zeberkę wychowują oboje rodziców. Zebry mogą żyć około trzydziestu pięciu lat. Jedyną obroną zebr w przypadku ataku na nie jest mocne kopanie i wierzganie nogami. Taki celne uderzenie może powalić agresora. Zebry należą do zwierząt roślinożernych i żywią się głównie trawami. Od ubarwienia skóry zebry wzięły swą nazwę popularne zebry na jezdni czyli miejsca do przejścia dla pieszych.

Iguanodon

Rodzaj dużych, roślinożernych dinozaurów ptasio miednicznych z późnej jury i wczesnej kredy (163-98 min lat temu), których skamieniałości zostały znalezione w Europie, Azji i pn. części Afryki. I. był największym i najpospolitszym przedstawicielem rodziny iguanodonów. Osiągał ponad 10 rn dł., 5 m wys. i ważył 4-5 t. Pasł się prawdopodobnie w postawie czworonożne:, ale mógł też biegać i chodzić na silnych, stosunkowo długich, tylnych nogach. Krótsze kończyny przednie miały po 5 palców, a przekształcony w mocny kolec kostny kciuk sterczą! prostopadle do pozostałych palców i służył do obrony. Żłobkowane zęby tworzyły ukośne powierzchnie żujące, mogące rozcierać nadrzeczne paprocie i skrzypy, którymi i. prawdopodobnie się żywił. Należał do pierwszych opisanych gatunków dinozaurów. Nazwę nadał mu ang. lekarz Gideon Mantell w 1825 na podstawie znalezionych zębów, które przypominały zęby współcześnie żyjącej jaszczurki – legwana (Iguana). Była to wskazówka, że dinozaury są gadami. Początkowo, rekonstruując ich szkielet, kolec kciuka umieszczano na nosie; dopiero odkrycie licznych szkieletów L w belgijskiej kopalni w Bernissart oraz opisanie ich przez Louisa Dalio na przełomie XIX i XX w. pozwoliło lepiej poznać ich anatomię. Pod koniec XX w. zaniechano rekonstruowania i. w wyprostowanej postawie dwunożnej, podpartego ogonem. Liczne znaleziska szkieletów i tropów świadczą o stadnym trybie życia tych roślinożerców.

Ślimaki

Ślimaki są grupą mięczaków licznie reprezentowaną środowisku wodnym i lądowym. Znanych jest łącznie około 105 tysięcy ślimaków spośród których w Polsce występuje 229 gatunków. Powierzchnia ciała ślimaków pokryta jest nabłonkiem migawkowym zawierającym gruczoły śluzowe. Głównym gruczołem trawiennym jest wątroba połączona z żołądkiem. Ślimaki mają umięśniona stopę, za pomocą której przemieszczają się lub pływają. Poruszają się z prędkością 50 m/godz. Wśród ślimaków są gatunki wyposażone w duże muszle, które dają schronienie zwierzętom w obliczu niebezpieczeństwa i posiadające muszlę szczątkową lub wewnętrzną, nie nadającą się na kryjówkę. Pod innymi względami ślimaki są bardzo podobne. Poruszają się na dużej umięśnionej stopie. Gatunki lądowe wydzielają przy tym śluz, widoczny w postaci jasnej ścieżki widocznej po przejściu stworzenia. Substancja te redukuje tarcie ciała o podłoże. Wszystkie ślimaki mają proste oczy, często umieszczone na zakończeniach czułków. Otwór gębowy, z dużą ilością małych ząbków, umieszczony jest w dolnej części głowy. Wstężyki, czyli ślimaki ogrodowe, żywią się głównie rozkładającą się materią roślinną. Nie ma więc powodu, by sądzić, że wyrządzają szkody w środowisku. Dopiero gdy skończą się zasoby butwiejącej materii, ślimaki z ochotą zjadają młode liście i sadzonki. Ślimaki zamieszkują też morza. Niektóre gatunki morskie bywają jaskrawo ubarwione. Kolory ostrzegają napastników.

Krowa

Naturalny producent mleka nazywa się krowa. Jest ona naturalnym producentem mleka, ponieważ jak wiedzą nawet małe dzieci krowa daje mleko, które jest naturalne i bardzo zdrowe. Z mleka krowiego wykonuje się bardzo wiele potraw na przykład takich jak sery i twarogi. Mleko jest także wykorzystywane w wielu potrawach jak na przykład każdemu nam znane i jedzone na śniadanie płatki kukurydziane z mlekiem. Inną potrawą może być na przykład budyń, który bez mleka nie mógłby powstać. Krowa jest to zwierzę raczej dużych rozmiarów. Rolnicy wyprowadzają swoje krowy na łąki, aby tam pożywiały się trawą i innymi roślinami, aby mieć więcej mleka. Krowy mogą mieć różne kolory, jednak najbardziej popularna na całym świecie jest krowa w biało czarne łaty. Jednak inne kolory też można znaleźć. Są nimi na przykład krowy brązowe, całe czarne, bądź całe białe. Oczywiście krowa, aby się rozmnażać potrzebuje partnera. W tym wypadku jest to byk. Jest on podobnych rozmiarów i czasami kolorów jednak różnią się narządami płciowymi.

Struś

Można śmiało powiedzieć że ten ptak jest rekordzistą . Strusie są największymi ptakami, najcięższymi oraz najszybszymi. Kolejno, struś osiąga do trzech metrów wysokości, może ważyć do 130 kilo oraz może biec sprintem z prędkości ą do 70 kilometrów na godzinę . Strusie to bardzo ciekawe i widowiskowe zwierzęta Afryki. Żyją one w stadach, a dzięki szybkiemu biegowi, w zasadzie nie mają czego obawiać się ze strony drapieżników. Strusie to widowiskowe ptaki nie tylko ze względu na ich masę czy szybkość z jaką mogą się poruszać , mianowicie samiec strusia w okresie godów zachęca partnerkę bardzo spektakularnym tańcem, co z pewnością zapada w pamięci każdemu, który miał szczęście zobaczyć taki taniec. Nieloty te są jeszcze o tyle ciekawe że znoszą gigantyczne jaja, co interesujące jedno strusie jajo odpowiada 25 jaj kurzym, co bez wątpienia jest bardzo imponujące. Strusie można zobaczyć nie wyjeżdżając do Afryki, w Polsce hoduje się je dosyć często, czerpie się z nich dużo korzyści, jak na przykład jaja czy mięso, ale w naszym kraju mięso strusia nie jest popularne. Strusie to naprawdę bardzo piękne ptaki, które potrafią zachwycić .

Kaczka

Kaczki to ptaki wiejskie, które najczęściej hoduje się w większych ilościach. Bardzo rzadko zdarza się by ktoś hodował jedną czy dwie kaczki. Kaczki zwykle trzymają się w grupie i rzadko kiedy się od niej oddalają. Są to wyjątkowo ciekawskie stworzenia, głównie jeśli chodzi o pożywienie. Kaczki hoduje się jedynie ze względu na ich mięso. Nie jest to zbyt popularny rodzaj mięsa. Zwykle kaczki hodowane są po to by ich mięso zaspokoiło potrzeby żywieniowe gospodarstwa rolnego hodującego je. Istnieje bardzo niewiele gospodarstw rolnych, które hodują kaczki po to, by sprzedawać ich mięso. Kaczki są bardzo opłacalne w hodowli, ponieważ ich wymagania żywieniowe są stosunkowo niewielkie i niedrogie. Kaczki są zwierzętami, które dosyć często się rozmnażają, dlatego też w stosunkowo krótkim czasie można się dorobić dosyć pokaźnego stadka kaczek. Można wtedy skupić się na ich bezpośredniej sprzedaży lub sprzedaży ich mięsa. Najkorzystniej w tym drugim przypadku byłaby ich sprzedaż do zagranicy po stosunkowo korzystnych cenach.

Afryka wschodnia

Na równinach wschodniej Afryki żyją takie zwierzęta jak antylopy, zebry, gazele, nosorożce białe i czarne, słonie afrykańskie. Nosorożce są po słoniu afrykańskim drugim co do wielkości zwierzęciem lądowym. Wysokość ich dochodzi do dwóch metrów a waga do ponad trzech ton. Myśliwych kusi szczególnie imponującymi rogami i to jest główny powód kłusownictwa. Gatunek jest na wymarciu i aktualnie żyje w Afryce jedynie kilka tysięcy tych zwierząt. Największym zwierzęciem lądowym jest słoń afrykański. Jego wysokość dochodzi do czterech metrów a waga do sześciu ton. Słoń ma bardzo długie kły dochodzące do trzech metrów. Mieszka prawie na terenie całej Afryki. Jego kły są łakomym kaskiem dla handlarzy kością słoniową. Długość antylopy może dochodzić do dwóch metrów a wysokość do około dwóch metrów i trzydziestu centymetrów. Antylopa Huntera należy do gatunków na wymarciu. Aktualnie żyje ich tylko około tysiąca sztuk. Innym gatunkiem zagrożonym wymarciem jest antylopa szabloroga. Dziś w sumie żyje ich jedynie około siedmiuset zwierząt i grozi jej całkowite wymarcie.

Wilk

Mimo, że od bardzo dawna ludzie prowadzili bezlitosną wojnę z wilkami, drapieżniki te można spotkać w wielu miejscach na świecie – od stref umiarkowanych do najbardziej na północ wysuniętych zakątków: od Azji po Bliski Wschód, od Europy po Amerykę Północną. Wielkość i ubarwienie wilków uzależnione są od regionu i szerokości geograficznej z której pochodzą. Życie wilczego stada wyznacza ściśle określona hierarchia ważności, szanowana przez wszystkich jego członków. Kiedy na przykład stado przenosi się w inne miejsce, jego przywódca idzie w środku grupy z uniesionym w górę ogonem. Tuż obok podąża jego partnerka. Po sprzeczce z przywódcą „poddany” wyraża swoje podporządkowanie opuszczając uszy lub podkulając pod siebie ogon. Wilczęta, których jest od pięciu do jedenastu w każdym miocie, rodzą się w norze wykopanej w ziemi lub w legowisku pośród kamieni. Pozostają w ukryciu aż do trzeciego tygodnia życia, kiedy to zaczynają wyglądać z nory, ciekawe świata. Matka karmi je częściowo przetrawionym przez siebie pożywieniem i uczy je polować.

Kąsaczowate

Rodzina z rzędu karpiokształtnych, obejmująca ok. 1 tys. gatunków ryb, żyjących w wodach słodkich Ameryki Pd. i Środk. oraz Afryki. Osiągają od 2,5 do J 52 cm dl. Mają uzębione szczęki oraz dodatkową płetwę tłuszczową (drugą grzbietową). Należą tu zarówno małe, ślepe, jaskiniowe śleporyby z Meksyku, przypominające łososie ryby tygrysie z Afryki, jak i południowoamerykańskie piranie. Odżywiają się pokarmem roślinnym i zwierzęcym. Większość żyje w niewielkich stadach w strumieniach i rzekach Amazonii, Wiele rozrzuca ikrę wśród roślin wodnych, inne – np. smukleń pryskacz -przylepiają ją do liści zwisających ponad powierzchnią wody, przy czym samiec pilnuje i uderzeniami ogona spryskuje jaja co pewien czas.
Wiele małych, kolorowo ubarwionych i nie agresywnych k. hoduje się w akwariach- Popularnymi rybami akwariowymi są żwawik czerwieniak, ubarwiony srebrzyste z czerwonymi płetwami, biało-czarno-czerwona prystelka oraz ukośnik wspaniały. Dorastający do 20 cm dl. Drobnoustki osiągają 2,5-4 cm di. W akwariach hoduje się rn.in. drob-noustka obrzeżonego, drobnoustka Beckforda oraz N. eguus. Saiminas ma-xiliosus z Ameryki Pd. osiąga ok. 1 m dł. i waży ponad 18 kg. Z wyglądu przypomina łososia, Ubarwiony jest złotawo z czerwonymi płetwami i podłużnymi rzędami plamek na ciele. Poławia się go dla smacznego mięsa.

Homarowate

Morskie skorupiaki z rzędu dziesięcionogów zaliczane do rodzin homarów, langust, Scyllaridae i Polychelidae. Żyją na dnie. większość jest aktywna nocą. Żywią się padliną i wodorostami; czasami polują też na ryby, małe mięczaki i inne denne bezkręgowce. Niektóre, gl. homary i langusty, są poławiane. Mają sztywny, segmentowany szkielet zewnętrzny, oczy na ruchomych słupkach. 2 pary długich czułków oraz 5 par odnóży, z których jedna lub więcej przekształcona jest często w szczypce (jedno z nich zwykle większe od pozostałych). Ha wydłużonym odwłoku znajduje się kilka par odnóży pływnych. Podobny do płetwy ogon służy do pływania; zginanie odwłoka powoduje wsteczny ruch zwierzęcia. Homary żyją we wszystkich morzach z wyjątkiem obszarów podbiegunowych i dużych głębokości. Na trzech pierwszych parach odnóży mają pazury. Głowotułów i odwłok pokrywa pancerz, na przedzie ciała wyciągnięty w rostrum („dziób”). Homar amerykański i homarzec są masowo poławiane i sprzedawane. Spożywa się ich silnie umięśniony odwłok i szczypce. Homar europejski, ubarwiony ciemnozielono. żyje na skalistym dnie M. Północnego i M. Śródziemnego. H. capensis, z wód przybrzeżnych Afryki Pd., dorasta do 10-13 cm dł. H. amerykańsk, z Atlantyku, występuje zwykle na większych głębokościach – do 366 m. Ma wydłużone, oliwkowozielone lub ciemnoniebieskie ciało i duże, masywne szczypce.

Psy

Pies to najwierniejszy przyjaciel człowieka już od najdawniejszych lat. Na świecie jest bardzo wiele ras tych zwierząt, wyliczono że może być ich nawet ponad czterysta. Od najpopularniejszego kundelka, jamnika, spaniela, teriera czy charta nie sposób ich tu wszystkich wymienić po maleńkie miniaturowe teriery yorkshire, które ważą często mniej niż pięćset gram. Psy domowe są potomkami dzikich wilków i szakali. Człowiek udomowił je, aby podporządkować je dla swoich celów. Tak więc nie wszystkie z nich bawią nasze oczy. Psy dzielnie radzą sobie przy poszukiwaniu osób zaginionych ludzi, znamy doskonale przypadki z gór, kiedy to bernardyny ratowali życie ludziom. Ponadto te zwierzęta przydają się łodzią także do innych celów. Chronią one nasze gospodarstwa oraz pomagają nam między innymi w pilnowaniu stada owiec na halach. Również myśliwi sobie chwalą te zwierzęta, znamy doskonale bowiem psy myśliwskie, które tropią między innymi zwierzynę, pomagając tym samym myśliwym w polowaniach. Ponadto specjalnie wyszkolone psy, które przeszły wieloletni trening pomagają ludziom niewidomym w poruszaniu się po świecie, są wręcz ich oczami. Również policja wykorzystuje te mądre zwierzęta, a przede wszystkim ich węch. Pomagają one policjantom między innym w odnajdywaniu materiałów wybuchowych czy narkotyków.

Rybki

We wnętrzach naszego mieszkania wspaniale prezentują się akwaria, a w nich różnego koloru, różnej wielkości i przedziwnych kształtów rybki. Patrząc na nie mamy uczucie spokoju i rozluźnienia. Pływające małe stworzenia w zielonej kaskadzie roślin potrafi zachwycić każdego. Najbardziej popularne to: welony, skalary, gupiki lecz jest ich dużo, dużo więcej. Potrafią się rozmnażać bez ingerencji człowieka, a potomstwo ich jest tak maleńkie, że nie dostrzegalne gołym okiem. Dopiero po kilku dniach, a nawet tygodniach możemy je zaobserwować. Często jednak zdarza się, że są one zjadane przez większe ryby. Bardzo ważne przy hodowli tych zwierząt jest odpowiednia dbałość o jakość i temperaturę wody w jakiej się znajdują. Podstawowymi akcesoriami, jakie możemy odnaleźć w każdym akwarium jest pompka oczyszczająca i filtrująca wodę, grzałka która często sprawdza i w razie konieczności podgrzewa wodę do określonej przez nas wcześniej temperatury. Przydatny jest również termometr, abyśmy wiedzieli, jaką temperaturę ma woda. Rybki bowiem mają wysokie wymagania pod tym względem. Aby nasze akwarium było czyste i zadbane dodatkowo wpuszczamy do nich bardzo użyteczne i pomocna glonojady, które czyszczą dno oraz szyby naszego akwarium.

Świstak

Pochodzi on z rodziny wiewiórkowatych, masa jego ciała dochodzi do 8 kilogramów. Dzięki krępej stożkowatej sylwetce nie można go w zasadzie pomylić z żadnym innym ssakiem europejskim. Może jedynie z występującym na Ukrainie bobakiem. Zewnętrzna strona siekaczy brązowa lub brazowożółta. U młodych osobników biała. Występują w Alpach, znaleźć można tez nieduże kolonie w Pirenejach. W Polsce występuje w Karpatach i tatrach. Jest jednak pod ochrona gatunkową. Żyje kolonijnie w wykopanych przez siebie norach. Sięgających do 1 metra głębokości. Zamieszkiwana nora poza komorą mieszkalną zawiera tak że dość długi ślepo zakończony chodnik słóżący jako toaleta. Komora mieszkalna w której zima świstak zapada w 6-7 miesięczny sen zimowy, już jesienią jest obficie wymoszczona źdźbłami traw. Brak w niej jednak jakichkolwiek zapasów na zimę gdyż świstak w czasie snu nie przyjmuje pokarmów. Budzi się jednak co 3-4 tygodnie by oddać mocz i kał. Zużywa w tym okresie zgromadzona latem takankę tłuszczową. Po przebudzeniu się jest znacznie chudszy i wisi na nim skóra.

Papugi

Również papugi są popularnymi zwierzętami domowymi. Ptaki te charakteryzują się tym, że mają one bardzo kolorowe upierzenie, niczym kwiaty tropikalne. Są one uważane za bardzo inteligentne zwierzęta, co niejednokrotnie udowodniły swoim zachowaniem. Szacuje się, że istnieje ponad trzysta pięćdziesiąt gatunków tych ptaków. W domowych pieleszach nie można trzymać ich bez zabezpieczenia, czyli klatki – ponieważ bardzo często uciekają i nie można ich potem odnaleźć. Jest to spowodowane tym, że ptaki te nie potrafią żyć w uwięzieniu. Wiele z nich bardzo skrzeczy, niektóre mają jednak miły głos. Największą przyjemność sprawiają nam te, które potrafią mówić. Ary. Niektóre z gatunków tych pięknych ptaków są niestety gatunkiem zagrożonym. Jednym z takich gatunków jest brazylijska Ara hiacyntowa. Papugi jedzą zazwyczaj w swoim środowisku naturalnym różne roślin, z których większa część z nich jest niedobra, a nawet toksyczna dla nas ludzi. Jednak nasze papugi domowe jedzą zazwyczaj karmę kupioną w sklepach zoologicznych. Ptaki te sprawiają nam bardzo dużo radości.

Ptaki morskie

Prawie 3/4 powierzchni ziemi zajmują morza. Oceany obfitują w pożywienie na równi z lądami, nic więc dziwnego, że większość ptaków preferuje środowisko morskie. Ptaki na czas rozrodu muszą jednak wracać na ląd. Spośród 8700 gatunków ptaków tylko 300 związanych jest wyłącznie z morzem. Szczególny sukces ewolucyjny osiągnęły mewy, które nauczyły się wykorzystywać jako pożywienie także odpady wyrzucane przez ludzi. Mewy należą do rodziny ptaków morskich, oceanicznych i słodkowodnych. Wyróżnia się 82 gatunki mew. Mają mocny dziób, lekko zakrzywiony, długie, wąskie skrzydła. Doskonale pływają dzięki trzem palcom nóg spiętych błoną. Są ptakami mięsożernymi. Ptaki te gniazdują nawet na gmachach w miastach. Można je zobaczyć z dala od morza, gdyż niektóre gatunki zaadaptowały się do życia na śródlądzie. Do oceanicznych wędrowców należą albatrosy i burzyki. Dzięki oryginalnemu kształtowi dziobów ptaki te zyskały nazwę „rurkonosych”. Rurkowate, powiększone nozdrza pozwalają lepiej wykorzystywać prądy powietrzne oraz wyczuwać bliskość lądu lub obecność pożywienia. albatrosy są wytrwałymi szybownikami, na ląd wracają tylko w porze lęgów. Do ptaków morskich należą także kormorany, głuptaki i fregaty. Różnią się sposobem zdobywania pokarmu: głuptaki nurkują, spadając z wysokości 15 metra, a fregaty dokonują rozbojów na przedstawicielach innych gatunków, odbierając im łup.

Krzyżodziób i żmija zygzakowata

krzyżodziób (Loxia), ptak z rodziny łuszczaków (Fringillidae). W Tatrach żyje głównie krzyżodziób świerkowy (Loxia curvirostra), który jest tutaj bardzo pospolity. Trochę większy od wróbla, dziób ma skrzyżowany, o dłuższej i silniejszej części dolnej, przystosowany do szybkiego wyłuskiwania nasion z szyszek. Samce są upierzone czerwono, samice szarawo. Krzyżodzioby żerują stadkami przelatując z jednego świerka lub krzaka kosówki na inne, wydają przy tym przeciągły, metaliczny, delikatny głos. Bardzp rzadko i tylko w niższych położeniach pokazuje się też krzyżodziób sosnowy (Loxia pytyopsittacus). Krzyżodzioby gnieżdżą się i znoszą jajka w każdej porze roku, najczęściej w grudniu i styczniu. Żmija zygzakowata znana jest w całej Azji i prawie całej Europie. Jest wyśmienitym łowcą myszy, ptaków i żab. Tego śmiertelnie jadowitego wężna powszechnie występującego na terenach górskich można rozpoznać po trójkątnej głowie pionowej źrenicy i charakterystycznym zygzakowatym wzorze na całej długości ciała.

Mysz

Mysz domowa obok człowieka, psa i kota jest najczęściej spotykanym ssakiem. Nie lubimy ich towarzystwa ale niektórzy maja myszy hodowlane w domu i sa zachwyceni ich towarzystwem. Myszy jeśli sa niechcianym domownikiem mogą być uciążliwe ale nie sa niebezpieczne. Zazwyczaj myszy łapie się w różnego typu pułapki. Aby nie mieć w domu niechcianego towarzystwa wystarczy kot. On już nie dopuści do tego aby się zagnieździły. Myszy zazwyczaj zyją sobie spokojnie na polach i sa praktycznie niezauważalne. Mieszkają w swoich norkach i wychodzą tylko aby się pożywić. Myszy żywią się tylko pokarmem typu zboże. Jeśli mysia rodzina zagnieździ się na przykład w spichrzu to może poczynić znaczne szkody w zbożu. Ale tak jak wspomniałam wcześniej wystarczy tylko kot i problem się rozwiązuje. Myszy sa bardzo plenne. Młode myszy sa zdolne do rozrodu już po trzech tygodniach. Rodzi się ich jednocześnie nawet dwadzieścia sztuk. Myszy świetnie się wspinają, skaczą i potrafią pływać. Choć je się tępi to myszy praktycznie sa nie do wytępienia.

Kozica

Pochodzi ona z rzędu nieparzystokopytnych i z rodziny wołowatych, masa jej ciała dochodzi do 55 kilogramów. Samice inaczej mówiąc kozy Sa zawsze mniejsze i lżejsze od samców- capów. Kozica przypomina wyglądem kozę domową. Bardzo charakterystyczne Sa jej rogi występujące u obu płci. Rosną one wpierw niemal prostopadle do góry, a następnie zaginają się do dołu. W porównaniu do innych europejskich wołowatych jej rogi są cienkie, hakowate i osiągają zaledwie podwójna długość uszu. Latem umaszczenie kozicy jest szarobrązowe z czerwonym odcieniem. Od karku po nasadę ogona ciągnie się czarna pręga. Szata zimowa jest znacznie ciemniejsza czasami nawet czarna. Szczególnie gęsta szczególnie w okresie zimowym jest warstwa wełnista sierści, znakomicie izolująca przed wpływem niskich temperatur. Kępa długich włosów na kłębie i na krzyżu stroszona w razie podniecenia nazywane jest przez myśliwych brodą. Występuje ona najczęściej w górach, w Polsce spotykana w Karpatach. Najczęściej występuje na piętrze kosodrzewiny.

Wstęp

Farma jako amerykańskie gospodarstwo, na której można spotkać bardzo wiele zwierząt i maszyn rolniczych. Farma różni się od polskiego gospodarstwa tym, że farma jest po pierwsze większe rozmiarami a po drugie hoduje się na niej troszeczkę inne zwierzęta i inne rośliny. Jest to spowodowane tym, że w Ameryce jest inny klimat niż w Polsce i dlatego nie można hodować tych samych roślin, ponieważ nie mogłyby wyrosnąć. Na farmie jest bardzo wiele różnorakich maszyn rolniczych, które budową bardzo przypominają lub są takie same jak te polskie maszyny rolnicze. Niektóre jednak budową wcale nie przypominają nam znanych z doświadczenia lub, chociaż z widzenia maszyn rolniczych. Są one innej budowy, ponieważ ich pola uprawne różnią się kształtem i sposobem ich uprawiania. Aby założyć taką farmę potrzeba mieć wiele funduszy i pieniędzy na start, aby zakupić po pierwsze ziemię, jeżeli takowej nie mamy, trzeba także kupić różne maszyny rolnicze do uprawiania naszej ziemi a także nie możemy zapomnieć o nasionach roślin, które chcemy uprawiać.

Koczkodany

Rodzaj małp wąskonosych, obejmujący ok. 20 gatunków, żyjących w lasach gł. tropikalnej Afryki. Osiągają 30-65 cm
dl., z wyłączeniem długiego (45-100 cm dł.), niechwytnego ogona. Mają smukłe ciało z krótkim pyskiem oraz z reguły silnie rozwinięte mcdzele siedzeniowe. Poruszają się na czterech długich kończynach. Ich miękkie, gęste futro może być różnie ubarwione – szarawo, rudawo, brązowo, zielonkawo lub żółtawo – i ozdobione kontrastującymi, jaskrawymi plamami, gl. białymi. Nozdrza i bródka k. białonosego z Afryki Zach. są białe. Białe plamy o sercowatym kształcie występują również na nosie k. oliwkowego i k. askaniusa. Prowadzą na ogól nadrzewny tryb życia. Żyją w grupach rodzinnych, często łącząc się w większe stada w ciągu dnia. Niekiedy współżyją z innymi gatunkami małp. Żywią się liśćmi, owocami i innym pokarmem roślinnym, a także owadami i innymi drobnymi zwierzętami. Kilka gatunków żeruje również na polach uprawnych. Większość łatwo się oswaja i hodowana jest w ogrodach zoologicznych ze względu na odporność i pogodne usposobienie. W niewoli mogą żyć 20-30 lat. K. zielonosiwy, k. tumbili i k. saba zamieszkują tereny sawannowe i prowadzą naziemny tryb życia. Barwione są szarawo, oliwkowozielono lub żółtoszaro z jaśniejszym brzuchem.

Nosorożec

Są to bardzo imponujące zwierzęta. Nosorożce są bardzo charakterystyczne ze względu na róg który znajduje się na pysku. Zwierzęta te są imponujące z tego powodu że są jednymi z największych zwierząt żyjących na ziemi, oraz mogą bez problemu biec ponad 50 kilometrów na godzinę a trzeba tu zaznaczyć że mogą ważyć podobnie jak hipopotamy do 4 ton. Nosorożce nie mają naturalnych wrogów, dodatkowo chroni je bardzo gruba skóra, którą jest ciężko przebić . Niestety nosorożce w tej chwili to gatunek zagrożony, człowiek wybijał te zwierzęta głównie dla ich rogów, które znajdują swoje zastosowanie w wielu dziedzinach takich jak na przykład medycyna czy po prostu jako trofeum myśliwskie. Nosorożce żyją w małych stadach. Matki są bardzo opiekuńcze, młode nosorożce nie potrafią się jeszcze bronić i czasem padają łupem drapieżników, ale przy boku matki czują się bezpiecznie. Zwierzęta te są bardzo inteligentne, mają bardzo rozwinięte zmysły, ale za to ich wzrok nie jest doskonały. Wielu ludzi poświęciło czas aby obserwować te zwierzęta i nauczyć nas trochę o ich stylu życia czy też przyzwyczajeniach co okazuje się jest bardzo ważnym elementem w rozwoju człowieka.

Pierścienice, płazińce i obleńce

Pierścienice, płazińce i obleńce charakteryzuje wydłużone ciało, zazwyczaj złożone z członów i brak im kończyn. Dżdżownice żyją w glebie, z której pozyskują niewielki jadalne cząstki. Penetrują podłoże, drążąc w nim tunele, wzruszają glebę i przyczyniają się do jej napowietrzania, co ma wielkie znaczenie do utrzymania jej żyzności. Należące także do pierścienic pijawki zamieszkują stawy i strumienie. Za pomocą przyssawki czepiają się roślin lub kamieni. Wiele gatunków ma w obrębie otworu gębowego drugą przyssawkę. Żywią się krwią pozyskiwana z innych stworzeń. Pokarm pobierają raz na kilka miesięcy. Mogą jednak bez jedzenia wytrzymać cały rok. Płazińce zamieszkują głównie środowisko wodne. Wiele gatunków ma jaskrawe ubarwienie. Długość ich ciała nie przekracza 1 cm. Niektóre są pasożytami i wywołują groźne choroby. Obleńce mają mniej niż 2 mm długości. Liczne z nich mieszkają w glebie, wodach morskich oraz śródlądowych. Niektóre, zaliczane do nicieni, mogą pasożytować w zwierzętach i ludziach, często powodując choroby. Tasiemce są spokrewnione z płazińcami. Dorosłe osobniki prowadzą pasożytniczy tryb życia, pobierają pokarm w jelitach innych zwierząt.

Kobry

Grupa jadowitych węży z rodziny zdradnicowatych, występujących w tropikach Afryki, Azji i Australii. Znane są z podnoszenia przedniej cz. ciała i rozsuwania bocznych fałdów skóry w razie niebezpieczeństwa. Mają krótkie zęby jadowe, o rurkowatych kanałach, osadzone z przodu szczęki. Neurotoksyczny jad powoduje paraliż układu oddechowego; dla człowieka takie ukąszenie bywa często śmiertelne. Żywią się gł. drobnymi kręgowcami. Większość gatunków jest jajorodna, nieliczne jajożyworodne (młode wykluwają się z jaj wewnątrz narządów rozrodczych samicy). Wrogami k. są m.in. mangusty – bardzo szybko poruszające się, drapieżne ssaki.
Największy gatunek – k. królewska – osiąga zwykle ok. 3,6 m dl. Żyje od pd. cz.. Chin do Filipin i Indonezji, m.in. w wilgotnych Sasach tropikalnych, na terenach bagnistych, plantacjach i polach ryżowych. Wąż ten ubarwiony jest jasno- lub ciemno-brązowo z licznymi pasami dookoła tułowia i ogona. Poluje gł. na węże i jaszczurki. Samica składa 20-40 jaj w gnieździe wysłanym liśćmi i strzeże ich. K. indyjska. inaczej okularnik, dorasta do ok. 1,7 m dł. Znane są częste przypadki ukąszenia ludzi, ponieważ o zmroku wchodzi do siedzib ludzkich, gdzie poluje na szczury. Występuje od Iranu na wsch. aż do wysp Borneo i Jawa.

Wieloryby i delfiny

Walenie wyglądem przypominają ryby – mają gładkie, doskonale przystosowane do życia w wodzie opływowe ciało. W rzeczywistości należą do ssaków. Są bardzo inteligentne. Samica każdorazowo wydaje na świat tylko jedno młode, które karmi mlekiem. Mniejsze walenie – delfiny i morświny – pod wieloma względami są bardzo podobne do swoich olbrzymich krewniaków. Walenie dzielą się na dwa podrzędy. Do pierwszego zalicza się zarówno mniejsze delfiny, morświny, jak tez olbrzymie kaszaloty. Zwierzęta te chwytają ofiary spiczastymi zębami. Do drugiego podrzędu należą wieloryb grenlandzki i kolosalny płetwal błękitny. Zwierzęta te żywią się drobnymi skorupiakami, które odcedzają z wody fiszbinowymi płytami zwieszającymi się z podniebienia. Walenie całe życie spędzają w owdzie. Oddychają przez specjalny otwór umiejscowiony na wierzchołku głowy. Aby zaczerpnąć powietrza, musza się wynurzyć na powierzchnię . Walenie mają bardzo dobry słuch. Zwierzęta te wydaja dźwięki zwane śpiewem wielorybim. Dla mieszkańców Afryki wieloryby zawszy były źródłem pożywienia. Obecnie większość wielorybów jest pod ochroną, tylko w nielicznych krajach odławia się te zwierzęta.

Ptaki brodzące

Ptaki brodzące spotyka się na przybrzeżnych terenach, na płytkich wodach śródlądowych, u ujścia rzek, na bagnach i mokradłach. Tam, gdzie występuje obfitość pożywienia, ich stada mogą liczyć tysiące sztuk. Długie nogi umożliwiają ptakom brodzenie w wodzie, a długie dzioby – chwytanie małych stworzeń, nawet tych kryjących się w mule. Większość brytyjskich ptaków brodzących to brodźce i ich krewniacy. W USA za ptaki brodzące uznaje się tylko czaple, pozostałe określa się jako ptaki przybrzeżne. Wielkość ptaków brodzący i sposób ich odżywiania są bardzo zróżnicowane. Bekasy na przykład maja bardzo długie i proste dzioby, które zanurzają głęboko w mule w poszukiwaniu pierścienic. Ostrygojady długimi, mocnymi dziobami podważają pokrywy muszli rozmaitych małż. Ruchliwe siewki mają dzioby krótkie i masywne – wydziobują nimi zdobycz znajdującą się na powierzchni ziemi. Czaple z długimi szyjami i nogami zakończonymi pokaźnymi palcami równie dobrze czują się na drzewach, jak wśród roślin wodnych. Żywią się głównie rybami, które chwytają dziobem podobnym do sztyletu. Wiele ptaków brodzących zamieszkuje rozległe obszary tundry na dalekiej północy.

Foki

Foki są ssakami morskimi. Ale oddychają powietrzem atmosferycznym. Zamieszkują chłodne morza półkuli północnej i południowej. Doskonale pływają posługując się głównie skierowanymi do tyłu kończynami, tylnymi, bezużytecznymi przy poruszaniu się na lądzie. Kończyny przednie przekształcone w płetwy podobnie jak tylne. Na lądzie powolne i ociężałe w wodzie zmieniają się nie do poznania. Ich opływowe ciała są bardziej elastyczne niż ssaków lądowych, a płetwy sprawiają, że w wodzie poruszają się zwinnie i szybko. Foki nawet w wodach polarnych mogą pozostawać przez długi czas, ponieważ mają pod skórą warstwę specjalnej tkanki tłuszczowej, pozwalającej zachować ciepło. U foki podczas nurkowania zwalnia się akcja serca. Mięsień sercowy pracuje w rytmie od 4 do 15 uderzeń na minutę, więc tlen przenoszony przez krew jest wolniej zużywany. Większość fok poluje na ryby, często na te gatunki, których nie ceni człowiek. Nieliczne żywią się krylem. Aby wydać potomstwo foki muszą wyjść na ląd. Wylegają na odizolowane plaże lub wyspy często w koloniach składających się z tysięcy osobników. Każda samica rodzi tylko jedno, dobrze rozwinięte młode, które w sprzyjających okolicznościach usamodzielnia się już po trzech tygodniach. Niektóre foki posiadają wąsy czuciowe rozmieszczone na pysku, które wykrywają zmiany ciśnienia wody wywołane przez przepływające zwierze. W ten sposób mogą znaleźć pożywienie nawet w mętnych wodach.

Ryby

Istnieje 20 000 gatunków ryb. Mimo różnego wyglądu -kształtu, koloru i rozmiarów, są one określane wspólną nazwą. Niektóre ryby są olbrzymie, jak choćby rekin wielorybi. Jego długość może dochodzić prawie do 20 metrów. Inne z kolei są miniaturowe, takie jak schind-leria, nie przekraczające 2 cm. Jednak wszystkie ryby są wyjątkowo dobrze przystosowane do życia w wodach słodkich lub morskich. Ryby są kręgowcami: mają wewnętrzny szkielet z kręgosłupem. Podobnie jak wszystkie kręgowce mają dwie pary kończyn. Kończyny te są przystosowane do poruszania się w wodzie: płetwy piersiowe z tyłu głowy i płetw)’ brzuszne. Oprócz tego mają płetwę ogonową i – w zależności od gatunku – jedną lub dwie płetwy grzbietowe oraz płetwę odbytową (na brzuchu). Ze względu na rodzaj szkieletu ryby dzielimy na dwie grupy: chrzęstno-szkieietowe, reprezentowane przez płaszczki i rekiny, oraz kostnoszkiele-towe, czyli wszystkie pozostałe – zdecydowanie bardziej liczne. Jeśli dobrze przyjrzycie się przedstawionym tutaj rybom, zauważycie, że wszystkie mają kształt opływowy, by stawiać możliwie jak najmniejszy opór podczas poruszania się w wodzie.

Koń

Konie to piękne i szlachetne zwierzęta hodowane w gospodarstwach wiejskich głównie ze względu na to, że potrzebują dużą przestrzeń. Bogatsze gospodarstwa wielskie hodują konie w celach rekreacyjnych. Jazda konna jest niezwykle popularna zarówno wśród mieszkańców wsi jak i turystów wybierających agroturystykę. Konie to zwierzęta wymagające bardzo wiele uwagi i wkładu pieniężnego. Przed zakupem konia należy się zastanowić czy mamy wystarczająco dużo wolnego czasu i możliwości by zaopiekować się koniem. Inne gospodarstwa rolne wykorzystują konie jako siłę roboczą. Konie wtedy służą do ciągnięcia pługu czy też bryczek pełnych siana czy innych materiałów. Są one dużo bardziej opłacalne od samochodów. Jednakże niezależnie od celu posiadania koni należy pamiętać, że są to żywe stworzenia, o które trzeba dbać. Codziennie konie wymagają dostępu do wybiegu. Najlepiej jest jeżeli w ciągu dnia pozwoli się koniom spędzać czas na dosyć dużych przestrzeniach na otwartym powietrzu. Jednak wieczorem należy je trzymać pod zadaszeniem.

Kolczatki

Inaczej kolczatkowate; rodzina z rzędu stekowców, obejmująca 2 rodzaje ssaków jajorodnych, występujących na terenach leśnych, górskich i pustynnych Australii, Tasmanii i Nowej Gwinei. Osiągają do 50 cm dl., z wyłączeniem krótkiego ogona. Mają krępe ciało, pysk wyciągnięty w długi ryjek, krótkie kończyny i palce zaopatrzone w silne pazury; na tylnych kończynach samców znajdują się ostrogi, wykorzystywane prawdopodobnie w czasie walk, Ubarwione są brązowo. Kolce pokrywające grzbiet mogą być białe, żółte, a nawet czarne. W celu obrony przed wrogami zwijają się w kłębek i zakopują pod ziemię lub wciskają w szczeliny. Za pomocą lepkiego języka łowią mrówki i termity; mogą przeżyć miesiąc bez pożywienia. Samica składa jedno jajo, które umieszcza w torbie skórnej, tworzącej się na brzuchu w okresie rozrodczym. Młode wylęgają się po 10 dniach i odżywiają wydzieliną gruczołów mlecznych, spływającą po sierści. Po 7 tygodniach samica przenosi je do gniazda z liści. K. mogą żyć w niewoli 30, a nawet 50 lat. K. nowogwinejska, o krótkich, rzadkich kolcach na grzbiecie, osiąga 45-78 cm dł. Występuje w wielu rasach lokalnych. Jej liczebność spada ze względu na polowania (dla smacznego mięsa) i wyrąb lasów.

Gady

Ostatnią grupą zwierząt, jakim się przyjrzymy są gady. Również one goszczą w naszych domach i mieszkaniach. Są one jednak już dużo rzadziej spotykane niż na przykład psy czy koty, a nawet małe, białe myszki. Głównymi przedstawicielami tego gatunku w naszych domach są przede wszystkim żółwie oraz węże. Żółwie są bardzo ciekawymi zwierzętami, które mogą spędzić z nami nawet kilkadziesiąt lat, a nawet dłużej. Są to bowiem długowieczne zwierzęta, które mogą przeżyć nie jednego człowieka. Żółwie jednak różnią się między sobą. Są małe żółwiki (czyli te domowe) oraz olbrzymie żółwie, które zamieszkują na przykład Wyspy Galapagos. Istnieją żółwie wodne, błotne oraz typowo lądowe. Żółwie są jednak gatunkiem, który coraz bardziej jest narażony na wyginiecie. Drugim przedstawicielem domowych gadów jest wąż. Większość ludzi uważa, że domowe węże są bardzo niebezpieczne, jednak te sprzedawane w sklepach zoologicznych są pozbawione jadu. Część ludzi trzyma w swoich domach również bardziej egzotyczne zwierzęta, takie jak kameleony, które zmieniają kolor swojej skóry czy różnego rodzaju jaszczurki.

Kura

Kury to masowo hodowane ptaki w gospodarstwach wiejskich. Hoduje się je głównie ze względu na to, że znoszą one jajka, które w Polsce są jednym z podstawowych składników różnych produktów żywnościowych. Mniejsze gospodarstwa hodują kury dla własnego użytku, większe gospodarstwa zajmują się sprzedażą jajek. Średnio hodując dziesięć kur można się codziennie spodziewać około dziesięciu jaj. Oczywiście ilość jaj zależy od warunków, w jakich hodowane są kury. Należy dlatego pamiętać by nie narażać ich na zbyt duży stres. Nie powinno się trzymać w pobliżu kur psów oraz innych hałaśliwych zwierząt ani urządzeń. Ponadto kury hoduje się ze względu na ich mięso. Drób (mięso z kur) jest jednym z najpopularniejszych mięs w Polsce. Jest to mięso uznane na bardzo zdrowe i wskazane do podawania dzieciom. Szczególnie szynki drobiowe są zalecane dla dzieci, gdyż ich wartość odżywcza jest adekwatna do potrzeb człowieka. Poza tym drób ma również bardzo dobry smak i jest mięsem, które nie posiada zbyt wiele tłuszczu.

Indyki

Rodzina z rzędu grzebiących, obejmująca dwa gatunki – indyka oraz i. pawiego – zamieszkujące pd. cz. Ameryki Pn. i Amerykę Środk. Żyją w stadach w lasach i na terenach do nich przyległych w pobliżu wody. Żywią się roślinami, gł. nasionami, a także owadami, żabami i jaszczurkami. Gdy grozi im niebezpieczeństwo, szybko kryją się pod osłoną roślinności. Latają tylko na krótkich dystansach (ok. 0,4 km). Dawniej na skutek nadmiernych polowań ich liczebność gwałtownie spadła. Z czasem odbudowały swa populację w CISA. Samce są poligamiczne i gromadzą wokół siebie harem samic, z których każda w zagłębieniu ziemi składa 8-15 brązowo nakrapianych jaj. I. udomowili prawdopodobnie meksykańscy Indianie w okresie prekolumbijskim. W 157 9 przywieziono go po raz pierwszy do Hiszpanii, skąd rozprzestrzenił się w Europie, trafiając w 1541 do Anglii. W XVII w. angielscy koloniści wprowadzili wyhodowane w Europie odmiany z powrotem do wsch. cz. Ameryki Pn. Do 1935 hodowano go gł. dla upierzenia, potem przede wszystkim dla mięsa. Ptak ten ubarwiony jest zwykle ciemno z miedzianym i zielonym połyskiem. Dorosły samiec ma nagą, brodawkowaną, czerwono zabarwioną skórę na głowie, która nabrzmiewa w biało-niebieskie korale, gdy jest podniecony, a także długi, czerwony, mięsisty wisior zwisający z czoła nad dziobem, mięsiste korale na gardle, kępę sztywnych, czarnych, włosowatych piór w kształcie pędzla sterczących z piersi i ostrogi na nogach.

Niedźwiedź polarny

Pochodzi on z rodziny niedźwiedziowatych. Samica jest mniejsza i delikatniej zbudowana natomiast samiec dochodzi do wagi 450 kilogramów. Ogon prawie jak u niedźwiedzia brunatnego jest krótki i praktycznie nie widoczny. Czaszka jest bardziej wydłużona, w Arktyce nie sposób go pomylić z innym gatunkiem ze względu na inny kolor futra. Cechuje się on również znacznie dłuższa szyją co zapewnia mu lepsza ruchomość głowy, palce Sa do polowy spięte błona pływną i zakończone dużymi nieznacznie zakrzywionymi pazurami. Stopy Sa całkowicie porośnięte sierścią. Futro jest tak gęste, że woda spływa po nim niemal natychmiast, natychmiast straty ciepła Sa wręcz minimalne. Niedźwiedzi nie można w związku z tym odszukać w środowisku naturalnym nawet za pomocą noktowizorów, wyszukujących obiekty emitujące podczerwień. Występuje on w strefie około biegunowej czyli w Arktyce i przyległych do niej obszarach. Jego środowiskiem naturalnym jest pustynia lodowa. Poluje samotnie głównie na lodzi arktycznym, na odpoczynek układa się w obszernych szczelinach skalnych.

Owca

Bardzo dobry sposób na zarobienie pieniędzy poprzez wełnę. Owce są to zwierzęta hodowane w celach zarobkowych. Mam tu na myśli przemysł włókienniczy. Gdy owce są już dostatecznie zarośnięte, zabiera się je do strzyżenia, aby pozyskać z niej sierść a następnie, aby zrobić z tej zgolonej sierści wełniane nitki. Owce także hoduje się w celach mięsnych. Owcze mięso jest bardzo dobre, ponieważ jest czerwone a dlatego że jest krwiste. W Anglii jest ono bardzo cenione, ponieważ są one głównym składnikiem bardzo dobrych i smakowitych angielskich dań. Owce są to zwierzęta średnich rozmiarów i masy, lecz z wyglądu są one bardzo grube. Jednak nie wszystko, co widzimy musi być prawdą. Owce nie są to zwierzęta zbyt pulchne, ale ich sierść jest bardzo puszysta i włochata, dzięki której, po strzyżeniu takiej owcy mamy masę wełny, z której można zrobić wełniane nitki, z których w przyszłości będą wspaniałe sweterki. Owce są to bardzo popularne zwierzęta, które możemy znaleźć na większości farm w Ameryce i jej okolicach.

Małe gryzonie

Często w naszych domach możemy spotkać ponadto innego rodzaju zwierzęta. Popularnie są one nazywane gryzoniami, co niektórym kojarzy się bardzo źle. Domowym przedstawicielem takich właśnie zwierząt jest między innymi domowa myszka. Największą popularnością cieszą się małe, białe myszki, które bez najmniejszych problemów można kupić w sklepie zoologicznym. Myszki takie muszą jednak przebywać w odpowiedniej izolacji, tak aby nam nie uciekły i nie stały się pokarmem na przykład dla kota. Innym przykładem gryzoni, równie popularnym jak małe myszki są świnki morskie. Podobnie jak one muszą być jednak one odizolowane, ponieważ także bardzo często nam uciekają. Myszy mają także jeszcze inne zastosowanie, już mniej domowe i budzące zastrzeżenia wielu ludzi. Są one bowiem bardzo często wykorzystywane w różnego rodzaju doświadczeniach oraz eksperymentach. Ma to jednak na celu ochronę naszego życia i odnalezieniu nowych, lepszych rozwiązań np. leków, które mogą uratować nam życie. Innym gryzoniem, który często jest naszym domowym pupilem są chomiki. Są one bardzo podobne do myszy. Wszystkie te małe zwierzęta mają bardzo dużo zwolenników, ale również bardzo dużo wrogów. Duża część ludzi brzydzi się tymi zwierzętami.

Królik

Króliki domowe mogą mieć różną wielkość i wagę od jednego kilograma aż do wagi od dziewięciu do jedenastu kilogramów. Wszystko zależy od rasy królików. Mamy króliki angorskie których sierść czyli tak zwana wełna angorska służy do produkcji ubrań. Z każdego kilograma masy ciała królika angorskiego w ciągu roku można otrzymać dwadzieścia dekagramów wełny angory. Największą rasą hodowlaną aktualnie sa króliki rasy olbrzymie belgijskie. Żeby królika nieustannie rosną i musi je systematycznie ścierać. Króliki szczególnie małe należą do zwierząt uroczych i bardzo miłych. Można się z nimi zaprzyjaźnić i są doskonałym towarzystwem dla dzieci. Mają bardzo miłe futerko do którego jest się miło przytulić. Króliki sa zalecane dla ludzi nerwowych gdyż głaskanie króliczego futerka uspokaja i wycisza. Przebywanie z królikiem sprawia wiele radości. I pozwala oderwać się od codziennych problemów co powoduje że odpoczywa się psychicznie. Królik potrafi odwdzięczyć się za opiekę i miłość. Króliczki uwielbiają pieszczoty i potrafią się o nie upominać.

Hieny i szakale

Dział poświęcony dwóm padlinożercą, zamieszkującymi sawannę, i żywią się szczątkami zwierząt, padliną żywią się szakale wraz z hienami. Hiena nie ma zbyt dobrej reputacji, bowiem jada niemal wyłącznie martwe zwierzęta. Odgrywa jednak pożyteczną rolę „śmieciarza sawanny”, usuwając ciała padłych zwierząt. Hieny także polują- duże grupy potrafią upolować nawet antylopę lub ‚ zebrę. Zapuszczają się też w pobliża wiosek, atakując zwierzęta domowe i szukając odpadków. Hieny mają mocne zęby i bardzo silne szczęki. Często krążą w pobliżu pożywiających się lwów i zjadają pozostawione przez nie resztki. Zdarza się nawet, że stado hien odbiera lwom całą zdobycz. Wokół nich zbierają się wtedy sępy, niecierpliwie czekając na swoją kolej. Na samym końcu pożywiają się szakale. Szakal jest zwierzęciem nocnym. Pary lub grupy szakali przemierzają sawannę w poszukiwaniu pożywienia: gryzoni, zajęcy, węży i jaszczurek. Często kręcą się w pobliżu hien, ale do posiłku dostają się dopiero wtedy, gdy hieny najedzą się do syta.

Lew i gepard

Dział ten w całości poświęcę na opisanie dwóch drapieżnych, dużych kotów żyjących zazwyczaj na stepach, a będą to lew i gepard. Lew jest największym afrykańskim drapieżnikiem. Samce są większe od samic. Dodatkowo odróżnia je grzywa, występująca tylko u samców. Samice rodzą od 2 do 6 kociąt, które są pilnie strzeżone przez całe stado. Nowonarodzone lwiątka mają cętki. Zapolowanie odpowiedzialne są lwice. Podczas polowania rozpraszają się na rozległym obszarze i po okrążeniu ofiary atakują ją ze wszystkich stron. Przywódca stada posila się najlepszymi kąskami, po nim pozostałe samce, później samice, a na końcu jedzą młode. Gepard jest jedynym przedstawicielem rodziny kotów, który nie potrafi chować pazurów. Dzięki temu może lepiej odepchnąć się od gruntu, gdy startuje do swojego sprintu, podczas którego osiąga prędkość 110 kilometrów na godzinę. Daje mu to tytuł najszybszego czworonożnego zwierzęcia na świecie. Gepard nie potrafi jednak biec zbyt długo i musi złapać swą ofiarę nim opadnie z sił.

Zebry

Zebry są bliskimi krewniaczkami koni i osłów. Zamieszkują wyżyny i równiny wschodniej i południowej Afryki. Wszystkie pokryw deseń z poprzecznych czarno – białych pręg. Taki rysunek barwny zapewnia zwierzętom doskonałe maskowanie, ponieważ powoduje rozmycie konturów ich sylwetki, myląc w ten sposób drapieżnika. Wyróżnia się trzy lub cztery odrębne, odmiennym pasiasty deseniem gatunkiem zebr. Zebra stepowa jest szeroko rozpowszechniona, lecz zebra górska obecnie jest bardzo rzadko spotykana. Zebry żyją w niewielkich grupach rodzinnych, złożonych z samic i młodych, którym przewodzi jeden samiec. Ogier przyjmuje pozycje przywódcy blisko 10 lat, po czym zastępuje go młodszy samiec. Przemieszczając się zachowują określony porządek – na początku idzie samica, a z Ania jej potomstwo. Na końcu wędruje ogier. Niekiedy grupy rodzinne zbierają się w ogromne stada, czasami łączące się za stadami antylop. Wspólnie pokonują znaczne odległości, migrując w poszukiwaniu pastwisk. Ze świeżą trawą. Ważną rolę w komunikowaniu się poszczególnych osobników stada odgrywają u zebr uszy – gdy zwierzęta są rozdrażnione, kładą uszy płasko na sobie, a gdy maja dobre samopoczucie, ich uszy stercza pionowo.

Papuga

Znamy różne papugi ale chyba najczęściej mówi się o papudze Ara. Ara najczęściej występuje jako hasło w krzyżówce. Ara jest jedną z największych papug. Może ona mieć długość wraz z ogonem około dziewięćdziesięciu centymetrów. Kark, skrzydła i pióra na ogonie ma zazwyczaj w kolorze niebiesko – turkusowym a brzuch w kolorze żółtym. Na głowie ma czub z piór w kolorze zielonym. Dziób papugi ma kolor czarny. Policzki papugi są gołe i maja kolor biały. Jeśli papuga się zdenerwuje albo wystraszy to stroszy piórka. Ara żyje jako dziki ptak w północnej części Ameryki Południowej. Są to ptaki bardzo towarzyskie i zazwyczaj przebywają w niewielkich stadach. Wspólnie żerują w ciągu dnia a późnym popołudniem zlatują się na drzewa w duże stada. Bywa że w jednym miejscu nocuje i sto papug. Ich wrzaski słychać daleko. Samica papugi znosi dwa lub cztery jaja i wysiaduje je przez dwadzieścia siedem dni. Gniazdo opuszcza bardzo rzadko. Małe wychowują się w gnieździe około dziewięćdziesięciu dni a później opuszczają to gniazdo.

Pająki i skorpiony

Pająki i skorpiony są ze sobą spokrewnione. Jedne i drugie mają ciało podzielone na dwie główne części i poruszają się na ośmiu nogach. Wszystkie polują na niewielkich rozmiarów bezkręgowce. Zdobycz najpierw obezwładniają za pomocą jadu. Wiele osób obawia się pająków i skorpionów, choć człowiekowi zagrażają tylko nieliczne gatunki. Pająki spotyka się niemal na całym świecie. Wszystkie snują rozmaite odmiany jedwabistej nici, którą wykorzystują do plecenia pajęczyn, pętania ofiar lub budowy kokonów do ochrony składanych jajeczek. Pająki łowią pożywienie w rozmaity sposób, nie tylko z pomocą dobrze znanych pajęczyn – niektóre polują na ziemi, inne z Nienacka skaczą na ofiary, jeszcze inne strzykają jedwabistą nicią pętającą ofiary lub nawet zarzucają sieć. Pewne gatunki pająków wysnuwają nić długości 5 cm, zakończonych bardzo lepką „kulą”, którą rzucają w kierunku ofiary w celu jej spętania. Samice pająków często są większe od samców, które muszą uciekać się do rozmaitych sztuczek, by uniknąć w czasie zalotów zjedzenia przez partnerkę. Tak groźne dla samców samice bardzo troskliwie opiekują się potomstwem. Skorpiony spotyka się w ciepłych regionach świata. Dnie spędzają w ukryciu, a na łowy wychodzą nocami. Żywią się przede wszystkim dużymi owadami, które uśmiercają ukłuciem kolca jadowego. Pożarcie ofiary trwa zawsze kilka godzin. Samice nie składają jaj, ale na świat wydają żywe młode.

Bóbr

Pochodzi on z rodziny bobrowatych. Masa ciała dorosłego bobra dochodzi do 30 kilogramów. Dorosłego bobra już choćby ze względu na rozmiary nie można pomylić z żadnym innym gryzoniem. Jest on cięższy od sarny, lecz taka masa ciała dla zwierzęcia o tak krępej sylwetce- zwłaszcza w wodzie nie ma znaczenia. Plaski ogon jest cechą charakterystyczna wyłącznie dla bobra. Ogon pełni w wodzie rolę steru głębokości. Ogon pozostaje często niewidoczny gdyż pozostaje ukryty w wodzie. Ogon bobra jest bezwłosy i pokryty łuską, na lądzie służy mu jako podpora podczas ścinania drzew, palce tylnej stopy Sa spięte błoną pływną. Bóbr doskonale pływa i nurkuje. Natomiast na lądzie w skutek dużej masy ciała porusza się wolno i ociężale. . futro bobra jest bardzo gęste a wewnętrzna warstwa sierści czyli tak zwana warstwa wełnista jest jedwabiście miękka. Z zewnątrz chroni ją długa warstwa włosów ościstych. Typowym środowiskiem bobra stanowią doliny rzeczne i jeziora, zbiorniki wodne powinny być porośnięte drzewami o miękkim drewnie.