Kameleon

Kameleony pochodzą z półwyspu arabskiego głównie z Jemenu i Arabii Saudyjskiej. Kameleony które możemy kupić w sklepach zoologicznych dorastają zazwyczaj do około pięćdziesięciu centymetrów. Więcej »

 

Tag Archives: Owady

Żyrafa

Jest to bardzo ciekawe zwierze. Żyrafy osiągają długość nawet do 6 metrów dzięki swojej długiej szyi. Żyrafa to ssak a więc ma tyle samo kręgów szyjnych co człowiek czy kot. Żyrafy wyglądają bardzo ciekawie, ich długa szyja sprawia że są one bardzo charakterystyczne. Zwierzęta te żyją przeważnie w stadach, jedno takie stado może liczyć nawet do kilkudziesięciu żyraf. Zwierzęta te są roślinożerne, a dzięki ich szyi sięganie do korony drzew gdzie jest dużo liści nie stanowi żadnego problemu. Żyrafy już po urodzeniu są dość wysokie, mierzą sobie nawet do 2 metrów, co jest faktem imponującym. Żyrafy śpią na stojąco, średnio dwadzieścia minut. Zwierzęta te właściwie nie mają naturalnych wrogów, jedynym zagrożeniem są wielkie koty takie jak lwy, ale one stanowią niebezpieczeństwo jedynie dla młodych żyraf. Żyrafy mają wielu zwolenników wśród ludzi, wielu poświęciło życie aby studiować ich tryb życia oraz hierarchię w stadzie. Te imponujące zwierzęta są bardzo widowiskowe, pomimo dużych rozmiarów potrafią dość szybko biegać , przez wiele lat myślano że żyrafi nie wydawaj żadnych odgłosów a tym czasem żyrafa jednak wydaje dźwięki podobne do pomruków.

Wilk

Mimo, że od bardzo dawna ludzie prowadzili bezlitosną wojnę z wilkami, drapieżniki te można spotkać w wielu miejscach na świecie – od stref umiarkowanych do najbardziej na północ wysuniętych zakątków: od Azji po Bliski Wschód, od Europy po Amerykę Północną. Wielkość i ubarwienie wilków uzależnione są od regionu i szerokości geograficznej z której pochodzą. Życie wilczego stada wyznacza ściśle określona hierarchia ważności, szanowana przez wszystkich jego członków. Kiedy na przykład stado przenosi się w inne miejsce, jego przywódca idzie w środku grupy z uniesionym w górę ogonem. Tuż obok podąża jego partnerka. Po sprzeczce z przywódcą „poddany” wyraża swoje podporządkowanie opuszczając uszy lub podkulając pod siebie ogon. Wilczęta, których jest od pięciu do jedenastu w każdym miocie, rodzą się w norze wykopanej w ziemi lub w legowisku pośród kamieni. Pozostają w ukryciu aż do trzeciego tygodnia życia, kiedy to zaczynają wyglądać z nory, ciekawe świata. Matka karmi je częściowo przetrawionym przez siebie pożywieniem i uczy je polować.

Świnka morska

Świnka morska jest stosunkowo małym zwierzątkiem które może mieszkać w mieszkaniu i zajmuje niewiele miejsca. Świnka taka jest kudłata i ma mały zakręcony ogonek. Koszt ich utrzymania jest bardzo mały. Jeśli swinka zaprzyjaźni się ze swym opiekunem to wita go wesołym gwizdem. Świnki żyja stosunkowo długo bo około sześciu do dziesięciu lat ale spotyka się i takie które dożywają kilkunastu lat. Zaletami posiadania świnki morskiej są te że taka świnka śpi w nocy i nie przeszkadza jak to robią niektórzy nasi ulubieńcy. Dzięki temu że długo żyje mamy okazje się z nią zaprzyjaźnić i cieszyć z niej. Świnki sa bardzo towarzyskie i przywiązują się do swego opiekuna oraz co najważniejsze nie chorują więc nie wymagają jakiś częstych wizyt u weterynarza. Oczywiście każde zwierzę może zachorować ale świnki nalezą do tych odpornych na choroby pod warunkiem że będzie się o nią odpowiednio dbać i odżywiać. Niestety mogą mieć również wady takie jak na przykład wymagania co do czystości klatki (czyszczenie nawet dwa razy w ciągu doby).

Północne lasy iglaste

Do roślin iglastych zalicza się wicie gatunków drzew i krzewów, między innymi jodły, modrzewie, sosny, cyprysy, świerki oraz największe drzewa na Ziemi – sekwoje, zwane także drzewami mamutowymi. Cechami charakterystycznymi tych roślin są liście w kształcie igieł, brak okrywy kwiatowej oraz kwiatostany w kształcie szyszek. Nazwa „rośliny iglaste” wskazuje na ich nietypowe liście – wąskie i długie – zupełnie jak igły. Dlaczego tak wyglądają? Przyczyną takiego ukształtowania się liści jest niedostatek ciepła w klimacie, w którym rosną te rośliny. Tak wąskie liście przepuszczają więcej słońca przez koronę drzewa, dzięki czemu więcej liści może skorzystać z dobroczynnych promieni. W podszycie lasu iglastego rośnie niewiele roślin. Wynika to stąd, że opadające na ziemię igły tworzą na niej grubą warstwę, pozostawiając niewiele miejsca na wzrost innych roślin. Choć las iglasty trudno uznać za idealne miejsce do życia dla zwierząt, można w nim spotkać bardzo wielu mieszkańców: od owadów i ich larw, którymi żywi się dzięcioł, po inne ptaki, takie jak krzyżodziób i drapieżny jastrząb

Kanarek

Kanarki to zazwyczaj żółte ptaki. To właśnie od ich koloru upierzenia powstał kolor żółty – kanarkowy. Żółte kanarki to podstawa ale w wyniku ich hodowli powstały kanarki o upierzeniu kolorowym. U kanarków kolorowych śpiew jest sprawą drugorzędną ale pozostałe kanarki to doskonali śpiewacy. Wszystkie kanarki doskonale śpiewają ale najlepiej te które są odpowiednio w hodowli selekcjonowane i kojarzone specjalnie pod kątem śpiewu. Najlepiej śpiewają kanarki harceńskie. Nazywa je się niekiedy „szlachetnymi”. Śpiew tych kanarków jest bardzo melodyjny. Wśród kanarków ozdobnych z kształtu najładniejszym jest kanarek zwany border. Jest to kanarek bardzo popularny w Anglii. Od ponad stu lat hoduje się go według ściśle określonych standardów. Jest on bardzo spokojnym ptakiem który szybko przyzwyczaja się do swych opiekunów i nowego otoczenia. Może mieć wielkość około czternastu centymetrów. Mamy również kanarki kolorowe. Kanarki takie mogą mieć upierzenie w kolorze żółtej, białej, szarozielonej i cynamonowej.

Komary

Inaczej komarowate; rodzina z rzędu muchówek, obejmująca ponad 2 tys. gatunków. Ich samice żywią się krwią zwierząt, przenosząc m.in. żółtą febrę, malarię, filariozy i dungę. K. mają długie, smukłe odnóża, charakterystyczny wydłużony aparat gębowy przystosowany do nakłuwania tkanek i wysysania płynów oraz nitkowate czułki. Smukłe, wydłużone, żółtawe lub brązowawe ciało – dorastające do ok. 4-12 mm dł. – pokrywają łuski. Samce, a czasem także samice, żywią się nektarem lub sokami roślin. Samice większości gatunków muszą żywić się krwią, by dojrzały ich jaja.
Z jaj składanych w wodach stojących wylęgają się larwy odżywiające się glonami lub martwymi cząstkami organicznymi; larwy kilku gatunków są drapieżne. Po ok. 3 tygodniach przeobrażają się w poczwarki. W odróżnieniu od większości innych owadów pływają w tym stadium. Czas trwania cyklu życiowego zależy od gatunku. K. przywabiają do żywicieli wilgotność, zapach kwasu mlekowego, dwutlenek węgla, temperatura ciała i ruch. Bzyczenie komara jest wynikiem wysokiej częstotliwości uderzeń jego skrzydeł.
Przedstawiciele rodzaju widliszek to jedyni znani przenosiciele malarii, przenoszący także filariozy i zapalenie mózgu. Rozród następuje zwykle w wodzie z obfitą roślinnością.

Jastrząb i assapan

Jastrząb potrafi wzlatywać bardzo wysoko, a jego terytorium robi wrażenie: jeśli znajdzie odpowiednie miejsce, bierze we władanie obszar o średnicy co najmniej 5 kilometrów. Jastrząb jest inteligentnym i wytrwałym drapieżnikiem, zdolnym pozostawać w ukryciu przez długi czas w oczekiwaniu na ofiarę: gołębia, bażanta, niewielkiego gryzonia lub dzikiego królika. Samiec i samica jastrzębia są wyjątkowymi rodzicami. Razem budują mocne gniazdo, w którym samica składa i wysiaduje 3 lub 4 jaja. W tym czasie samiec przynosi jej pożywienie. Kiedy z jaj wyklują się pisklęta, samiec trzyma w szponach schwytaną zdobycz a samica odrywa z niej kawałki mięsa, którymi karmi młode. Żyjący w północnoamerykańskich lasach assapan, spokrewniony z azjatycką polatuchą, ma specjalny fałd pokrytej futrem skóry rozciągający się po obu bokach między przednimi i tylnymi łapami. Dzięki niemu assapan potrafi „latać”- ściślej mówiąc opadać lotem ślizgowym – na odległość dochodzącą do 30 metrów. Kiedy rozpościera na boki swoje łapki fałd rozprostowuje się, tworząc specyficzny spadochron.

Jeleń i królik

W tym dziale opisze ogółem te dwa zwierzęta. Jelenie występują powszechnie od Ameryki Północnej po Azję. Są to zwierzęta płochliwe o wysoko rozwiniętych zmysłach. Dorosłe samce żyją w osobnych grupach, trzymając się z dala od stad samic z młodymi. Każde stado ma swojego przywódcę, którym jest zazwyczaj najstarszy i najbardziej doświadczony osobnik. Podczas pory godowej las rozbrzmiewa rykiem jeleni przyzywających do siebie samice. Tylko wówczas samce się do nich zbliżają. Jednocześnie stają się agresywne i bojowo nastawione do innych samców, gotowe walczyć o samice. Stają naprzeciw siebie z opuszczonymi głowami i zderzają się porożami w zapalczywych walkach. Dzikie króliki są tak strachliwe, że wychodzą ze swych norek tylko wcześnie rano – kiedy drapieżniki jeszcze śpią – i o zmierzchu, kiedy trudniej je zauważyć. Dziki królik, którego można nazwać niezmordowanym obgryzaczem, zawsze zachowuje czujność i przy najmniejszej oznace niebezpieczeństwa natychmiast ucieka szukając schronienia w swojej podziemnej norce.

Ślimaki

Ślimaki są grupą mięczaków licznie reprezentowaną środowisku wodnym i lądowym. Znanych jest łącznie około 105 tysięcy ślimaków spośród których w Polsce występuje 229 gatunków. Powierzchnia ciała ślimaków pokryta jest nabłonkiem migawkowym zawierającym gruczoły śluzowe. Głównym gruczołem trawiennym jest wątroba połączona z żołądkiem. Ślimaki mają umięśniona stopę, za pomocą której przemieszczają się lub pływają. Poruszają się z prędkością 50 m/godz. Wśród ślimaków są gatunki wyposażone w duże muszle, które dają schronienie zwierzętom w obliczu niebezpieczeństwa i posiadające muszlę szczątkową lub wewnętrzną, nie nadającą się na kryjówkę. Pod innymi względami ślimaki są bardzo podobne. Poruszają się na dużej umięśnionej stopie. Gatunki lądowe wydzielają przy tym śluz, widoczny w postaci jasnej ścieżki widocznej po przejściu stworzenia. Substancja te redukuje tarcie ciała o podłoże. Wszystkie ślimaki mają proste oczy, często umieszczone na zakończeniach czułków. Otwór gębowy, z dużą ilością małych ząbków, umieszczony jest w dolnej części głowy. Wstężyki, czyli ślimaki ogrodowe, żywią się głównie rozkładającą się materią roślinną. Nie ma więc powodu, by sądzić, że wyrządzają szkody w środowisku. Dopiero gdy skończą się zasoby butwiejącej materii, ślimaki z ochotą zjadają młode liście i sadzonki. Ślimaki zamieszkują też morza. Niektóre gatunki morskie bywają jaskrawo ubarwione. Kolory ostrzegają napastników.

Pies

Pies domowy należy do zwierząt domowych towarzyszących. Psy powstały jako udomowienie wilka. Pies od czasów prehistorycznych towarzyszy człowiekowi. Jest wiele ras psów które różnią się od siebie rozmiarami ciała, umaszczeniem, sierścią a przede wszystkim charakterem i usposobieniem. O psach opowiem na przykładzie owczarka niemieckiego. Pies tego gatunku należy do psów dość dużych o wzroście od sześćdziesięciu do sześćdziesięciu pięciu centymetrów wzrostu i wadze około czterdziestu kilogramów. Pies jest zawsze większy od suki. Głowę ma bardzo proporcjonalną o pysku wydłużonym, bardzo inteligentnym spojrzeniu. Oczy wilczura są zazwyczaj w kształcie migdałów o kolorze brązowym. Czubek nosa ma czarny i zawsze wilgotny. Na głowie sa uszy stojące, proste, średniej wielkości. Wilczur ma sierść zazwyczaj czarną, bardzo gęstą z zaznaczeniami brązowo – rudymi. Sierść ściśle przylega do ciała, krótsza jest na głowie i łapach a dłuższa na szyi i tułowiu. Owczarki mogą być psami pasterskimi, obronnymi, ratowniczymi, tropiącymi.

Świnia

Świnie to zwierzęta hodowane głównie ze względu na ich mięso. Mięso ze świni nazywane jest wieprzowiną i cieszy się ono w Polsce ogromną popularnością. Ze względu na preferencje świń do tarzania się w błocie oraz odgłosy przez nie wydawane, świnie uważa się na wyjątkowo nieestetyczne zwierzęta. Powstał nawet stereotyp świni jako niechlujnego oraz chamskiego stworzenia, co nie jest prawdą. Świnie to wyjątkowo przyjazne stworzenia, które są bardzo ufne w stosunku do ludzi. Organy wewnętrzne świń są bardzo podobne do organów wewnętrznych ludzi, w szczególności duże podobieństwo jest między sercem oraz wątrobą. Naukowcy wciąż przeprowadzają badania nad możliwość przeszczepiania chorym ludziom organów świń po wcześniejszej ich modyfikacji genetycznej. Jak dotąd niestety nie udało się tego dokonać. Doznania seksualne świń są jednymi z najbardziej intensywnych, gdyż orgazm przezywany przez świnię trwa nawet trzydzieści minut. Dla porównania człowiek przeżywa orgazm jedynie przez kilka sekund.

Kaczka

Kaczki to ptaki wiejskie, które najczęściej hoduje się w większych ilościach. Bardzo rzadko zdarza się by ktoś hodował jedną czy dwie kaczki. Kaczki zwykle trzymają się w grupie i rzadko kiedy się od niej oddalają. Są to wyjątkowo ciekawskie stworzenia, głównie jeśli chodzi o pożywienie. Kaczki hoduje się jedynie ze względu na ich mięso. Nie jest to zbyt popularny rodzaj mięsa. Zwykle kaczki hodowane są po to by ich mięso zaspokoiło potrzeby żywieniowe gospodarstwa rolnego hodującego je. Istnieje bardzo niewiele gospodarstw rolnych, które hodują kaczki po to, by sprzedawać ich mięso. Kaczki są bardzo opłacalne w hodowli, ponieważ ich wymagania żywieniowe są stosunkowo niewielkie i niedrogie. Kaczki są zwierzętami, które dosyć często się rozmnażają, dlatego też w stosunkowo krótkim czasie można się dorobić dosyć pokaźnego stadka kaczek. Można wtedy skupić się na ich bezpośredniej sprzedaży lub sprzedaży ich mięsa. Najkorzystniej w tym drugim przypadku byłaby ich sprzedaż do zagranicy po stosunkowo korzystnych cenach.

Kleszcze

Grupa pajęczaków z rzędu roztoczy, obejmująca ok. 825 gatunków pasożytów zewnętrznych kręgowców, występujących gl. w strefach tropikalnych. Zaliczane są do 3 rodzin: Argasidae (k. o miękkim ciele), lxodidae. (k. o twardym ciele) oraz NuLLalliellidae. Osiągają do ok. 30 mm dl- (największe tropikalne formy dorastają do ok. 3 cm dl.), ale większość nie przekracza 15 mm dl. Mają nożycowate chelicery oraz dodatkowe narządy służące do nacinania tkanek żywiciela, a pierwszą z 4 par odnóży wykształconą w narząd zmysłu – z licznymi szczecinkami czuciowymi (odbiera on wrażenia węchowe i reaguje na zmiany wilgotności). Ci części gatunków występują oczy proste, inne są ślepe. Jako pasożyty dużych dzikich i domowych zwierząt przenoszą wiele drobnoustrojów chorobotwórczych. Chociaż żaden gatunek nie jest zasadniczo pasożytem człowieka, zdarza się im atakować ludzi. Amerykański. Kleszcz psi ssie krew żywiciela przez kilka dni. Nasycona samica odpada od żywiciela, znajduje odpowiednie miejsce, składa jaja i ginie. Sześcionogie larwy, wylęgające się z jaj. Wspinają się na źdźbła traw i czekają na odpowiedniego żywiciela (zwykle ssaka). Larwa odnajduje żywiciela dzięki zapachowi kwasu masłowego, wydzielanego przez wszystkie ssaki, spada i przyczepia się do niego

Koty

Drugim co do popularności zwierząt domowych jest kot. Był on szczególnie szanowany oraz wielbiony w starożytnym Egipcie. Często zdarzało się również, że nadawano mu cechy boskie. Niektóre koty w tamtych czasach żyły dużo lepiej i dostatniej niż ludzie, przykładowo niewolnicy zmuszani do ciężkiej pracy. Mówi się według starego polskiego porzekadła, że wszystkie koty chodzą własnymi ścieżkami i jest w tym sporo prawdy, o czym przekonał się na pewno każdy właściciel tych miłych zwierząt. Kot też zawsze spada na cztery łapy, to powiedzenie również zawiera w sobie bardzo wiele prawdy, ponieważ koty są to bardzo zwinne oraz inteligentne zwierzęta, które umieją wyjść z nie jednej opresji. Koty często w gospodarstwach domowych są również wykorzystywane do polowań na myszy, zdolność tą odziedziczyły one po swoich dzikich przodkach i wykazują tym samym zdolność do polowań, w troszkę mniejszym co prawda zakresie, ale bardzo użytecznym dla nas – ludzi. Koty to bardzo zróżnicowane zwierzęta pod względem ras i gatunków. Szacuje się, że po naszej planecie chodzi ponad pięćset milionów takich właśnie zwierząt. Ciąża kota trwa zazwyczaj około dziewięciu tygodni, a na świat przychodzi od dwóch do pięciu małych kotków. Jednak liczba ta jest często naginana, zdarzyło się, że na świat przyszło nawet dziewiętnaście małych kotków.

Afryka wschodnia

Na równinach wschodniej Afryki żyją takie zwierzęta jak antylopy, zebry, gazele, nosorożce białe i czarne, słonie afrykańskie. Nosorożce są po słoniu afrykańskim drugim co do wielkości zwierzęciem lądowym. Wysokość ich dochodzi do dwóch metrów a waga do ponad trzech ton. Myśliwych kusi szczególnie imponującymi rogami i to jest główny powód kłusownictwa. Gatunek jest na wymarciu i aktualnie żyje w Afryce jedynie kilka tysięcy tych zwierząt. Największym zwierzęciem lądowym jest słoń afrykański. Jego wysokość dochodzi do czterech metrów a waga do sześciu ton. Słoń ma bardzo długie kły dochodzące do trzech metrów. Mieszka prawie na terenie całej Afryki. Jego kły są łakomym kaskiem dla handlarzy kością słoniową. Długość antylopy może dochodzić do dwóch metrów a wysokość do około dwóch metrów i trzydziestu centymetrów. Antylopa Huntera należy do gatunków na wymarciu. Aktualnie żyje ich tylko około tysiąca sztuk. Innym gatunkiem zagrożonym wymarciem jest antylopa szabloroga. Dziś w sumie żyje ich jedynie około siedmiuset zwierząt i grozi jej całkowite wymarcie.

Rybki

We wnętrzach naszego mieszkania wspaniale prezentują się akwaria, a w nich różnego koloru, różnej wielkości i przedziwnych kształtów rybki. Patrząc na nie mamy uczucie spokoju i rozluźnienia. Pływające małe stworzenia w zielonej kaskadzie roślin potrafi zachwycić każdego. Najbardziej popularne to: welony, skalary, gupiki lecz jest ich dużo, dużo więcej. Potrafią się rozmnażać bez ingerencji człowieka, a potomstwo ich jest tak maleńkie, że nie dostrzegalne gołym okiem. Dopiero po kilku dniach, a nawet tygodniach możemy je zaobserwować. Często jednak zdarza się, że są one zjadane przez większe ryby. Bardzo ważne przy hodowli tych zwierząt jest odpowiednia dbałość o jakość i temperaturę wody w jakiej się znajdują. Podstawowymi akcesoriami, jakie możemy odnaleźć w każdym akwarium jest pompka oczyszczająca i filtrująca wodę, grzałka która często sprawdza i w razie konieczności podgrzewa wodę do określonej przez nas wcześniej temperatury. Przydatny jest również termometr, abyśmy wiedzieli, jaką temperaturę ma woda. Rybki bowiem mają wysokie wymagania pod tym względem. Aby nasze akwarium było czyste i zadbane dodatkowo wpuszczamy do nich bardzo użyteczne i pomocna glonojady, które czyszczą dno oraz szyby naszego akwarium.

Ichtiozaury

Inaczej rybojaszczury; rząd wymarłych, morskich gadów, przypominających pokrojem ciała delfiny. Te najlepiej przystosowane do wodnego trybu życia gady miały szeroki zasięg geograficzny i stratygraficzny, obejmujący prawie całą erę mezozoiczną (243-65 min lat temu), ale największy rozkwit przeżyty w okresie jurajskim (208-144 min iat temu). Szczególnie efektowne okazy z zachowanym obrysem ciała, w tym wyraźnej płetwy grzbietowej pozbawionej kostnego szkieletu, znane są z wczesnojurajskich drobnoziarnistych łupków z pd. cz. Niemiec. Typowym rodzajem jest dobrze poznany jurajski, od którego pochodzi nazwa grupy. Miał on opływowe ciało bez wyodrębnionej szyi (głowa płynnie przechodziła w tułów) oraz wiosłowate kończyny służące do sterowania. Główny narząd napędowy stanowiły boczne wygięcia ciała i ogona, zakończonego pionową płetwą, jak u ryb. Skierowany ku dołowi końcowy odcinek kręgosłupa – złożony z dyskowatych kręgów – wnikał do dolnego płata płetwy ogonowej (odwrotnie niż u rekinów), a górny płat nie miał kostnego szkieletu. Czaszka była bardzo wydłużona, uzbrojone w liczne ostre zęby szczęki wyciągnięte w spiczasty „pysk”, oczy bardzo duże, a nozdrza cofnięte daleko ku tyłowi, co stanowiło kolejne przystosowanie do wodnego trybu życia.

Słoń morski

Słoń morski jest największym z płetwonogów żyjących na ziemi, samce osiągają długość sześć metrów długości oraz wagę czterech ton. Dzięki swym opływowym kształtą słonie morskie świetnie pływają, a podczas polowania na ryby i kalmary mogą pozostawać pod wodą spokojnie około dziesięciu minut. Kiedy słoń morski jest zdenerwowany lub podekscytowany wydaje z siebie głęboki przeciągły ryk. Każdy samiec słonia morskiego żyje z kilkunastoma samicami. W jaki sposób tworzą takie grupy? Podczas pory godowej samce staczają na brzegu krwawe pojedynki między sobą które wyłaniają najsilniejszego z nich. Kiedy w pobliżu pojawiają się samice walki stają się jeszcze bardziej zacięte i tylko najsilniejszy samiec może zdobyć sobie prawo do samic. Po utworzeniu rodziny każdy samiec pilnie strzeże swoich kilkunastu samic, a później także swojego młodego potomstwa. Słonie morskie także doskonale przyzwyczaiły się do życia w surowym klimacie posiadają grubą skórę oraz warstwę tkanki tłuszczowej która zapewnia im utrzymanie temperatury ciała.

Krowa

Krowa jest to zwierzę typowe dla hodowli wiejskich. Krowy są to zwierzęta, z których można czerpać dosyć duże zyski, a jednocześnie nie wymagają one zbyt wielu inwestycji. Krowy to zwierzęta, które dają mleko. Są one w czołówce zwierząt, których mleko jest podstawowym składnikiem produktów mleczarskich takich jak jogurty, kefiry czy sery. Również mięso krów jest dosyć popularne na rynku polskim. Jednak jeżeli gospodarstwo wiejskie skupia się na hodowli krów i chce czerpać zyski ze sprzedaży mleka, to jedynie w ostateczności daje się je na ubój i sprzedaje ich mięso. Krowy żywią się trawą. Należą one do zwierząt, które nie pilnowane mogłyby jeść tak długo i tak dużo dopóki by nie zdechły. Hodowcy pilnują by krowy nie zjadły zbyt dużo, dlatego dokładnie pilnują czasu, który krowy spędzają na łące. Krowy posiadają pięć żołądków i należą do grupy przeżuwaczy. W ciągu ostatnich dziesięciu lat wiele krów zostało zabitych, a ich mięso spalone ze względu na wybuch epidemii tak zwanej choroby wściekłych krów.

Papugi

Również papugi są popularnymi zwierzętami domowymi. Ptaki te charakteryzują się tym, że mają one bardzo kolorowe upierzenie, niczym kwiaty tropikalne. Są one uważane za bardzo inteligentne zwierzęta, co niejednokrotnie udowodniły swoim zachowaniem. Szacuje się, że istnieje ponad trzysta pięćdziesiąt gatunków tych ptaków. W domowych pieleszach nie można trzymać ich bez zabezpieczenia, czyli klatki – ponieważ bardzo często uciekają i nie można ich potem odnaleźć. Jest to spowodowane tym, że ptaki te nie potrafią żyć w uwięzieniu. Wiele z nich bardzo skrzeczy, niektóre mają jednak miły głos. Największą przyjemność sprawiają nam te, które potrafią mówić. Ary. Niektóre z gatunków tych pięknych ptaków są niestety gatunkiem zagrożonym. Jednym z takich gatunków jest brazylijska Ara hiacyntowa. Papugi jedzą zazwyczaj w swoim środowisku naturalnym różne roślin, z których większa część z nich jest niedobra, a nawet toksyczna dla nas ludzi. Jednak nasze papugi domowe jedzą zazwyczaj karmę kupioną w sklepach zoologicznych. Ptaki te sprawiają nam bardzo dużo radości.

Ptaki morskie

Prawie 3/4 powierzchni ziemi zajmują morza. Oceany obfitują w pożywienie na równi z lądami, nic więc dziwnego, że większość ptaków preferuje środowisko morskie. Ptaki na czas rozrodu muszą jednak wracać na ląd. Spośród 8700 gatunków ptaków tylko 300 związanych jest wyłącznie z morzem. Szczególny sukces ewolucyjny osiągnęły mewy, które nauczyły się wykorzystywać jako pożywienie także odpady wyrzucane przez ludzi. Mewy należą do rodziny ptaków morskich, oceanicznych i słodkowodnych. Wyróżnia się 82 gatunki mew. Mają mocny dziób, lekko zakrzywiony, długie, wąskie skrzydła. Doskonale pływają dzięki trzem palcom nóg spiętych błoną. Są ptakami mięsożernymi. Ptaki te gniazdują nawet na gmachach w miastach. Można je zobaczyć z dala od morza, gdyż niektóre gatunki zaadaptowały się do życia na śródlądzie. Do oceanicznych wędrowców należą albatrosy i burzyki. Dzięki oryginalnemu kształtowi dziobów ptaki te zyskały nazwę „rurkonosych”. Rurkowate, powiększone nozdrza pozwalają lepiej wykorzystywać prądy powietrzne oraz wyczuwać bliskość lądu lub obecność pożywienia. albatrosy są wytrwałymi szybownikami, na ląd wracają tylko w porze lęgów. Do ptaków morskich należą także kormorany, głuptaki i fregaty. Różnią się sposobem zdobywania pokarmu: głuptaki nurkują, spadając z wysokości 15 metra, a fregaty dokonują rozbojów na przedstawicielach innych gatunków, odbierając im łup.

Krzyżodziób i żmija zygzakowata

krzyżodziób (Loxia), ptak z rodziny łuszczaków (Fringillidae). W Tatrach żyje głównie krzyżodziób świerkowy (Loxia curvirostra), który jest tutaj bardzo pospolity. Trochę większy od wróbla, dziób ma skrzyżowany, o dłuższej i silniejszej części dolnej, przystosowany do szybkiego wyłuskiwania nasion z szyszek. Samce są upierzone czerwono, samice szarawo. Krzyżodzioby żerują stadkami przelatując z jednego świerka lub krzaka kosówki na inne, wydają przy tym przeciągły, metaliczny, delikatny głos. Bardzp rzadko i tylko w niższych położeniach pokazuje się też krzyżodziób sosnowy (Loxia pytyopsittacus). Krzyżodzioby gnieżdżą się i znoszą jajka w każdej porze roku, najczęściej w grudniu i styczniu. Żmija zygzakowata znana jest w całej Azji i prawie całej Europie. Jest wyśmienitym łowcą myszy, ptaków i żab. Tego śmiertelnie jadowitego wężna powszechnie występującego na terenach górskich można rozpoznać po trójkątnej głowie pionowej źrenicy i charakterystycznym zygzakowatym wzorze na całej długości ciała.

Hipopotam

Jest to naprawdę bardzo leniwe zwierzę . ich środowisko naturalne to woda, i właśnie tam spędzają większość czasu. Hipopotamy to potężne zwierzęta, potrafią ważyć nawet do czterech ton. Żyją one w grupach, jedno stado może liczyć nawet do kilkudziesięciu osobników. Zwierzęta te mimo swojej otyłości potrafią być bardzo niebezpieczne, przez wiele lat myślano że są to nieszkodliwe oraz bardzo przyjaźnie nastawione zwierzęta, tymczasem hipopotamy potrafią być śmiertelnie niebezpieczne. Dorosły hipopotam bez problemów potrafi zabić człowieka swoimi ogromnymi szczękami, myślano również że zwierzęta te są roślinożerne, aczkolwiek naukowcy dowiedli że hipopotamy żywią się również czasem padliną , jednak ich głównym źródłem pokarmu są rośliny. Hipopotamy to wspaniałe zwierzęta, nie zawsze są agresywne, jedynie w tedy kiedy matka wychowuje młode i uzna że są w zagrożeniu . Zwierzęta te są świetnymi pływakami, matka swoje dziecko karmi mlekiem również pod wodą co bez dwóch zdań jest interesujące. Wielu ludzi poświęciło swój czas na badanie tych zwierząt, i to oni pomogli nam bardziej zrozumieć te zwierzęta.

Kokoszki

Grupa ptaków z rodziny chruścieli, występujących w strefie umiarkowanej, subtropikalnej i tropikalnej wszystkich kontynentów. Osiągają ok. 30-45 cm di. Mają długie palce u nóg, umożliwiające chodzenie po kożuchu roślinności wodnej, oraz – jak wszystkie chruściele – bocznie spłaszczone ciało. (J wielu gatunków w upierzeniu występują jaskrawo ubarwione plamy oraz naga skóra, najczęściej w postaci czerwonej płytki na czole. K. są hałaśliwymi i ciekawskimi ptakami o mniej skrytym trybie życia niż większość chruścieli. Wiele gatunków odbywa wędrówki. Budują duże gniazda ukryte wśród roślinności wodnej lub na lądzie w pobliżu wody.
K. wodna, inaczej kurka wodna, dorastająca do ok. 32-35 cm dł., ubarwiona brunat-
noczarno z wyjątkiem białego podogonia, ma szkarłatną płytkę na czole i nasadę dzioba, którego koniec jest żółty. Występuje w wielu podgatunkach na wszystkich kontynentach, z wyjątkiem Australii. W Polsce jest licznym ptakiem lęgowym. Zasiedla małe zbiorniki wodne
o zarośniętych brzegach, z bujną roślinnością pływającą. Żywi się ślimakami i innymi drobnymi zwierzętami, wyławianymi przeważnie z wody, oraz delikatnymi częściami roślin, gł. pączkami, pędami i nasionami. Gniazduje na przełomie kwietnia-maja. Samica składa 6-8 jaj.

Wstęp

Farma jako amerykańskie gospodarstwo, na której można spotkać bardzo wiele zwierząt i maszyn rolniczych. Farma różni się od polskiego gospodarstwa tym, że farma jest po pierwsze większe rozmiarami a po drugie hoduje się na niej troszeczkę inne zwierzęta i inne rośliny. Jest to spowodowane tym, że w Ameryce jest inny klimat niż w Polsce i dlatego nie można hodować tych samych roślin, ponieważ nie mogłyby wyrosnąć. Na farmie jest bardzo wiele różnorakich maszyn rolniczych, które budową bardzo przypominają lub są takie same jak te polskie maszyny rolnicze. Niektóre jednak budową wcale nie przypominają nam znanych z doświadczenia lub, chociaż z widzenia maszyn rolniczych. Są one innej budowy, ponieważ ich pola uprawne różnią się kształtem i sposobem ich uprawiania. Aby założyć taką farmę potrzeba mieć wiele funduszy i pieniędzy na start, aby zakupić po pierwsze ziemię, jeżeli takowej nie mamy, trzeba także kupić różne maszyny rolnicze do uprawiania naszej ziemi a także nie możemy zapomnieć o nasionach roślin, które chcemy uprawiać.

Koczkodany

Rodzaj małp wąskonosych, obejmujący ok. 20 gatunków, żyjących w lasach gł. tropikalnej Afryki. Osiągają 30-65 cm
dl., z wyłączeniem długiego (45-100 cm dł.), niechwytnego ogona. Mają smukłe ciało z krótkim pyskiem oraz z reguły silnie rozwinięte mcdzele siedzeniowe. Poruszają się na czterech długich kończynach. Ich miękkie, gęste futro może być różnie ubarwione – szarawo, rudawo, brązowo, zielonkawo lub żółtawo – i ozdobione kontrastującymi, jaskrawymi plamami, gl. białymi. Nozdrza i bródka k. białonosego z Afryki Zach. są białe. Białe plamy o sercowatym kształcie występują również na nosie k. oliwkowego i k. askaniusa. Prowadzą na ogól nadrzewny tryb życia. Żyją w grupach rodzinnych, często łącząc się w większe stada w ciągu dnia. Niekiedy współżyją z innymi gatunkami małp. Żywią się liśćmi, owocami i innym pokarmem roślinnym, a także owadami i innymi drobnymi zwierzętami. Kilka gatunków żeruje również na polach uprawnych. Większość łatwo się oswaja i hodowana jest w ogrodach zoologicznych ze względu na odporność i pogodne usposobienie. W niewoli mogą żyć 20-30 lat. K. zielonosiwy, k. tumbili i k. saba zamieszkują tereny sawannowe i prowadzą naziemny tryb życia. Barwione są szarawo, oliwkowozielono lub żółtoszaro z jaśniejszym brzuchem.

Kot

Wśród zwierząt nie może zabraknąć kota. Kot to największy pieścioch w domu a jednocześnie niejednokrotnie dyktator. Koty sa bardzo niezależnymi zwierzętami i jeśli trafimy na kota upartego to ciężkie będziemy mieli z nim życie. Kot to taki indywidualista. Jeśli cos postanowi w swej głowie to nic go nie zawróci z obranej drogi. Potrafi być strasznym pieściochem. Wlezie na kolana i mruczy domagając się pieszczoty ale nie daj boże jeśli zdecydujemy się na głaskanie kota który tego nie chce. W tym momencie albo ucieka albo jeśli nie ma wyjścia potrafi wyciągnąć pazury i dotkliwie podrapać albo nawet ugryźć. Najlepiej jest kotu w domu z ogródkiem. Taki kot może przebywać na świeżym powietrzu i tam się wyszaleć. Jeśli kot przebywa ciągle w domu to trzeba mu zagwarantować jakieś zajęcie i się z nim bawić. Lubi zabawki typu myszki które można mu rzucać a on je będzie łapał. Każdy kot mały czy już duży na pewno zyska naszą sympatię jak tylko poznamy jego nawyki i nie będziemy starali się go na siłę zmieniać.

Mrówki i termity

Mrówki i termity to owady żyjące społecznie, spotykane zawsze w grupach, tzw. koloniach. Większość z nich buduje wielki gniazda zwane mrowiskami i termitierami. Kolonia liczy wiele tysięcy osobników pochodzących od jednej matki zwanej królową. Termity są roślinożerne i ze względu na wyjątkową liczebność mogą stać się plagą. Mrówki żywią się rozmaitym pokarmem, zarówno roślinnym, jak i zwierzęcym. Mrówki, w przeciwieństwie do termitów, zamieszkują chłodne regiony. Większość mrówek i termitów nie ma skrzydeł, ale pewnych okresach cyklu życiowego ogromne stada tych owadów unoszą się w powietrzu. Po krótkim locie godowym samice zakładają gniazda i składają jaja. Samce mrówek Gina w godach, a samce termitów pozostają z królową w jej komnacie. Z jajeczek złożonych przez królową wykluwają się mrówki – robotnice, których zadaniem jest gromadzenie pożywienia dla całej kolonii. Młode termity są miniaturkami dorosłych osobników, ale to one wykonują większość prac przy budowie termitiery. Gniazda niektórych gatunków termitów sięgają nawet kilku metrów. Mrówki i termity padają ofiarą wielu dużych zwierząt, takich jak mrówkojady czy mrówniki.

Węże

Węże są beznogimi gadami. Część gatunków prowadzi podziemny tryb życia, ale większość żyje na powierzchni ziemi, a niektóre nawet wspinają się na drzewa lub spędzają życie w morzu. Znamy około 50 gatunków węży żyjących w morzu. Niektóre z nich są bardzo jadowite. Kąsają jednak tylko wówczas gdy czują zagrożenie lub znajdują się w pułapce. Większość węży przemieszcza się z pomocą wijących ruchów ciała, wykorzystując do odbicia każdą nierówność podłoża. Gatunki o takiej specyfice ruchów na powierzchni gładkiej są całkowicie bezradne. Węże nie są stworzeniami obślizgłymi – ich skóra jest sucha i pokryta łuskami. Co jakiś czas zwierze w całości zrzuca skórę. Wszystkie węże są mięsożerne. Gad śledzi potencjalną ofiarę, omiatając długim, rozwidlonym językiem znaczną powierzchnie podłoża, większą niż by mógł ogarnąć język pojedynczy. Język wykrywa mikroślady zapachowe, pozostawione np. przez mysz. Niektóre węże chwytają ofiarę i natychmiast ją połykają. inne, jak pyton, oplótłszy ofiarę ciałem, najpierw ją duszą i miażdżą. Około 1/3 węży posługuje się jadem, który uszkadza układ nerwowy ofiary, paraliżując ją. Węże połykają zdobycz w całości. Najedzonego węża łatwo poznać po wydatnym zgrubieniu ciała. Połknięcie w całości nawet dużej ofiary ułatwia szczególna budowa żuchwy – jej kości rozchodzą się w dół i na boki. Węże potrafią poruszać każdą kością oddzielnie, wciągając w ten sposób łup do gardzieli.

Kobry

Grupa jadowitych węży z rodziny zdradnicowatych, występujących w tropikach Afryki, Azji i Australii. Znane są z podnoszenia przedniej cz. ciała i rozsuwania bocznych fałdów skóry w razie niebezpieczeństwa. Mają krótkie zęby jadowe, o rurkowatych kanałach, osadzone z przodu szczęki. Neurotoksyczny jad powoduje paraliż układu oddechowego; dla człowieka takie ukąszenie bywa często śmiertelne. Żywią się gł. drobnymi kręgowcami. Większość gatunków jest jajorodna, nieliczne jajożyworodne (młode wykluwają się z jaj wewnątrz narządów rozrodczych samicy). Wrogami k. są m.in. mangusty – bardzo szybko poruszające się, drapieżne ssaki.
Największy gatunek – k. królewska – osiąga zwykle ok. 3,6 m dl. Żyje od pd. cz.. Chin do Filipin i Indonezji, m.in. w wilgotnych Sasach tropikalnych, na terenach bagnistych, plantacjach i polach ryżowych. Wąż ten ubarwiony jest jasno- lub ciemno-brązowo z licznymi pasami dookoła tułowia i ogona. Poluje gł. na węże i jaszczurki. Samica składa 20-40 jaj w gnieździe wysłanym liśćmi i strzeże ich. K. indyjska. inaczej okularnik, dorasta do ok. 1,7 m dł. Znane są częste przypadki ukąszenia ludzi, ponieważ o zmroku wchodzi do siedzib ludzkich, gdzie poluje na szczury. Występuje od Iranu na wsch. aż do wysp Borneo i Jawa.

Ptaki śpiewające

Ptaki śpiewające są najliczniejszą grupą ptaków z 9300 opisanych ptaków ponad połowę stanowią ptaki śpiewające. W obrębie tej grupy obserwuje się niesłychane zróżnicowanie – od maleńkich strzyżyków, po wielkie kruki, od barwnych cudowronek (ptaków rajskich) po szare północnoamerykańskie pluszcze. Większość ptaków śpiewających ma dobrze rozwinięty narząd głosu. Mimo nazwy, sugerującej zdolność do popisów wokalnych, nie wszystkie ptaki z tej grupy śpiewają, a niektóre, na przykład kruk, wydają niemiło brzmiące tony. Są też tej grupie ptaki słynące z przepięknych treli, na przykład słowiki czy skowronki. Wszystkie ptaki śpiewające mają po cztery palce na każdej stopie – trzy skierowane ku przodowi, jeden do tyłu. Prawie wyłącznie są ptakami lądowymi, nieliczne tylko gnieżdżą się w pobliżu zbiorników słodkowodnych. Morza przekraczają jedynie podczas migracji. Dzioby ich są przystosowane do pobierania pokarmu będącego podstawą ich pożywienia. u większości ptaków śpiewających tylko samce potrafią prawdziwie śpiewać, a samice potrafią wydawać pojedyncze dźwięki. Oprócz śpiewu samce, aby zwrócić uwagę samicy, prezentują rozmaite pozy i skomplikowane tańce oraz zbierają i przynoszą różne przedmioty. Gniazda tych ptaków są zazwyczaj dosyć wyszukane. Nowo wyklute pisklęta SA nieopierzone, ślepe i bezbronne. Opiekują się nimi oboje rodzice. Niektóre podrzucają jaj do gniazd innych ptaków.

Ptaki brodzące

Ptaki brodzące spotyka się na przybrzeżnych terenach, na płytkich wodach śródlądowych, u ujścia rzek, na bagnach i mokradłach. Tam, gdzie występuje obfitość pożywienia, ich stada mogą liczyć tysiące sztuk. Długie nogi umożliwiają ptakom brodzenie w wodzie, a długie dzioby – chwytanie małych stworzeń, nawet tych kryjących się w mule. Większość brytyjskich ptaków brodzących to brodźce i ich krewniacy. W USA za ptaki brodzące uznaje się tylko czaple, pozostałe określa się jako ptaki przybrzeżne. Wielkość ptaków brodzący i sposób ich odżywiania są bardzo zróżnicowane. Bekasy na przykład maja bardzo długie i proste dzioby, które zanurzają głęboko w mule w poszukiwaniu pierścienic. Ostrygojady długimi, mocnymi dziobami podważają pokrywy muszli rozmaitych małż. Ruchliwe siewki mają dzioby krótkie i masywne – wydziobują nimi zdobycz znajdującą się na powierzchni ziemi. Czaple z długimi szyjami i nogami zakończonymi pokaźnymi palcami równie dobrze czują się na drzewach, jak wśród roślin wodnych. Żywią się głównie rybami, które chwytają dziobem podobnym do sztyletu. Wiele ptaków brodzących zamieszkuje rozległe obszary tundry na dalekiej północy.

Koń

Konie to piękne i szlachetne zwierzęta hodowane w gospodarstwach wiejskich głównie ze względu na to, że potrzebują dużą przestrzeń. Bogatsze gospodarstwa wielskie hodują konie w celach rekreacyjnych. Jazda konna jest niezwykle popularna zarówno wśród mieszkańców wsi jak i turystów wybierających agroturystykę. Konie to zwierzęta wymagające bardzo wiele uwagi i wkładu pieniężnego. Przed zakupem konia należy się zastanowić czy mamy wystarczająco dużo wolnego czasu i możliwości by zaopiekować się koniem. Inne gospodarstwa rolne wykorzystują konie jako siłę roboczą. Konie wtedy służą do ciągnięcia pługu czy też bryczek pełnych siana czy innych materiałów. Są one dużo bardziej opłacalne od samochodów. Jednakże niezależnie od celu posiadania koni należy pamiętać, że są to żywe stworzenia, o które trzeba dbać. Codziennie konie wymagają dostępu do wybiegu. Najlepiej jest jeżeli w ciągu dnia pozwoli się koniom spędzać czas na dosyć dużych przestrzeniach na otwartym powietrzu. Jednak wieczorem należy je trzymać pod zadaszeniem.

Kolczatki

Inaczej kolczatkowate; rodzina z rzędu stekowców, obejmująca 2 rodzaje ssaków jajorodnych, występujących na terenach leśnych, górskich i pustynnych Australii, Tasmanii i Nowej Gwinei. Osiągają do 50 cm dl., z wyłączeniem krótkiego ogona. Mają krępe ciało, pysk wyciągnięty w długi ryjek, krótkie kończyny i palce zaopatrzone w silne pazury; na tylnych kończynach samców znajdują się ostrogi, wykorzystywane prawdopodobnie w czasie walk, Ubarwione są brązowo. Kolce pokrywające grzbiet mogą być białe, żółte, a nawet czarne. W celu obrony przed wrogami zwijają się w kłębek i zakopują pod ziemię lub wciskają w szczeliny. Za pomocą lepkiego języka łowią mrówki i termity; mogą przeżyć miesiąc bez pożywienia. Samica składa jedno jajo, które umieszcza w torbie skórnej, tworzącej się na brzuchu w okresie rozrodczym. Młode wylęgają się po 10 dniach i odżywiają wydzieliną gruczołów mlecznych, spływającą po sierści. Po 7 tygodniach samica przenosi je do gniazda z liści. K. mogą żyć w niewoli 30, a nawet 50 lat. K. nowogwinejska, o krótkich, rzadkich kolcach na grzbiecie, osiąga 45-78 cm dł. Występuje w wielu rasach lokalnych. Jej liczebność spada ze względu na polowania (dla smacznego mięsa) i wyrąb lasów.

Ryś

Ryś pochodzi z rodziny kotowatych, masę ciała rysia ciężko jest określić gdyż jest ona bardzo zróżnicowana a zależy to od tego w jakim rejonie on żyje. Waha się ona od 14 do 35 kilogramów. Ryś występujący w Karpatach osiąga zwykle wagę około 25 kilogramów. Ryś cechuje się szczególnie długimi nogami, w skutek czego jego sylwetka widziana z boku jest niemal kwadratowa. Ta cecha odbiega od ogólnego planu wyglądu kotowatych. Stopy rysia są duże i szerokie i szczególnie zima gdy Sa bardziej porośnięte sierścią powodują równomierne rozłożenie ciężaru ciała na wszystkich czterech podeszwach. Ten współczynnik w przypadku rysia jest bardzo korzystny. Rys, nie należy do najlżejszych kotów. W śniegu nie zapada się tak jak wilk, puma czy tygrys, nigdy idąc nie dotyka brzuchem śniegu. Podobne przystosowanie występuje u rosomaka. Przednie nogi Sa nieco krótsze od tylnich dzięki czemu zad rysia jest delikatnie uniesiony. Pomaga to rysiowi w pościgu i jest to idealne przystosowanie do skoków.

Świnia

Żywa góra mięsa to jest oczywiście świnia. Nie jest kłamstwem, co teraz piszę, ponieważ na bardzo wiele przyjęć i imprez, aby zaoszczędzić czasu i pieniędzy na kupowanie osobno w różnych sklepach szynek i innych części tego zwierzęcia kupuje się całą lub połowę, aby wyżywić gości. Kupując świnię oczywiście kupujemy ją już zabitą i poćwiartowaną. Na wsiach i farmach rolnicy hodują świnie i to nie jedną, lecz całe stada. Ponieważ w świniach mogą być bardzo groźne wirusy, którymi możemy się zarazić jedząc takie mięso oddaje się je przebadania w specjalnych laboratoriach. Po odpowiednim przebadaniu mięso ze świni, jeżeli uzyskało pozytywną opinię i nie wykryto w nim żadnych wirusów i bakterii mięso można odpowiednio przerobić i po ugotowaniu zjeść. Świnie są to zwierzęta średnich rozmiarów podobnie jak owca jednak świnie nie mają takiego bujnej sierści wręcz przeciwnie mają tylko włosy ok. 1.5 centymetra długości na całym ciele. Są to zwierzęta bardzo pulchne i grube, dlatego można z nich zrobić bardzo dużo różnych rodzajów smacznych potraw.

Małe gryzonie

Często w naszych domach możemy spotkać ponadto innego rodzaju zwierzęta. Popularnie są one nazywane gryzoniami, co niektórym kojarzy się bardzo źle. Domowym przedstawicielem takich właśnie zwierząt jest między innymi domowa myszka. Największą popularnością cieszą się małe, białe myszki, które bez najmniejszych problemów można kupić w sklepie zoologicznym. Myszki takie muszą jednak przebywać w odpowiedniej izolacji, tak aby nam nie uciekły i nie stały się pokarmem na przykład dla kota. Innym przykładem gryzoni, równie popularnym jak małe myszki są świnki morskie. Podobnie jak one muszą być jednak one odizolowane, ponieważ także bardzo często nam uciekają. Myszy mają także jeszcze inne zastosowanie, już mniej domowe i budzące zastrzeżenia wielu ludzi. Są one bowiem bardzo często wykorzystywane w różnego rodzaju doświadczeniach oraz eksperymentach. Ma to jednak na celu ochronę naszego życia i odnalezieniu nowych, lepszych rozwiązań np. leków, które mogą uratować nam życie. Innym gryzoniem, który często jest naszym domowym pupilem są chomiki. Są one bardzo podobne do myszy. Wszystkie te małe zwierzęta mają bardzo dużo zwolenników, ale również bardzo dużo wrogów. Duża część ludzi brzydzi się tymi zwierzętami.

Królik

Króliki domowe mogą mieć różną wielkość i wagę od jednego kilograma aż do wagi od dziewięciu do jedenastu kilogramów. Wszystko zależy od rasy królików. Mamy króliki angorskie których sierść czyli tak zwana wełna angorska służy do produkcji ubrań. Z każdego kilograma masy ciała królika angorskiego w ciągu roku można otrzymać dwadzieścia dekagramów wełny angory. Największą rasą hodowlaną aktualnie sa króliki rasy olbrzymie belgijskie. Żeby królika nieustannie rosną i musi je systematycznie ścierać. Króliki szczególnie małe należą do zwierząt uroczych i bardzo miłych. Można się z nimi zaprzyjaźnić i są doskonałym towarzystwem dla dzieci. Mają bardzo miłe futerko do którego jest się miło przytulić. Króliki sa zalecane dla ludzi nerwowych gdyż głaskanie króliczego futerka uspokaja i wycisza. Przebywanie z królikiem sprawia wiele radości. I pozwala oderwać się od codziennych problemów co powoduje że odpoczywa się psychicznie. Królik potrafi odwdzięczyć się za opiekę i miłość. Króliczki uwielbiają pieszczoty i potrafią się o nie upominać.

Hieny i szakale

Dział poświęcony dwóm padlinożercą, zamieszkującymi sawannę, i żywią się szczątkami zwierząt, padliną żywią się szakale wraz z hienami. Hiena nie ma zbyt dobrej reputacji, bowiem jada niemal wyłącznie martwe zwierzęta. Odgrywa jednak pożyteczną rolę „śmieciarza sawanny”, usuwając ciała padłych zwierząt. Hieny także polują- duże grupy potrafią upolować nawet antylopę lub ‚ zebrę. Zapuszczają się też w pobliża wiosek, atakując zwierzęta domowe i szukając odpadków. Hieny mają mocne zęby i bardzo silne szczęki. Często krążą w pobliżu pożywiających się lwów i zjadają pozostawione przez nie resztki. Zdarza się nawet, że stado hien odbiera lwom całą zdobycz. Wokół nich zbierają się wtedy sępy, niecierpliwie czekając na swoją kolej. Na samym końcu pożywiają się szakale. Szakal jest zwierzęciem nocnym. Pary lub grupy szakali przemierzają sawannę w poszukiwaniu pożywienia: gryzoni, zajęcy, węży i jaszczurek. Często kręcą się w pobliżu hien, ale do posiłku dostają się dopiero wtedy, gdy hieny najedzą się do syta.

Lew i gepard

Dział ten w całości poświęcę na opisanie dwóch drapieżnych, dużych kotów żyjących zazwyczaj na stepach, a będą to lew i gepard. Lew jest największym afrykańskim drapieżnikiem. Samce są większe od samic. Dodatkowo odróżnia je grzywa, występująca tylko u samców. Samice rodzą od 2 do 6 kociąt, które są pilnie strzeżone przez całe stado. Nowonarodzone lwiątka mają cętki. Zapolowanie odpowiedzialne są lwice. Podczas polowania rozpraszają się na rozległym obszarze i po okrążeniu ofiary atakują ją ze wszystkich stron. Przywódca stada posila się najlepszymi kąskami, po nim pozostałe samce, później samice, a na końcu jedzą młode. Gepard jest jedynym przedstawicielem rodziny kotów, który nie potrafi chować pazurów. Dzięki temu może lepiej odepchnąć się od gruntu, gdy startuje do swojego sprintu, podczas którego osiąga prędkość 110 kilometrów na godzinę. Daje mu to tytuł najszybszego czworonożnego zwierzęcia na świecie. Gepard nie potrafi jednak biec zbyt długo i musi złapać swą ofiarę nim opadnie z sił.

Bizony i pieski

Dwieście lat temu, przed przybyciem europejskich osadników, amerykańskie prerie przemierzało 70 milionów bizonów. Na przestrzeni kilku dziesięcioleci niemal doszczętnie je wytrzebiono -przeżyło tylko 600 sztuk. Dzięki ścisłej ochronie aktualnie w USA żyje około 40000 bizonów. Kiedy ponad prerią unosi się potężna chmura kurzu można przypuszczać, że to bizony wędrują w poszukiwaniu lepszej trawy i wody. Może być to także spowodowane zaciekłymi walkami byków podczas pory godowej. Młodymi bizonami zajmują się matki. W przypadku zagrożenia chroni je całe stado, tworząc wokół nich zasłonę nie do przebycia, złożoną z potężnych ciał ze skierowanymi w kierunku wroga rogami. Nazwa piesek jest myląca, bowiem pieski preriowe są w gruncie rzeczy gryzoniami, spokrewnionymi z wiewiórkami i świstakami. Ich nazwa wzięła się stąd, że ich ostrzeżenie brzmi jak szczekanie psa. Te niewielkie zwierzątka są wyjątkowymi kopaczami: budują podziemne nory tworzące całe kolonie. Każda norka ma wiele pomieszczeń mieszkalnych i oczywiście zaopatrzona jest w zapasowe wyjście.

Zebry

Zebry są bliskimi krewniaczkami koni i osłów. Zamieszkują wyżyny i równiny wschodniej i południowej Afryki. Wszystkie pokryw deseń z poprzecznych czarno – białych pręg. Taki rysunek barwny zapewnia zwierzętom doskonałe maskowanie, ponieważ powoduje rozmycie konturów ich sylwetki, myląc w ten sposób drapieżnika. Wyróżnia się trzy lub cztery odrębne, odmiennym pasiasty deseniem gatunkiem zebr. Zebra stepowa jest szeroko rozpowszechniona, lecz zebra górska obecnie jest bardzo rzadko spotykana. Zebry żyją w niewielkich grupach rodzinnych, złożonych z samic i młodych, którym przewodzi jeden samiec. Ogier przyjmuje pozycje przywódcy blisko 10 lat, po czym zastępuje go młodszy samiec. Przemieszczając się zachowują określony porządek – na początku idzie samica, a z Ania jej potomstwo. Na końcu wędruje ogier. Niekiedy grupy rodzinne zbierają się w ogromne stada, czasami łączące się za stadami antylop. Wspólnie pokonują znaczne odległości, migrując w poszukiwaniu pastwisk. Ze świeżą trawą. Ważną rolę w komunikowaniu się poszczególnych osobników stada odgrywają u zebr uszy – gdy zwierzęta są rozdrażnione, kładą uszy płasko na sobie, a gdy maja dobre samopoczucie, ich uszy stercza pionowo.

Papuga

Znamy różne papugi ale chyba najczęściej mówi się o papudze Ara. Ara najczęściej występuje jako hasło w krzyżówce. Ara jest jedną z największych papug. Może ona mieć długość wraz z ogonem około dziewięćdziesięciu centymetrów. Kark, skrzydła i pióra na ogonie ma zazwyczaj w kolorze niebiesko – turkusowym a brzuch w kolorze żółtym. Na głowie ma czub z piór w kolorze zielonym. Dziób papugi ma kolor czarny. Policzki papugi są gołe i maja kolor biały. Jeśli papuga się zdenerwuje albo wystraszy to stroszy piórka. Ara żyje jako dziki ptak w północnej części Ameryki Południowej. Są to ptaki bardzo towarzyskie i zazwyczaj przebywają w niewielkich stadach. Wspólnie żerują w ciągu dnia a późnym popołudniem zlatują się na drzewa w duże stada. Bywa że w jednym miejscu nocuje i sto papug. Ich wrzaski słychać daleko. Samica papugi znosi dwa lub cztery jaja i wysiaduje je przez dwadzieścia siedem dni. Gniazdo opuszcza bardzo rzadko. Małe wychowują się w gnieździe około dziewięćdziesięciu dni a później opuszczają to gniazdo.

Ślimaki

Ślimaki należą do mięczaków. Występują na lądzie ale również w wodach głównie mórz. Ślimaki maja muszle. Wylegają się z jaj. Muszla dla ślimaka pełni role ochronną. Muszla przybiera różne kształty. Ślimak zazwyczaj jest cały schowany w muszli a tylko wystaje mu głowa na której jest para oczu. Otwór gębowy oraz dwa czułki. Ślimak odżywia się trawą, liśćmi kapusty lub innymi liśćmi. Ślimaki mogą być zwierzętami hodowanymi przez człowieka. Sa to ślimaki winniczki. Zazwyczaj ślimaka winniczka spotykało się jako zwierzę mieszkające na polach i łąkach ale z czasem stał on się bardzo popularny jako zwierzę hodowlane. Hodowla taka zajmuje niewiele miejsca i można ja prowadzić przez cały rok. Nie wymaga dużych nakładów finansowych. Hodowla jeśli jest odpowiednio prowadzona nie jest uciążliwa dla środowiska i całkowicie bezzapachowa i co najważniejsze nie jest związana z dużym wysiłkiem fizycznym. Ślimaki hodowlane mają przeznaczenie dla gastronomii. Szczególnie są poszukiwane na eksport do Francji gdzie ślimaki sa przysmakiem. Ostatnio nawet w Polsce są dość często zamawiane.

Opos i rudaczek

Są to tylko dwa z wielu popularnych zwierząt występujących w lasach iglastych i ich okolicach, krótko je opisze, najpierw oposa później małego rudaczka. Opos jest niewielkim torbaczem odznaczającym się niezwykłą witalnością. Oposy mieszkają na drzewach i są aktywne głównie w nocy, kiedy wyruszaj ą na poszukiwanie pożywienia: niewielkich ssaków, jaj ptaków, owadów oraz owoców. Samice oposa rodzą od 6 do 18 młodych, które mają długość jednego centymetra i ważą zaledwie dwa gramy. Młode pozostają w torbie przez trzy miesiące i kiedy z niej wychodzą, wędrują na grzbiecie mamy wczepione pazurkami w jej futerko. Rudaczek północny, należący do kolibrów, jest bardzo zazdrosny o swoje terytorium i źródła pożywienia – głównie kwiaty. Broni ich ostrzegając konkurentów specjalnymi sygnałami, a nawet walcząc. Samce i samice żyją osobno, choć samice odwiedzają terytoria samców podczas pory godowej. Samica sama buduje gniazdo. Sama też opiekuje się dwójką swoich piskląt. Rodaczek najczęściej spotykany jest w Ameryce pónocnej.

Kangur

Ten dział poświęcony jest zwierzęciu pochodzącym z Australii. Kangur jest zwierzęcym symbolem Australii. Kangury są torbaczami, co oznacza, że samice mają torby, w których młode po przyjściu na świat znajdują schronienie i ssą mleko matki. Największym członkiem rodziny kangurów jest kangur rudy, osiągający w postawie stojącej ponad dwa metry wysokości. Do tego może poszczycić się metrowym ogonem. Waga: do 150 kilogramów. Kangur szary, zwany także olbrzymim, jest bardzo duży i niewiele ustępuje rozmiarami rudemu. Kangury żyją w stadach i żywią się trawami oraz inną roślinnością. Dzięki bardzo silnym tylnym nogom potrafią skakać, pędząc z prędkością 80 kilometrów na godzinę. Natychmiast po urodzeniu małe kangurzątko, mierzące tylko około 3 centymetrów długości, wspina się do torby swojej mamy, gdzie pozostaje przez pięć miesięcy. Gdy potrafi już samodzielnie się poruszać i jeść to samo, co dorosłe kangury, często korzysta z torby mamy jako kryjówki i środka transportu. Na dobre rozstaje się z nią gdy ma około ośmiu miesięcy.

Bóbr

Pochodzi on z rodziny bobrowatych. Masa ciała dorosłego bobra dochodzi do 30 kilogramów. Dorosłego bobra już choćby ze względu na rozmiary nie można pomylić z żadnym innym gryzoniem. Jest on cięższy od sarny, lecz taka masa ciała dla zwierzęcia o tak krępej sylwetce- zwłaszcza w wodzie nie ma znaczenia. Plaski ogon jest cechą charakterystyczna wyłącznie dla bobra. Ogon pełni w wodzie rolę steru głębokości. Ogon pozostaje często niewidoczny gdyż pozostaje ukryty w wodzie. Ogon bobra jest bezwłosy i pokryty łuską, na lądzie służy mu jako podpora podczas ścinania drzew, palce tylnej stopy Sa spięte błoną pływną. Bóbr doskonale pływa i nurkuje. Natomiast na lądzie w skutek dużej masy ciała porusza się wolno i ociężale. . futro bobra jest bardzo gęste a wewnętrzna warstwa sierści czyli tak zwana warstwa wełnista jest jedwabiście miękka. Z zewnątrz chroni ją długa warstwa włosów ościstych. Typowym środowiskiem bobra stanowią doliny rzeczne i jeziora, zbiorniki wodne powinny być porośnięte drzewami o miękkim drewnie.