Kameleon

Kameleony pochodzą z półwyspu arabskiego głównie z Jemenu i Arabii Saudyjskiej. Kameleony które możemy kupić w sklepach zoologicznych dorastają zazwyczaj do około pięćdziesięciu centymetrów. Więcej »

 

Tag Archives: Ptaki

Żyrafa

Jest to bardzo ciekawe zwierze. Żyrafy osiągają długość nawet do 6 metrów dzięki swojej długiej szyi. Żyrafa to ssak a więc ma tyle samo kręgów szyjnych co człowiek czy kot. Żyrafy wyglądają bardzo ciekawie, ich długa szyja sprawia że są one bardzo charakterystyczne. Zwierzęta te żyją przeważnie w stadach, jedno takie stado może liczyć nawet do kilkudziesięciu żyraf. Zwierzęta te są roślinożerne, a dzięki ich szyi sięganie do korony drzew gdzie jest dużo liści nie stanowi żadnego problemu. Żyrafy już po urodzeniu są dość wysokie, mierzą sobie nawet do 2 metrów, co jest faktem imponującym. Żyrafy śpią na stojąco, średnio dwadzieścia minut. Zwierzęta te właściwie nie mają naturalnych wrogów, jedynym zagrożeniem są wielkie koty takie jak lwy, ale one stanowią niebezpieczeństwo jedynie dla młodych żyraf. Żyrafy mają wielu zwolenników wśród ludzi, wielu poświęciło życie aby studiować ich tryb życia oraz hierarchię w stadzie. Te imponujące zwierzęta są bardzo widowiskowe, pomimo dużych rozmiarów potrafią dość szybko biegać , przez wiele lat myślano że żyrafi nie wydawaj żadnych odgłosów a tym czasem żyrafa jednak wydaje dźwięki podobne do pomruków.

Kanarek

Kanarki to zazwyczaj żółte ptaki. To właśnie od ich koloru upierzenia powstał kolor żółty – kanarkowy. Żółte kanarki to podstawa ale w wyniku ich hodowli powstały kanarki o upierzeniu kolorowym. U kanarków kolorowych śpiew jest sprawą drugorzędną ale pozostałe kanarki to doskonali śpiewacy. Wszystkie kanarki doskonale śpiewają ale najlepiej te które są odpowiednio w hodowli selekcjonowane i kojarzone specjalnie pod kątem śpiewu. Najlepiej śpiewają kanarki harceńskie. Nazywa je się niekiedy „szlachetnymi”. Śpiew tych kanarków jest bardzo melodyjny. Wśród kanarków ozdobnych z kształtu najładniejszym jest kanarek zwany border. Jest to kanarek bardzo popularny w Anglii. Od ponad stu lat hoduje się go według ściśle określonych standardów. Jest on bardzo spokojnym ptakiem który szybko przyzwyczaja się do swych opiekunów i nowego otoczenia. Może mieć wielkość około czternastu centymetrów. Mamy również kanarki kolorowe. Kanarki takie mogą mieć upierzenie w kolorze żółtej, białej, szarozielonej i cynamonowej.

Ptaki

Mają one jedyną w swoim rodzaju cechę charakterystyczną: pióra. Istnieją naturalnie inne latające zwierzęta (owady, nietoperze), ale nie mają piór. Ptaki mają cztery kończyny. Do poruszania się na ziemi lub na gałęziach drzew używają kończyn dolnych (łap). Kończyny górne (skrzydła) pozwalają im latać. Wszelako skrzydła niektórych gatunków (struś, kiwi i pingwin) są bardzo małe w stosunku do ciężaru ciała, co uniemożliwia im wzniesienie się w powietrze. Gatunki te spotykamy jednak bardzo rzadko, jest ich zaledwie pięćdziesiąt na 10 000 gatunków ptaków żyjących na naszej planecie. Przeważnie gnieżdżą się na Antarktyce i w rejonach sąsiadujących z biegunem północnym. Ogromna większość ptaków to wspaniałe machiny latające i daleko nam jeszcze do zrozumienia wszystkich mechanizmów lotu. Zdolność ptaków do lotu łączy się z wieloma szczególnymi cechami anatomicznymi. Ich kości są puste w środku, dzięki czemu ptaki są lżejsze. W celu zrównoważenia dużego zużycia tlenu niezbędnego podczas wysiłku w czasie lotu ciało mieści w sobie worki z powietrzem połączone z płucami.

Pies

Najlepszy przyjaciel człowieka to jest oczywiście pies. Jednak niektórzy myślą, że pies nie jest tym jedynym najlepszym przyjacielem. Twierdzą oni, że to komputer jest ich najlepszym przyjacielem. Jednak to nie jest prawda, ponieważ komputer nie potrafi wyrazić prawdziwych uczuć. Jednak nie o tym artykule. Pies na farmie jest wykorzystywany w celach pasterskich, aby pilnował owiec, aby nie uciekały. Psy mogą mieć bardzo różne rasy. Najbardziej znanymi i najpiękniejszymi rasami psów są na przykład Syberian Husky, Bernardyn, Owczarek Niemiecki i wiele innych. Psy są także wykorzystywane na farmach w celach obronnych, ponieważ gdy rolnicy mają bardzo duże pola i nie są w sposób sami kontrolować ich. Dlatego rolnicy wynajmują ochronę i stróżów a na dodatek psy, aby chronić je przed złodziejami plonów a co gorsza maszyn rolniczych. Psy, które są na farmach są specjalnie szkolone, aby potrafiły pokonywać trudny teren i przeszkody w ciemnościach i trudnych warunkach atmosferycznych. Muszą także być bardzo posłuszne swoim panom.

Hipopotam

Hipopotam to naprawdę leniwe zwierzę. Wystarczy mu tylko jakaś woda, bagienko i może tam spędzić cały dzień na drzemce. Hipopotamy to potężne zwierzęta których waga może osiągać nawet cztery tony a ciało długość do czterech i pół metra. Żyją one w grupach złożonych z kilkudziesięciu osobników. Hipopotamy pomimo swej tężyzny potrafią być bardzo niebezpieczne. Jego głównym pożywieniem są rośliny wodne ale nie pogardzi również padliną. Zeruje nocą niekiedy nawet kilka kilometrów od koryta rzeki. Dzięki temu że między palcami ma błony pławne a nozdrza i oczy umieszczone są wysoko na głowie jest wspaniale dostosowany do życia w wodzie. Hipopotamy mogą żyć do czterdziestu lat. Żyją w stadach i większość swego życia spędzają w wodzie. Młode hipopotamy rodzą się w wodzie. Oprócz hipopotamów nilowych sa hipopotamy karłowate które mają wysokość około osiemdziesięciu centymetrów, ciało długości około stu pięćdziesięciu centymetrów i ważą około stu siedemdziesięciu kilogramów. Żywi się kłączami i korzeniami roślin.

Komary

Inaczej komarowate; rodzina z rzędu muchówek, obejmująca ponad 2 tys. gatunków. Ich samice żywią się krwią zwierząt, przenosząc m.in. żółtą febrę, malarię, filariozy i dungę. K. mają długie, smukłe odnóża, charakterystyczny wydłużony aparat gębowy przystosowany do nakłuwania tkanek i wysysania płynów oraz nitkowate czułki. Smukłe, wydłużone, żółtawe lub brązowawe ciało – dorastające do ok. 4-12 mm dł. – pokrywają łuski. Samce, a czasem także samice, żywią się nektarem lub sokami roślin. Samice większości gatunków muszą żywić się krwią, by dojrzały ich jaja.
Z jaj składanych w wodach stojących wylęgają się larwy odżywiające się glonami lub martwymi cząstkami organicznymi; larwy kilku gatunków są drapieżne. Po ok. 3 tygodniach przeobrażają się w poczwarki. W odróżnieniu od większości innych owadów pływają w tym stadium. Czas trwania cyklu życiowego zależy od gatunku. K. przywabiają do żywicieli wilgotność, zapach kwasu mlekowego, dwutlenek węgla, temperatura ciała i ruch. Bzyczenie komara jest wynikiem wysokiej częstotliwości uderzeń jego skrzydeł.
Przedstawiciele rodzaju widliszek to jedyni znani przenosiciele malarii, przenoszący także filariozy i zapalenie mózgu. Rozród następuje zwykle w wodzie z obfitą roślinnością.

Jastrząb i assapan

Jastrząb potrafi wzlatywać bardzo wysoko, a jego terytorium robi wrażenie: jeśli znajdzie odpowiednie miejsce, bierze we władanie obszar o średnicy co najmniej 5 kilometrów. Jastrząb jest inteligentnym i wytrwałym drapieżnikiem, zdolnym pozostawać w ukryciu przez długi czas w oczekiwaniu na ofiarę: gołębia, bażanta, niewielkiego gryzonia lub dzikiego królika. Samiec i samica jastrzębia są wyjątkowymi rodzicami. Razem budują mocne gniazdo, w którym samica składa i wysiaduje 3 lub 4 jaja. W tym czasie samiec przynosi jej pożywienie. Kiedy z jaj wyklują się pisklęta, samiec trzyma w szponach schwytaną zdobycz a samica odrywa z niej kawałki mięsa, którymi karmi młode. Żyjący w północnoamerykańskich lasach assapan, spokrewniony z azjatycką polatuchą, ma specjalny fałd pokrytej futrem skóry rozciągający się po obu bokach między przednimi i tylnymi łapami. Dzięki niemu assapan potrafi „latać”- ściślej mówiąc opadać lotem ślizgowym – na odległość dochodzącą do 30 metrów. Kiedy rozpościera na boki swoje łapki fałd rozprostowuje się, tworząc specyficzny spadochron.

Jeleń i królik

W tym dziale opisze ogółem te dwa zwierzęta. Jelenie występują powszechnie od Ameryki Północnej po Azję. Są to zwierzęta płochliwe o wysoko rozwiniętych zmysłach. Dorosłe samce żyją w osobnych grupach, trzymając się z dala od stad samic z młodymi. Każde stado ma swojego przywódcę, którym jest zazwyczaj najstarszy i najbardziej doświadczony osobnik. Podczas pory godowej las rozbrzmiewa rykiem jeleni przyzywających do siebie samice. Tylko wówczas samce się do nich zbliżają. Jednocześnie stają się agresywne i bojowo nastawione do innych samców, gotowe walczyć o samice. Stają naprzeciw siebie z opuszczonymi głowami i zderzają się porożami w zapalczywych walkach. Dzikie króliki są tak strachliwe, że wychodzą ze swych norek tylko wcześnie rano – kiedy drapieżniki jeszcze śpią – i o zmierzchu, kiedy trudniej je zauważyć. Dziki królik, którego można nazwać niezmordowanym obgryzaczem, zawsze zachowuje czujność i przy najmniejszej oznace niebezpieczeństwa natychmiast ucieka szukając schronienia w swojej podziemnej norce.

Hipopotamy

Rodzina z rzędu parzystokopytnych, obejmująca 2 gatunki ssaków żyjących w Afryce. Są największymi nieprzeżuwającymi ssakami parzystokopytnymi. Mają masywne ciało, krótkie, 4-palczaste kończyny oraz wysoko osadzone uszy i nozdrza. Prowadzą ziemno-wodny tryb życia. Dawniej występowały w jeziorach i rzekach całej Afryki na pd. od Sahary. Dzisiaj spotykane są najliczniej w basenie Nilu i w pd. cz. Afryki. Kopalne h. pojawiły się w późnym miocenie (11,5-5,3 min lat temu) w Europie i Azji. Hipopotam osiąga do 4,6 m dl., 1,5 m wys. w kłębie i waży do 3-4,5 t. Jego bardzo gruba, prawie nieowłosiona skóra ubarwiona jest brunatno z różowawym odcieniem. W paszczy występują duże siekacze i stale rosnące kły. Kły dolnej szczęki wyrastają do 30 cm ponad krawędź dziąseł. Liczne gruczoły potowe wydzielają tłustą ciecz z czerwonym barwnikiem, która chroni skórę zarówno w wodzie, jak i przed wysychaniem. H. żyją w rzekach, jeziorach i bagnach, zwykle w stadach rodzinnych liczących 7-15 osobników. Dniem śpią lub odpoczywają w wodzie, a w nocy pasą się na brzegu. Zjadają gł. trawy, które zrywają zrogowaciałymi wargami. Pływają szybko; mogą chodzić po dnie, zanurzając się na 3-10 min, zamykając przy tym uszy i nozdrza. Ma lądzie poruszają się powoli.

Zebra

Zebra to zwierzę bardzo podobne do konia ale nigdy nie była udomowiona przez człowieka w odróżnieniu od właśnie konia. To pasiasta kuzynka konia. Zebra to niewątpliwie piękne zwierzę ale niestety stanowi główny posiłek dla dużych kotów takich jak gepardy czy lwy. Zebra to taki duży koń w biało – czarne paski lub czarno – białe paski. Jako ciekawostkę można przytoczyć takie coś że paski u zebry są niepowtarzalne. Nie spotka się dwóch zebr o jednakowych paskach tak jak nie spotka się dwóch ludzi o tych samych liniach papilarnych. Zebry żyją w stadach złożonych z jednego ogiera i kilku klaczy oraz ich młodych. Młodą zeberkę wychowują oboje rodziców. Zebry mogą żyć około trzydziestu pięciu lat. Jedyną obroną zebr w przypadku ataku na nie jest mocne kopanie i wierzganie nogami. Taki celne uderzenie może powalić agresora. Zebry należą do zwierząt roślinożernych i żywią się głównie trawami. Od ubarwienia skóry zebry wzięły swą nazwę popularne zebry na jezdni czyli miejsca do przejścia dla pieszych.

Karaś złocisty

Inaczej karaś srebrzysty chiński ozdobna ryba z rodziny karpiowatych, pochodząca z Dalekiego Wschodu, hodowana w akwariach i stawach. Została udomowiona
przez Chińczyków 2a czasów dynastii Song (960-1279). Z wyglądu przypomina karpia, ale nie ma wąsików. W naturze ubarwiony jest ziel on obrazowo lub szaro. Wyhodowano wiele jego odmian barwnych -m.in. czarną, cętkowaną, złotą, białą lub srebrnobiałą -oraz formy z trójpłatowym ogonem, wyłupiastymi oczami lub pozbawione drugiej płetwy grzbietowej. Dzięki kilkusetletniej selekcji osobników o odmiennym wyglądzie żyje dziś ponad 125 ras „złotych rybek” akwariowych.
K.z. jest wszystkożerny; zjada zarówno pokarm zwierzęcy, jak i roślinny. W akwariach dobrze rośnie karmiony m.in. rozwielitkami, larwami komarów i pokarmami zbożowymi. Tarło odbywa wiosną lub latem. W tym czasie staje się jaskrawiej ubarwiony. Brzuch samic powiększa się. a na pokrywach skrzelowych, grzbiecie i płetwach piersiowych samców pojawiają się brodawki. Z jaj (ikry) przylepionych do roślin wodnych po tygodniu wylęgają się młode. Osobniki, które uciekły z akwariów i stawów w ogrodach, przystosowały się w wielu okolicach USA do życia w naturalnych warunkach. Z czasem zmieniają ubarwienie i dorastają do ok. 30 cm dt.

Ibisy

Podrodzina z rodziny ibisowatych. obejmująca ok. 26 gatunków ptaków, występujących gl. w gorących regionach na wszystkich kontynentach z wyjątkiem wysp pd. Pacyfiku. Osiągają od 48 do 107 cm dl. Mają długą szyję, długie nogi, duże skrzydła i stosunkowo krótki ogon. Żyją nad różnymi wodami, gdzie za pomocą długiego, zakrzywionego dzioba chwytają małe ryby i mięczaki. Niektóre gatunki przystosowały się do życia w bardziej suchych środowiskach, odżywiając się różnymi lądowymi kręgowcami i bezkręgowcami. Latają z wyprostowanymi nogami i wyciągniętą szyją, naprzemian machając skrzydłami i szybując. Gniazdują zwykle w dużych koloniach. Gniazdo budują z patyków nisko na krzewach lub drzewach. Samice składają 3-5 białych lub brązowo nakra-pianych jaj. Kasztanowaty (Plegadis falcinellus) i blisko z nim spokrewniony i. amerykański (P. chihi), zasiedlające wszystkie ciepłe regiony świata, są stosunkowo niewielkimi ptakami o brunatnym ubarwieniu z zielonym i fioletowym połyskiem. I. czczony zamieszkuje pd. cz. Płw. Arabskiego i Afrykę na pd. od Sahary. Dawniej występowa! też w Egipcie, gdzie czczono go jako świętego ptaka. Osiąga ok. 75 cm dl. Ubarwiony jest biało z wyjątkiem czarnych końców lotek i pióropusza u dołu grzbietu.

Mysikrólik i wiewiórka

Mysikrólik jest niewielkim ptaszkiem – ma 9 centymetrów długości i waży zaledwie 6 gramów! Jest typowym mieszkańcem lasów iglastych. Mysi-króliki uwielbiają łączyć siew stada z innymi ptakami śpiewającymi, najczęściej sikorkami. Podczas pory godowej stada te rozdzielają się – mysikróliki zakładają rodziny i budują gniazda. Sporą – od 8 do 11 piskląt -i ruchliwą gromadką opiekują się oboje rodzice. Jesienią mysikróliki opuszczają północne lasy i odlatują na południe w poszukiwaniu cieplejszych miejsc. Wiewiórka zamieszkuje lasy Europy i Azji, ale można ją spotkać także w miejskich parkach. Wszystkiego, co wiewiórce potrzeba, dostarczają drzewa: pożywienia, gniazda i schronienia na wypadek niebezpieczeństwa. Wiewiórka nie zapada w sen zimowy i dlatego, gdy wyczuwa zbliżające się ochłodzenie, przygotowuje zapasy jedzenia po czym zamyka się w swoim gnieździe. Jeśli chodzi o gniazdo, samica wiewiórki jest dokładna i wymagająca. Zimę najchętniej spędza w dziupli drzewa razem z odpowiednim zapasem jedzenia.

Jamochłony

Typ bezkręgowców obejmujący ok. 9 tys. gatunków, występujących gt. w morzach, wzdłuż wybrzeży (korale i ukwiały) oraz na otwartych wodach (meduzy, żeglarz portugalski). Należą tu różnie, czasami atrakcyjnie ubarwione zwierzęta, zarówno mikroskopijne, jak i osiągające do kilkudziesięciu cm średnicy (niektóre ukwialy}. Pewni przedstawiciele j. ważą ponad 1 t (np. meduzy). J. to prymitywne bezkręgowce, których komórki zorganizowane są w dwie warstwy: ektodermę. czyli warstwę zewnętrzną, i endodermę – wewnętrzną. Między nimi znajduje się bezkomórkowa warstwa zw. mezogleą. Ciało tych zwierząt ma zwykle kształt kubka: dwie warstwy tkanek otaczają jamę chłonąco-trawiącą, dlatego typ ten bywa nazywany. Tylko przedstawiciele tego typu mają dwie warstwy komórek; poza pierwotniakami, gąbkami i Mesozoa, mającymi tylko jedną warstwę, u przedstawicieli wszystkich innych typów występuje jeszcze trzecia warstwa zw. mezodermą. Jama chlonąco-trawiąca jest gł. organem wewnętrznym tych bezkręgowców. Nie mają one wyodrębnionych narządów oddechowych, krążenia czy wydalania, a także głowy i układu nerwowego. Na jednym końcu ciała znajduje się otwór prowadzący do jamy chłonącotrawiącej, otoczony ułożonymi promieniście ezułkami. Promienista symetria ciała j. charakteryzuje także żebroplawy, dlatego te dwa typy bywają czasem łączone w grupę Radiata.

Kleszcze

Grupa pajęczaków z rzędu roztoczy, obejmująca ok. 825 gatunków pasożytów zewnętrznych kręgowców, występujących gl. w strefach tropikalnych. Zaliczane są do 3 rodzin: Argasidae (k. o miękkim ciele), lxodidae. (k. o twardym ciele) oraz NuLLalliellidae. Osiągają do ok. 30 mm dl- (największe tropikalne formy dorastają do ok. 3 cm dl.), ale większość nie przekracza 15 mm dl. Mają nożycowate chelicery oraz dodatkowe narządy służące do nacinania tkanek żywiciela, a pierwszą z 4 par odnóży wykształconą w narząd zmysłu – z licznymi szczecinkami czuciowymi (odbiera on wrażenia węchowe i reaguje na zmiany wilgotności). Ci części gatunków występują oczy proste, inne są ślepe. Jako pasożyty dużych dzikich i domowych zwierząt przenoszą wiele drobnoustrojów chorobotwórczych. Chociaż żaden gatunek nie jest zasadniczo pasożytem człowieka, zdarza się im atakować ludzi. Amerykański. Kleszcz psi ssie krew żywiciela przez kilka dni. Nasycona samica odpada od żywiciela, znajduje odpowiednie miejsce, składa jaja i ginie. Sześcionogie larwy, wylęgające się z jaj. Wspinają się na źdźbła traw i czekają na odpowiedniego żywiciela (zwykle ssaka). Larwa odnajduje żywiciela dzięki zapachowi kwasu masłowego, wydzielanego przez wszystkie ssaki, spada i przyczepia się do niego

Afryka wschodnia

Na równinach wschodniej Afryki żyją takie zwierzęta jak antylopy, zebry, gazele, nosorożce białe i czarne, słonie afrykańskie. Nosorożce są po słoniu afrykańskim drugim co do wielkości zwierzęciem lądowym. Wysokość ich dochodzi do dwóch metrów a waga do ponad trzech ton. Myśliwych kusi szczególnie imponującymi rogami i to jest główny powód kłusownictwa. Gatunek jest na wymarciu i aktualnie żyje w Afryce jedynie kilka tysięcy tych zwierząt. Największym zwierzęciem lądowym jest słoń afrykański. Jego wysokość dochodzi do czterech metrów a waga do sześciu ton. Słoń ma bardzo długie kły dochodzące do trzech metrów. Mieszka prawie na terenie całej Afryki. Jego kły są łakomym kaskiem dla handlarzy kością słoniową. Długość antylopy może dochodzić do dwóch metrów a wysokość do około dwóch metrów i trzydziestu centymetrów. Antylopa Huntera należy do gatunków na wymarciu. Aktualnie żyje ich tylko około tysiąca sztuk. Innym gatunkiem zagrożonym wymarciem jest antylopa szabloroga. Dziś w sumie żyje ich jedynie około siedmiuset zwierząt i grozi jej całkowite wymarcie.

Świstak

Pochodzi on z rodziny wiewiórkowatych, masa jego ciała dochodzi do 8 kilogramów. Dzięki krępej stożkowatej sylwetce nie można go w zasadzie pomylić z żadnym innym ssakiem europejskim. Może jedynie z występującym na Ukrainie bobakiem. Zewnętrzna strona siekaczy brązowa lub brazowożółta. U młodych osobników biała. Występują w Alpach, znaleźć można tez nieduże kolonie w Pirenejach. W Polsce występuje w Karpatach i tatrach. Jest jednak pod ochrona gatunkową. Żyje kolonijnie w wykopanych przez siebie norach. Sięgających do 1 metra głębokości. Zamieszkiwana nora poza komorą mieszkalną zawiera tak że dość długi ślepo zakończony chodnik słóżący jako toaleta. Komora mieszkalna w której zima świstak zapada w 6-7 miesięczny sen zimowy, już jesienią jest obficie wymoszczona źdźbłami traw. Brak w niej jednak jakichkolwiek zapasów na zimę gdyż świstak w czasie snu nie przyjmuje pokarmów. Budzi się jednak co 3-4 tygodnie by oddać mocz i kał. Zużywa w tym okresie zgromadzona latem takankę tłuszczową. Po przebudzeniu się jest znacznie chudszy i wisi na nim skóra.

Ichtiozaury

Inaczej rybojaszczury; rząd wymarłych, morskich gadów, przypominających pokrojem ciała delfiny. Te najlepiej przystosowane do wodnego trybu życia gady miały szeroki zasięg geograficzny i stratygraficzny, obejmujący prawie całą erę mezozoiczną (243-65 min lat temu), ale największy rozkwit przeżyty w okresie jurajskim (208-144 min iat temu). Szczególnie efektowne okazy z zachowanym obrysem ciała, w tym wyraźnej płetwy grzbietowej pozbawionej kostnego szkieletu, znane są z wczesnojurajskich drobnoziarnistych łupków z pd. cz. Niemiec. Typowym rodzajem jest dobrze poznany jurajski, od którego pochodzi nazwa grupy. Miał on opływowe ciało bez wyodrębnionej szyi (głowa płynnie przechodziła w tułów) oraz wiosłowate kończyny służące do sterowania. Główny narząd napędowy stanowiły boczne wygięcia ciała i ogona, zakończonego pionową płetwą, jak u ryb. Skierowany ku dołowi końcowy odcinek kręgosłupa – złożony z dyskowatych kręgów – wnikał do dolnego płata płetwy ogonowej (odwrotnie niż u rekinów), a górny płat nie miał kostnego szkieletu. Czaszka była bardzo wydłużona, uzbrojone w liczne ostre zęby szczęki wyciągnięte w spiczasty „pysk”, oczy bardzo duże, a nozdrza cofnięte daleko ku tyłowi, co stanowiło kolejne przystosowanie do wodnego trybu życia.

Żyrafa i lampart

Żyrafa jest najwyższym ze zwierząt – osiąga wzrost 6 metrów, z czego 3 metry to sama szyja. Tak długa szyja stanowi przeszkodę tylko podczas picia, kiedy to żyrafa musi stanąć na szeroko rozstawionych nogach i bardzo mocno pochylić głowę. Jest to pozycja niebezpieczna, bowiem drapieżnik może ją wtedy łatwo zaatakować. Na szczęście żyrafy potrafią wytrzymać długo bez wody. Łagodne i przyjazne żyrafy żyją w niewielkich stadach wędrujących przez sawannę w poszukiwaniu pożywienia – liści z wierzchołków drzew, do których nie dosięgną żadne inne zwierzęta. Samica żyrafy rodzi zazwyczaj jedno młode, choć czasami zdarzają się bliźnięta. Ze względu na to, że żyrafa rodzi w pozycji stojącej, młode, które ma około 2 metrów wysokości, zaczyna swoje życie od upadku z dość dużej wysokości. Po dwudziestu minutach jest zdolne stać na własnych nogach. Lampart jest drapieżnikiem często spotykanym w Afryce, na Bliskim Wschodzie i w Azji. Czarne pantery, czyli lamparty o czarnym futrze, występują najczęściej w Azji. Lamparty ^ żyją samotnie i polują w nocy. Cierpliwie czekają, aż przyszła ofiara – zwykle małpa, ptak lub inne niewielkie zwierzę- zbliży się odpowiednio blisko i rzucają się nań z szybkością błyskawicy.

Słoń morski

Słoń morski jest największym z płetwonogów żyjących na ziemi, samce osiągają długość sześć metrów długości oraz wagę czterech ton. Dzięki swym opływowym kształtą słonie morskie świetnie pływają, a podczas polowania na ryby i kalmary mogą pozostawać pod wodą spokojnie około dziesięciu minut. Kiedy słoń morski jest zdenerwowany lub podekscytowany wydaje z siebie głęboki przeciągły ryk. Każdy samiec słonia morskiego żyje z kilkunastoma samicami. W jaki sposób tworzą takie grupy? Podczas pory godowej samce staczają na brzegu krwawe pojedynki między sobą które wyłaniają najsilniejszego z nich. Kiedy w pobliżu pojawiają się samice walki stają się jeszcze bardziej zacięte i tylko najsilniejszy samiec może zdobyć sobie prawo do samic. Po utworzeniu rodziny każdy samiec pilnie strzeże swoich kilkunastu samic, a później także swojego młodego potomstwa. Słonie morskie także doskonale przyzwyczaiły się do życia w surowym klimacie posiadają grubą skórę oraz warstwę tkanki tłuszczowej która zapewnia im utrzymanie temperatury ciała.

Mysz

Mysz domowa obok człowieka, psa i kota jest najczęściej spotykanym ssakiem. Nie lubimy ich towarzystwa ale niektórzy maja myszy hodowlane w domu i sa zachwyceni ich towarzystwem. Myszy jeśli sa niechcianym domownikiem mogą być uciążliwe ale nie sa niebezpieczne. Zazwyczaj myszy łapie się w różnego typu pułapki. Aby nie mieć w domu niechcianego towarzystwa wystarczy kot. On już nie dopuści do tego aby się zagnieździły. Myszy zazwyczaj zyją sobie spokojnie na polach i sa praktycznie niezauważalne. Mieszkają w swoich norkach i wychodzą tylko aby się pożywić. Myszy żywią się tylko pokarmem typu zboże. Jeśli mysia rodzina zagnieździ się na przykład w spichrzu to może poczynić znaczne szkody w zbożu. Ale tak jak wspomniałam wcześniej wystarczy tylko kot i problem się rozwiązuje. Myszy sa bardzo plenne. Młode myszy sa zdolne do rozrodu już po trzech tygodniach. Rodzi się ich jednocześnie nawet dwadzieścia sztuk. Myszy świetnie się wspinają, skaczą i potrafią pływać. Choć je się tępi to myszy praktycznie sa nie do wytępienia.

Wprowadzenie

Nazywamy je naszymi pupilkami, najlepszymi przyjaciółmi i już wiadomo, że chodzi o nasze kochane zwierzątka. Do najbardziej popularnych zwierząt domowych zaliczamy: psa, kota, chomika, żółwia, a nawet takie jak węże. Człowiek jest przyjacielem i towarzyszem zwierząt od wielu tysięcy lat, od zarania dziejów. W naszych domach goszczą ptaki, ssaki i płazy ciesząc nasze oczy i serca. Ich wygląd, kolor, i charakter nie jednemu potrafi zawrócić w głowie. Najstarszym i najwierniejszym przyjacielem człowieka jest jak nie trudno się domyśleć pies. To on towarzyszy nam od setek tysięcy lat. Również koty, szczególnie w starożytnym Egipcie cieszyły się dużym uznaniem i szacunkiem. Nie inaczej jest dzisiaj. Każdy z tych zwierząt różni się od siebie zarówno wyglądem jak i rasą czy charakterem. Każdy taki osobnik jest dla nas kimś wyjątkowym, a wychowany w naszym domu od najmłodszych lat staje się częścią naszej rodziny. Również takie pozorne i dla wielu ludzi odrażające zwierzęta jak węże czy jaszczurki znajdują swoich amatorów i wielbicieli. Należy jednak pamiętać, że takie zwierzęta domowe wymagają bardzo dużo opieki i cierpliwości. Jest to spory obowiązek, a nie tylko radość. Poza tym niekiedy mogą on nam przysporzyć sporo problemów.

Kozica

Pochodzi ona z rzędu nieparzystokopytnych i z rodziny wołowatych, masa jej ciała dochodzi do 55 kilogramów. Samice inaczej mówiąc kozy Sa zawsze mniejsze i lżejsze od samców- capów. Kozica przypomina wyglądem kozę domową. Bardzo charakterystyczne Sa jej rogi występujące u obu płci. Rosną one wpierw niemal prostopadle do góry, a następnie zaginają się do dołu. W porównaniu do innych europejskich wołowatych jej rogi są cienkie, hakowate i osiągają zaledwie podwójna długość uszu. Latem umaszczenie kozicy jest szarobrązowe z czerwonym odcieniem. Od karku po nasadę ogona ciągnie się czarna pręga. Szata zimowa jest znacznie ciemniejsza czasami nawet czarna. Szczególnie gęsta szczególnie w okresie zimowym jest warstwa wełnista sierści, znakomicie izolująca przed wpływem niskich temperatur. Kępa długich włosów na kłębie i na krzyżu stroszona w razie podniecenia nazywane jest przez myśliwych brodą. Występuje ona najczęściej w górach, w Polsce spotykana w Karpatach. Najczęściej występuje na piętrze kosodrzewiny.

Koczkodany

Rodzaj małp wąskonosych, obejmujący ok. 20 gatunków, żyjących w lasach gł. tropikalnej Afryki. Osiągają 30-65 cm
dl., z wyłączeniem długiego (45-100 cm dł.), niechwytnego ogona. Mają smukłe ciało z krótkim pyskiem oraz z reguły silnie rozwinięte mcdzele siedzeniowe. Poruszają się na czterech długich kończynach. Ich miękkie, gęste futro może być różnie ubarwione – szarawo, rudawo, brązowo, zielonkawo lub żółtawo – i ozdobione kontrastującymi, jaskrawymi plamami, gl. białymi. Nozdrza i bródka k. białonosego z Afryki Zach. są białe. Białe plamy o sercowatym kształcie występują również na nosie k. oliwkowego i k. askaniusa. Prowadzą na ogól nadrzewny tryb życia. Żyją w grupach rodzinnych, często łącząc się w większe stada w ciągu dnia. Niekiedy współżyją z innymi gatunkami małp. Żywią się liśćmi, owocami i innym pokarmem roślinnym, a także owadami i innymi drobnymi zwierzętami. Kilka gatunków żeruje również na polach uprawnych. Większość łatwo się oswaja i hodowana jest w ogrodach zoologicznych ze względu na odporność i pogodne usposobienie. W niewoli mogą żyć 20-30 lat. K. zielonosiwy, k. tumbili i k. saba zamieszkują tereny sawannowe i prowadzą naziemny tryb życia. Barwione są szarawo, oliwkowozielono lub żółtoszaro z jaśniejszym brzuchem.

Kot

Wśród zwierząt nie może zabraknąć kota. Kot to największy pieścioch w domu a jednocześnie niejednokrotnie dyktator. Koty sa bardzo niezależnymi zwierzętami i jeśli trafimy na kota upartego to ciężkie będziemy mieli z nim życie. Kot to taki indywidualista. Jeśli cos postanowi w swej głowie to nic go nie zawróci z obranej drogi. Potrafi być strasznym pieściochem. Wlezie na kolana i mruczy domagając się pieszczoty ale nie daj boże jeśli zdecydujemy się na głaskanie kota który tego nie chce. W tym momencie albo ucieka albo jeśli nie ma wyjścia potrafi wyciągnąć pazury i dotkliwie podrapać albo nawet ugryźć. Najlepiej jest kotu w domu z ogródkiem. Taki kot może przebywać na świeżym powietrzu i tam się wyszaleć. Jeśli kot przebywa ciągle w domu to trzeba mu zagwarantować jakieś zajęcie i się z nim bawić. Lubi zabawki typu myszki które można mu rzucać a on je będzie łapał. Każdy kot mały czy już duży na pewno zyska naszą sympatię jak tylko poznamy jego nawyki i nie będziemy starali się go na siłę zmieniać.

Mrówki i termity

Mrówki i termity to owady żyjące społecznie, spotykane zawsze w grupach, tzw. koloniach. Większość z nich buduje wielki gniazda zwane mrowiskami i termitierami. Kolonia liczy wiele tysięcy osobników pochodzących od jednej matki zwanej królową. Termity są roślinożerne i ze względu na wyjątkową liczebność mogą stać się plagą. Mrówki żywią się rozmaitym pokarmem, zarówno roślinnym, jak i zwierzęcym. Mrówki, w przeciwieństwie do termitów, zamieszkują chłodne regiony. Większość mrówek i termitów nie ma skrzydeł, ale pewnych okresach cyklu życiowego ogromne stada tych owadów unoszą się w powietrzu. Po krótkim locie godowym samice zakładają gniazda i składają jaja. Samce mrówek Gina w godach, a samce termitów pozostają z królową w jej komnacie. Z jajeczek złożonych przez królową wykluwają się mrówki – robotnice, których zadaniem jest gromadzenie pożywienia dla całej kolonii. Młode termity są miniaturkami dorosłych osobników, ale to one wykonują większość prac przy budowie termitiery. Gniazda niektórych gatunków termitów sięgają nawet kilku metrów. Mrówki i termity padają ofiarą wielu dużych zwierząt, takich jak mrówkojady czy mrówniki.

Nosorożec

Są to bardzo imponujące zwierzęta. Nosorożce są bardzo charakterystyczne ze względu na róg który znajduje się na pysku. Zwierzęta te są imponujące z tego powodu że są jednymi z największych zwierząt żyjących na ziemi, oraz mogą bez problemu biec ponad 50 kilometrów na godzinę a trzeba tu zaznaczyć że mogą ważyć podobnie jak hipopotamy do 4 ton. Nosorożce nie mają naturalnych wrogów, dodatkowo chroni je bardzo gruba skóra, którą jest ciężko przebić . Niestety nosorożce w tej chwili to gatunek zagrożony, człowiek wybijał te zwierzęta głównie dla ich rogów, które znajdują swoje zastosowanie w wielu dziedzinach takich jak na przykład medycyna czy po prostu jako trofeum myśliwskie. Nosorożce żyją w małych stadach. Matki są bardzo opiekuńcze, młode nosorożce nie potrafią się jeszcze bronić i czasem padają łupem drapieżników, ale przy boku matki czują się bezpiecznie. Zwierzęta te są bardzo inteligentne, mają bardzo rozwinięte zmysły, ale za to ich wzrok nie jest doskonały. Wielu ludzi poświęciło czas aby obserwować te zwierzęta i nauczyć nas trochę o ich stylu życia czy też przyzwyczajeniach co okazuje się jest bardzo ważnym elementem w rozwoju człowieka.

Żyrafa

Żyrafy dzięki swej szyi mogą osiągnąć nawet sześć metrów wysokości, długość tułowia przekracza dwa metry a waga może dochodzić do dwóch i pół tony. Żyrafa ma smukłe nogi i długi na około jednego metra ogon zakończony kitą. Głowa żyrafy jest stosunkowo mała. Jak wiemy żyrafa to ssak ale nie każdy wie że pomimo tak długiej szyi ma tyle samo kręgów szyjnych co człowiek. Zwierzęta te żyją w stadach liczących nawet kilkadziesiąt zwierząt. Należą do zwierząt roślinożernych i dzięki swej długiej szyi mogą wybierać sobie co smaczniejsze listki z koron drzew. Mała żyrafa zaraz po urodzeniu może mieć około dwóch metrów wysokości i ważyć około pięćdziesięciu kilogramów. Mała żyrafa już po godzinie wstaje i zaczyna ssać mleko matki. Inną ciekawostką z życia żyraf jest to iż śpią one na stojąco i co najciekawsze ich sen trwa przeciętnie dwadzieścia minut. Jedynym zagrożeniem dla ich życia są lwy a przede wszystkim człowiek. Pomimo tego że są tak bardzo wysokie potrafią bardzo szybko i płynnie uciekać. Galopująca żyrafa potrafi pędzić nawet z szybkością pięćdziesięciu kilometrów na godzinę.

Węże

Węże są beznogimi gadami. Część gatunków prowadzi podziemny tryb życia, ale większość żyje na powierzchni ziemi, a niektóre nawet wspinają się na drzewa lub spędzają życie w morzu. Znamy około 50 gatunków węży żyjących w morzu. Niektóre z nich są bardzo jadowite. Kąsają jednak tylko wówczas gdy czują zagrożenie lub znajdują się w pułapce. Większość węży przemieszcza się z pomocą wijących ruchów ciała, wykorzystując do odbicia każdą nierówność podłoża. Gatunki o takiej specyfice ruchów na powierzchni gładkiej są całkowicie bezradne. Węże nie są stworzeniami obślizgłymi – ich skóra jest sucha i pokryta łuskami. Co jakiś czas zwierze w całości zrzuca skórę. Wszystkie węże są mięsożerne. Gad śledzi potencjalną ofiarę, omiatając długim, rozwidlonym językiem znaczną powierzchnie podłoża, większą niż by mógł ogarnąć język pojedynczy. Język wykrywa mikroślady zapachowe, pozostawione np. przez mysz. Niektóre węże chwytają ofiarę i natychmiast ją połykają. inne, jak pyton, oplótłszy ofiarę ciałem, najpierw ją duszą i miażdżą. Około 1/3 węży posługuje się jadem, który uszkadza układ nerwowy ofiary, paraliżując ją. Węże połykają zdobycz w całości. Najedzonego węża łatwo poznać po wydatnym zgrubieniu ciała. Połknięcie w całości nawet dużej ofiary ułatwia szczególna budowa żuchwy – jej kości rozchodzą się w dół i na boki. Węże potrafią poruszać każdą kością oddzielnie, wciągając w ten sposób łup do gardzieli.

Pierścienice, płazińce i obleńce

Pierścienice, płazińce i obleńce charakteryzuje wydłużone ciało, zazwyczaj złożone z członów i brak im kończyn. Dżdżownice żyją w glebie, z której pozyskują niewielki jadalne cząstki. Penetrują podłoże, drążąc w nim tunele, wzruszają glebę i przyczyniają się do jej napowietrzania, co ma wielkie znaczenie do utrzymania jej żyzności. Należące także do pierścienic pijawki zamieszkują stawy i strumienie. Za pomocą przyssawki czepiają się roślin lub kamieni. Wiele gatunków ma w obrębie otworu gębowego drugą przyssawkę. Żywią się krwią pozyskiwana z innych stworzeń. Pokarm pobierają raz na kilka miesięcy. Mogą jednak bez jedzenia wytrzymać cały rok. Płazińce zamieszkują głównie środowisko wodne. Wiele gatunków ma jaskrawe ubarwienie. Długość ich ciała nie przekracza 1 cm. Niektóre są pasożytami i wywołują groźne choroby. Obleńce mają mniej niż 2 mm długości. Liczne z nich mieszkają w glebie, wodach morskich oraz śródlądowych. Niektóre, zaliczane do nicieni, mogą pasożytować w zwierzętach i ludziach, często powodując choroby. Tasiemce są spokrewnione z płazińcami. Dorosłe osobniki prowadzą pasożytniczy tryb życia, pobierają pokarm w jelitach innych zwierząt.

Kobry

Grupa jadowitych węży z rodziny zdradnicowatych, występujących w tropikach Afryki, Azji i Australii. Znane są z podnoszenia przedniej cz. ciała i rozsuwania bocznych fałdów skóry w razie niebezpieczeństwa. Mają krótkie zęby jadowe, o rurkowatych kanałach, osadzone z przodu szczęki. Neurotoksyczny jad powoduje paraliż układu oddechowego; dla człowieka takie ukąszenie bywa często śmiertelne. Żywią się gł. drobnymi kręgowcami. Większość gatunków jest jajorodna, nieliczne jajożyworodne (młode wykluwają się z jaj wewnątrz narządów rozrodczych samicy). Wrogami k. są m.in. mangusty – bardzo szybko poruszające się, drapieżne ssaki.
Największy gatunek – k. królewska – osiąga zwykle ok. 3,6 m dl. Żyje od pd. cz.. Chin do Filipin i Indonezji, m.in. w wilgotnych Sasach tropikalnych, na terenach bagnistych, plantacjach i polach ryżowych. Wąż ten ubarwiony jest jasno- lub ciemno-brązowo z licznymi pasami dookoła tułowia i ogona. Poluje gł. na węże i jaszczurki. Samica składa 20-40 jaj w gnieździe wysłanym liśćmi i strzeże ich. K. indyjska. inaczej okularnik, dorasta do ok. 1,7 m dł. Znane są częste przypadki ukąszenia ludzi, ponieważ o zmroku wchodzi do siedzib ludzkich, gdzie poluje na szczury. Występuje od Iranu na wsch. aż do wysp Borneo i Jawa.

Ptaki śpiewające

Ptaki śpiewające są najliczniejszą grupą ptaków z 9300 opisanych ptaków ponad połowę stanowią ptaki śpiewające. W obrębie tej grupy obserwuje się niesłychane zróżnicowanie – od maleńkich strzyżyków, po wielkie kruki, od barwnych cudowronek (ptaków rajskich) po szare północnoamerykańskie pluszcze. Większość ptaków śpiewających ma dobrze rozwinięty narząd głosu. Mimo nazwy, sugerującej zdolność do popisów wokalnych, nie wszystkie ptaki z tej grupy śpiewają, a niektóre, na przykład kruk, wydają niemiło brzmiące tony. Są też tej grupie ptaki słynące z przepięknych treli, na przykład słowiki czy skowronki. Wszystkie ptaki śpiewające mają po cztery palce na każdej stopie – trzy skierowane ku przodowi, jeden do tyłu. Prawie wyłącznie są ptakami lądowymi, nieliczne tylko gnieżdżą się w pobliżu zbiorników słodkowodnych. Morza przekraczają jedynie podczas migracji. Dzioby ich są przystosowane do pobierania pokarmu będącego podstawą ich pożywienia. u większości ptaków śpiewających tylko samce potrafią prawdziwie śpiewać, a samice potrafią wydawać pojedyncze dźwięki. Oprócz śpiewu samce, aby zwrócić uwagę samicy, prezentują rozmaite pozy i skomplikowane tańce oraz zbierają i przynoszą różne przedmioty. Gniazda tych ptaków są zazwyczaj dosyć wyszukane. Nowo wyklute pisklęta SA nieopierzone, ślepe i bezbronne. Opiekują się nimi oboje rodzice. Niektóre podrzucają jaj do gniazd innych ptaków.

Ryby

Istnieje 20 000 gatunków ryb. Mimo różnego wyglądu -kształtu, koloru i rozmiarów, są one określane wspólną nazwą. Niektóre ryby są olbrzymie, jak choćby rekin wielorybi. Jego długość może dochodzić prawie do 20 metrów. Inne z kolei są miniaturowe, takie jak schind-leria, nie przekraczające 2 cm. Jednak wszystkie ryby są wyjątkowo dobrze przystosowane do życia w wodach słodkich lub morskich. Ryby są kręgowcami: mają wewnętrzny szkielet z kręgosłupem. Podobnie jak wszystkie kręgowce mają dwie pary kończyn. Kończyny te są przystosowane do poruszania się w wodzie: płetwy piersiowe z tyłu głowy i płetw)’ brzuszne. Oprócz tego mają płetwę ogonową i – w zależności od gatunku – jedną lub dwie płetwy grzbietowe oraz płetwę odbytową (na brzuchu). Ze względu na rodzaj szkieletu ryby dzielimy na dwie grupy: chrzęstno-szkieietowe, reprezentowane przez płaszczki i rekiny, oraz kostnoszkiele-towe, czyli wszystkie pozostałe – zdecydowanie bardziej liczne. Jeśli dobrze przyjrzycie się przedstawionym tutaj rybom, zauważycie, że wszystkie mają kształt opływowy, by stawiać możliwie jak najmniejszy opór podczas poruszania się w wodzie.

Małpy

Większość dużych małp żyje w Afryce. W górach żyją małpy berberyjskie, na obrzeżach trawiastych płaszczyzn żyją pawiany, w puszczach rzadko spotykane małpy skarłowaciałe a na równinach goryle i szympansy. W puszczach górskich żyją goryle górskie. Szympansy mają około jednego metra i siedemdziesięciu centymetrów wzrostu. Żyją w lasach nizinnych i gęstwinach środkowej i zachodniej Afryki. Często można spotkać je w ogrodach zoologicznych i cyrkach. Goryl jest największą małpą. Jego ciało chroni długi włos w kolorze czarnym lub brązowym. Goryle należą do zwierząt łagodnych. Goryl występuje w dwóch gatunkach goryl nizinny i goryl górski. Żyją w grupach zazwyczaj piętnaście osobników w tym jeden dorosły samiec. Pawiany występują w dwudziestu pięciu krajach Afryki. Pawiany mają długi, wąski nos którego nozdrza sa skierowane ku górze. Ogon mają nieuchwytny a niektóre gatunki mają go szczątkowy albo wcale go nie mają. Prowadzą tryb życia zarówno nadrzewny jak i naziemny. Często poruszają się w postawie dwunożnej. Należą do zwierząt średniej wielkości.

Koń

Konie to piękne i szlachetne zwierzęta hodowane w gospodarstwach wiejskich głównie ze względu na to, że potrzebują dużą przestrzeń. Bogatsze gospodarstwa wielskie hodują konie w celach rekreacyjnych. Jazda konna jest niezwykle popularna zarówno wśród mieszkańców wsi jak i turystów wybierających agroturystykę. Konie to zwierzęta wymagające bardzo wiele uwagi i wkładu pieniężnego. Przed zakupem konia należy się zastanowić czy mamy wystarczająco dużo wolnego czasu i możliwości by zaopiekować się koniem. Inne gospodarstwa rolne wykorzystują konie jako siłę roboczą. Konie wtedy służą do ciągnięcia pługu czy też bryczek pełnych siana czy innych materiałów. Są one dużo bardziej opłacalne od samochodów. Jednakże niezależnie od celu posiadania koni należy pamiętać, że są to żywe stworzenia, o które trzeba dbać. Codziennie konie wymagają dostępu do wybiegu. Najlepiej jest jeżeli w ciągu dnia pozwoli się koniom spędzać czas na dosyć dużych przestrzeniach na otwartym powietrzu. Jednak wieczorem należy je trzymać pod zadaszeniem.

Świnia

Żywa góra mięsa to jest oczywiście świnia. Nie jest kłamstwem, co teraz piszę, ponieważ na bardzo wiele przyjęć i imprez, aby zaoszczędzić czasu i pieniędzy na kupowanie osobno w różnych sklepach szynek i innych części tego zwierzęcia kupuje się całą lub połowę, aby wyżywić gości. Kupując świnię oczywiście kupujemy ją już zabitą i poćwiartowaną. Na wsiach i farmach rolnicy hodują świnie i to nie jedną, lecz całe stada. Ponieważ w świniach mogą być bardzo groźne wirusy, którymi możemy się zarazić jedząc takie mięso oddaje się je przebadania w specjalnych laboratoriach. Po odpowiednim przebadaniu mięso ze świni, jeżeli uzyskało pozytywną opinię i nie wykryto w nim żadnych wirusów i bakterii mięso można odpowiednio przerobić i po ugotowaniu zjeść. Świnie są to zwierzęta średnich rozmiarów podobnie jak owca jednak świnie nie mają takiego bujnej sierści wręcz przeciwnie mają tylko włosy ok. 1.5 centymetra długości na całym ciele. Są to zwierzęta bardzo pulchne i grube, dlatego można z nich zrobić bardzo dużo różnych rodzajów smacznych potraw.

Gady

Ostatnią grupą zwierząt, jakim się przyjrzymy są gady. Również one goszczą w naszych domach i mieszkaniach. Są one jednak już dużo rzadziej spotykane niż na przykład psy czy koty, a nawet małe, białe myszki. Głównymi przedstawicielami tego gatunku w naszych domach są przede wszystkim żółwie oraz węże. Żółwie są bardzo ciekawymi zwierzętami, które mogą spędzić z nami nawet kilkadziesiąt lat, a nawet dłużej. Są to bowiem długowieczne zwierzęta, które mogą przeżyć nie jednego człowieka. Żółwie jednak różnią się między sobą. Są małe żółwiki (czyli te domowe) oraz olbrzymie żółwie, które zamieszkują na przykład Wyspy Galapagos. Istnieją żółwie wodne, błotne oraz typowo lądowe. Żółwie są jednak gatunkiem, który coraz bardziej jest narażony na wyginiecie. Drugim przedstawicielem domowych gadów jest wąż. Większość ludzi uważa, że domowe węże są bardzo niebezpieczne, jednak te sprzedawane w sklepach zoologicznych są pozbawione jadu. Część ludzi trzyma w swoich domach również bardziej egzotyczne zwierzęta, takie jak kameleony, które zmieniają kolor swojej skóry czy różnego rodzaju jaszczurki.

Kura

Kury to masowo hodowane ptaki w gospodarstwach wiejskich. Hoduje się je głównie ze względu na to, że znoszą one jajka, które w Polsce są jednym z podstawowych składników różnych produktów żywnościowych. Mniejsze gospodarstwa hodują kury dla własnego użytku, większe gospodarstwa zajmują się sprzedażą jajek. Średnio hodując dziesięć kur można się codziennie spodziewać około dziesięciu jaj. Oczywiście ilość jaj zależy od warunków, w jakich hodowane są kury. Należy dlatego pamiętać by nie narażać ich na zbyt duży stres. Nie powinno się trzymać w pobliżu kur psów oraz innych hałaśliwych zwierząt ani urządzeń. Ponadto kury hoduje się ze względu na ich mięso. Drób (mięso z kur) jest jednym z najpopularniejszych mięs w Polsce. Jest to mięso uznane na bardzo zdrowe i wskazane do podawania dzieciom. Szczególnie szynki drobiowe są zalecane dla dzieci, gdyż ich wartość odżywcza jest adekwatna do potrzeb człowieka. Poza tym drób ma również bardzo dobry smak i jest mięsem, które nie posiada zbyt wiele tłuszczu.

Ssaki

Uważane są za najwyżej rozwinięte zwierzęta (należy do nich gatunek ludzki). Nazwa ssaków pochodzi stąd, iż ich potomstwo ssie wypełnione mlekiem gruczoły matki. Mózgi ssaków są pojemniejsze i lepiej rozwinięte niż innych zwierząt. Nie-, które ssaki są obdarzone wybitną inteligencją, jak naczelne (człowiek, szympans) i walenie (np. delfiny). Ciała większości ssaków pokrywa owłosienie. Z wyjątkiem chodzącego na dwóch nogach człowieka poruszają się na ogół na czterech kończynach, które przybierają różne kształty w zależności od gatunku (ręka, kopyto, nóżki płetwiaste, płetwy) i mają zawsze od jednego do pięciu palców. Prawie wszystkie ssaki mają zęby. Na gromadę obecnie żyjących ssaków składa się około 4200 gatunków, silnie zróżnicowanych pod względem wyglądu zewnętrznego i zachowania, Jedne są miniaturowe, a inne olbrzymie. Niektóre szybko się rozmnażają, innym grozi wymarcie. Ssaki w większości są zwierzętami lądowymi (nie–które z nich są ziemnowodne – bóbr wydra i dziobak), inne wodne (wielo-ryb, delfin), a niektóre poruszają się. nawet w powietrzu, latając jak ptaki (nietoperz).

Indyki

Rodzina z rzędu grzebiących, obejmująca dwa gatunki – indyka oraz i. pawiego – zamieszkujące pd. cz. Ameryki Pn. i Amerykę Środk. Żyją w stadach w lasach i na terenach do nich przyległych w pobliżu wody. Żywią się roślinami, gł. nasionami, a także owadami, żabami i jaszczurkami. Gdy grozi im niebezpieczeństwo, szybko kryją się pod osłoną roślinności. Latają tylko na krótkich dystansach (ok. 0,4 km). Dawniej na skutek nadmiernych polowań ich liczebność gwałtownie spadła. Z czasem odbudowały swa populację w CISA. Samce są poligamiczne i gromadzą wokół siebie harem samic, z których każda w zagłębieniu ziemi składa 8-15 brązowo nakrapianych jaj. I. udomowili prawdopodobnie meksykańscy Indianie w okresie prekolumbijskim. W 157 9 przywieziono go po raz pierwszy do Hiszpanii, skąd rozprzestrzenił się w Europie, trafiając w 1541 do Anglii. W XVII w. angielscy koloniści wprowadzili wyhodowane w Europie odmiany z powrotem do wsch. cz. Ameryki Pn. Do 1935 hodowano go gł. dla upierzenia, potem przede wszystkim dla mięsa. Ptak ten ubarwiony jest zwykle ciemno z miedzianym i zielonym połyskiem. Dorosły samiec ma nagą, brodawkowaną, czerwono zabarwioną skórę na głowie, która nabrzmiewa w biało-niebieskie korale, gdy jest podniecony, a także długi, czerwony, mięsisty wisior zwisający z czoła nad dziobem, mięsiste korale na gardle, kępę sztywnych, czarnych, włosowatych piór w kształcie pędzla sterczących z piersi i ostrogi na nogach.

Owca

Bardzo dobry sposób na zarobienie pieniędzy poprzez wełnę. Owce są to zwierzęta hodowane w celach zarobkowych. Mam tu na myśli przemysł włókienniczy. Gdy owce są już dostatecznie zarośnięte, zabiera się je do strzyżenia, aby pozyskać z niej sierść a następnie, aby zrobić z tej zgolonej sierści wełniane nitki. Owce także hoduje się w celach mięsnych. Owcze mięso jest bardzo dobre, ponieważ jest czerwone a dlatego że jest krwiste. W Anglii jest ono bardzo cenione, ponieważ są one głównym składnikiem bardzo dobrych i smakowitych angielskich dań. Owce są to zwierzęta średnich rozmiarów i masy, lecz z wyglądu są one bardzo grube. Jednak nie wszystko, co widzimy musi być prawdą. Owce nie są to zwierzęta zbyt pulchne, ale ich sierść jest bardzo puszysta i włochata, dzięki której, po strzyżeniu takiej owcy mamy masę wełny, z której można zrobić wełniane nitki, z których w przyszłości będą wspaniałe sweterki. Owce są to bardzo popularne zwierzęta, które możemy znaleźć na większości farm w Ameryce i jej okolicach.

Małe gryzonie

Często w naszych domach możemy spotkać ponadto innego rodzaju zwierzęta. Popularnie są one nazywane gryzoniami, co niektórym kojarzy się bardzo źle. Domowym przedstawicielem takich właśnie zwierząt jest między innymi domowa myszka. Największą popularnością cieszą się małe, białe myszki, które bez najmniejszych problemów można kupić w sklepie zoologicznym. Myszki takie muszą jednak przebywać w odpowiedniej izolacji, tak aby nam nie uciekły i nie stały się pokarmem na przykład dla kota. Innym przykładem gryzoni, równie popularnym jak małe myszki są świnki morskie. Podobnie jak one muszą być jednak one odizolowane, ponieważ także bardzo często nam uciekają. Myszy mają także jeszcze inne zastosowanie, już mniej domowe i budzące zastrzeżenia wielu ludzi. Są one bowiem bardzo często wykorzystywane w różnego rodzaju doświadczeniach oraz eksperymentach. Ma to jednak na celu ochronę naszego życia i odnalezieniu nowych, lepszych rozwiązań np. leków, które mogą uratować nam życie. Innym gryzoniem, który często jest naszym domowym pupilem są chomiki. Są one bardzo podobne do myszy. Wszystkie te małe zwierzęta mają bardzo dużo zwolenników, ale również bardzo dużo wrogów. Duża część ludzi brzydzi się tymi zwierzętami.

Hieny i szakale

Dział poświęcony dwóm padlinożercą, zamieszkującymi sawannę, i żywią się szczątkami zwierząt, padliną żywią się szakale wraz z hienami. Hiena nie ma zbyt dobrej reputacji, bowiem jada niemal wyłącznie martwe zwierzęta. Odgrywa jednak pożyteczną rolę „śmieciarza sawanny”, usuwając ciała padłych zwierząt. Hieny także polują- duże grupy potrafią upolować nawet antylopę lub ‚ zebrę. Zapuszczają się też w pobliża wiosek, atakując zwierzęta domowe i szukając odpadków. Hieny mają mocne zęby i bardzo silne szczęki. Często krążą w pobliżu pożywiających się lwów i zjadają pozostawione przez nie resztki. Zdarza się nawet, że stado hien odbiera lwom całą zdobycz. Wokół nich zbierają się wtedy sępy, niecierpliwie czekając na swoją kolej. Na samym końcu pożywiają się szakale. Szakal jest zwierzęciem nocnym. Pary lub grupy szakali przemierzają sawannę w poszukiwaniu pożywienia: gryzoni, zajęcy, węży i jaszczurek. Często kręcą się w pobliżu hien, ale do posiłku dostają się dopiero wtedy, gdy hieny najedzą się do syta.

Lew i gepard

Dział ten w całości poświęcę na opisanie dwóch drapieżnych, dużych kotów żyjących zazwyczaj na stepach, a będą to lew i gepard. Lew jest największym afrykańskim drapieżnikiem. Samce są większe od samic. Dodatkowo odróżnia je grzywa, występująca tylko u samców. Samice rodzą od 2 do 6 kociąt, które są pilnie strzeżone przez całe stado. Nowonarodzone lwiątka mają cętki. Zapolowanie odpowiedzialne są lwice. Podczas polowania rozpraszają się na rozległym obszarze i po okrążeniu ofiary atakują ją ze wszystkich stron. Przywódca stada posila się najlepszymi kąskami, po nim pozostałe samce, później samice, a na końcu jedzą młode. Gepard jest jedynym przedstawicielem rodziny kotów, który nie potrafi chować pazurów. Dzięki temu może lepiej odepchnąć się od gruntu, gdy startuje do swojego sprintu, podczas którego osiąga prędkość 110 kilometrów na godzinę. Daje mu to tytuł najszybszego czworonożnego zwierzęcia na świecie. Gepard nie potrafi jednak biec zbyt długo i musi złapać swą ofiarę nim opadnie z sił.

Bizony i pieski

Dwieście lat temu, przed przybyciem europejskich osadników, amerykańskie prerie przemierzało 70 milionów bizonów. Na przestrzeni kilku dziesięcioleci niemal doszczętnie je wytrzebiono -przeżyło tylko 600 sztuk. Dzięki ścisłej ochronie aktualnie w USA żyje około 40000 bizonów. Kiedy ponad prerią unosi się potężna chmura kurzu można przypuszczać, że to bizony wędrują w poszukiwaniu lepszej trawy i wody. Może być to także spowodowane zaciekłymi walkami byków podczas pory godowej. Młodymi bizonami zajmują się matki. W przypadku zagrożenia chroni je całe stado, tworząc wokół nich zasłonę nie do przebycia, złożoną z potężnych ciał ze skierowanymi w kierunku wroga rogami. Nazwa piesek jest myląca, bowiem pieski preriowe są w gruncie rzeczy gryzoniami, spokrewnionymi z wiewiórkami i świstakami. Ich nazwa wzięła się stąd, że ich ostrzeżenie brzmi jak szczekanie psa. Te niewielkie zwierzątka są wyjątkowymi kopaczami: budują podziemne nory tworzące całe kolonie. Każda norka ma wiele pomieszczeń mieszkalnych i oczywiście zaopatrzona jest w zapasowe wyjście.

Słoń i struś

Kolejne dwa zwierzęta charakterystyczny dla tej strefy… Słoń afrykański jest prawdziwym gigantem sawanny, osiągającym wysokość 4 metrów i wagę 8 ton. Jest znacznie większy od swego indyjskiego kuzyna, od którego różnią go także bardzo duże uszy. Słynne słoniowe kły mogą mieć nawet trzy metry długości. Słonie są zwierzętami towarzyskimi. Samice z młodymi tworzą stada, którym przewodzi młody, silny samiec. Stare samce żyją samotnie lub tworzą niewielkie grupki. Słonica ma tylko jedno młode, które przychodzi na świat po drugiej ciąży – od 18 do 22 miesięcy. W chwili narodzin „maleństwo” waży 100 kilogramów i ma metr wzrostu. Słoniątka uwielbiają się bawić, biegać, pływać i spacerować trzymając się trąbą ogona mamy. Struś jest największym żyjącym ptakiem. Nie potrafi latać, ale za to umie biegać z szybkością dochodzącą do 50 kilometrów na godzinę. Samica strusia składa jaja o wadze półtora kilograma i bardzo twardej skorupce. Pisklęta przychodzą na świat po sześciu tygodniach cierpliwego wysiadywania.

Rekiny i płaszczki

Rekiny i płaszczki zasadniczo różnią się od innych ryb – ich szkielety nie są zbudowane z kości, lecz tkanki chrzęstnej, czyli takiej substancji, jaka nadaje kształt naszym małżowinom usznym i nosom. Znamy wiele gatunków rekinów. Niektóre są powolne i żywią się skorupiakami oraz jeżowcami znajdującymi się na morskim dnie. Inne, jak rekin wielorybi czy długoszpar, odcedzają z wody morskiej plankton. Najbardziej znane są jednak gatunki ruchliwe i drapieżne, takie ja żarłacz biały. Żywią się one głównie rybami, ale większe gatunki nie gardzą również fokami i delfinami. Słuch o wzrok delfinów nie są najlepsze, za to zwierzęta te maja niezwykle dobrze rozwinięty zmysł węchu. Wychwytują też drgania wywołane przez ranną lub przestraszoną rybę. Ponadto potrafią rejestrować prądy elektryczne rozchodzące się w wodzie, co umożliwia im śledzenie ofiary śladem wytwarzanych przez nią impulsów. U drapieżnych gatunków rekinów szczęce i żuchwie osadzonych jest wiele rzędów trójkątnych zębów. W paszczy rekina może ich być nawet do 3000, większość ukryta z zębami frontowymi. Jeśli ząb pierwszego szeregu zostanie uszkodzony, to na jego miejsce przesuwa się ząb z drugiego rzędu. Płaszczki prowadzą przydenny tryb życia. Poruszają się dzięki falowym ruchom płetw przypominających wyglądem skrzydła. Ich ciało zazwyczaj zakończone jest cienkim ogonem. Oczy znajdują się na wierzchołku głowy.

Pająki i skorpiony

Pająki i skorpiony są ze sobą spokrewnione. Jedne i drugie mają ciało podzielone na dwie główne części i poruszają się na ośmiu nogach. Wszystkie polują na niewielkich rozmiarów bezkręgowce. Zdobycz najpierw obezwładniają za pomocą jadu. Wiele osób obawia się pająków i skorpionów, choć człowiekowi zagrażają tylko nieliczne gatunki. Pająki spotyka się niemal na całym świecie. Wszystkie snują rozmaite odmiany jedwabistej nici, którą wykorzystują do plecenia pajęczyn, pętania ofiar lub budowy kokonów do ochrony składanych jajeczek. Pająki łowią pożywienie w rozmaity sposób, nie tylko z pomocą dobrze znanych pajęczyn – niektóre polują na ziemi, inne z Nienacka skaczą na ofiary, jeszcze inne strzykają jedwabistą nicią pętającą ofiary lub nawet zarzucają sieć. Pewne gatunki pająków wysnuwają nić długości 5 cm, zakończonych bardzo lepką „kulą”, którą rzucają w kierunku ofiary w celu jej spętania. Samice pająków często są większe od samców, które muszą uciekać się do rozmaitych sztuczek, by uniknąć w czasie zalotów zjedzenia przez partnerkę. Tak groźne dla samców samice bardzo troskliwie opiekują się potomstwem. Skorpiony spotyka się w ciepłych regionach świata. Dnie spędzają w ukryciu, a na łowy wychodzą nocami. Żywią się przede wszystkim dużymi owadami, które uśmiercają ukłuciem kolca jadowego. Pożarcie ofiary trwa zawsze kilka godzin. Samice nie składają jaj, ale na świat wydają żywe młode.

Bóbr

Pochodzi on z rodziny bobrowatych. Masa ciała dorosłego bobra dochodzi do 30 kilogramów. Dorosłego bobra już choćby ze względu na rozmiary nie można pomylić z żadnym innym gryzoniem. Jest on cięższy od sarny, lecz taka masa ciała dla zwierzęcia o tak krępej sylwetce- zwłaszcza w wodzie nie ma znaczenia. Plaski ogon jest cechą charakterystyczna wyłącznie dla bobra. Ogon pełni w wodzie rolę steru głębokości. Ogon pozostaje często niewidoczny gdyż pozostaje ukryty w wodzie. Ogon bobra jest bezwłosy i pokryty łuską, na lądzie służy mu jako podpora podczas ścinania drzew, palce tylnej stopy Sa spięte błoną pływną. Bóbr doskonale pływa i nurkuje. Natomiast na lądzie w skutek dużej masy ciała porusza się wolno i ociężale. . futro bobra jest bardzo gęste a wewnętrzna warstwa sierści czyli tak zwana warstwa wełnista jest jedwabiście miękka. Z zewnątrz chroni ją długa warstwa włosów ościstych. Typowym środowiskiem bobra stanowią doliny rzeczne i jeziora, zbiorniki wodne powinny być porośnięte drzewami o miękkim drewnie.

Hiena

Często tak nazywa się hienę z tego powodu że żywi się ona głównie kosztem innych. Hieny to drapieżniki które czekają aż jakiś większy myśliwy upoluje jakieś zwierzę po czym nawiązuje z nim walkę bądź też czeka na resztki. Hieny żyją w stadach, które liczą po kilkanaście lub kilkadziesiąt osobników, co znacznie ułatwia im żywienie się kosztem innych. Hieny są bardzo charakterystyczne, rzadko polują same, a na dodatek można ich rozpoznać po bardzo specyficznym „śmiechu” , który jest naturalnym odgłosem które wydaje to zwierzę , co ciekawe hiena potrafi naśladować na przykład ryk lwa co jest bez wątpienia spektakularnym wydarzeniem. hieny są wszystko żerne, oprócz mięsa z chęcią potrafią zadowolić się również kośćmi, co jest bardzo ciekawym zjawiskiem wśród drapieżników Afryki. Są to bardzo ciekawe i odważne zwierzęta, wielu ludzi poświęca swoje życie aby poznać hieny bliżej, z tego powodu że wciąż nas zaskakują , i potrafią to robić . Hieny to bardzo inteligentne zwierzęta, potrafią przetrwać w najgorszych warunkach, jakie sprawia im natura. Hieny pomimo swojej złej opinii są jednymi z ciekawszych zwierząt Afryki.

Żółwie

Żółwie, zarówno wodne jak i lądowe, należą do najstarszych gadów. W prawie niezmienionej postaci przetrwały do naszych czasów od epoki dinozaurów. Obecnie znamy około 240 gatunków żółwi morskich, słodkowodnych i lądowych. Wielki żółwie lądowe żyją bardzo długo, niektóre nawet do 200 lat. Żółwie osiągają rozmaite rozmiary,. Od 8 centymetrów do nawet ponad 2 metrów. Największy jest żółw skórzasty o masie ciała sięgającej nawet 590 kilogramów. Żółwie łatwo rozpoznać po pancernej skorupie, otaczającej ich ciało. Na zewnątrz wystawiają jedynie kończyny, głowę i ogon. Żółwie lądowe mogą całe schować się w pancerzu. Pancerz zbudowany jest z płyt kostnych pokrytych tarczami rogowymi. Składa sie z dwóch części: grzbietowej (karapaksu) i brzusznej (plastronu). Żółwie nie mają zębów – zastępują je ostre listwy rogowe, którymi odcinają i rozrywają pokarm. Żółwie lądowe to przeważnie roślinożercy, a słodkowodne żywią się głównie innymi stworzeniami. Żółwie wodne zjadają wodorosty i glony, tylko nieliczne gatunki są drapieżne lub padlinożerne. Po odbyciu godów samica tylnymi łapami wygrzebuje w piasku lub glebie jamę, gdzie składa jaja. Niektóre gatunki składają ich mało, inne – nawet do 200 sztuk. Po złożeniu jaj, samica maskuje gniazdo i odchodzi. Młode wykluwają się zwykle po kilku miesiącach i samodzielnie musza zmagać się z niebezpieczeństwem.