Kameleon

Kameleony pochodzą z półwyspu arabskiego głównie z Jemenu i Arabii Saudyjskiej. Kameleony które możemy kupić w sklepach zoologicznych dorastają zazwyczaj do około pięćdziesięciu centymetrów. Więcej »

 

Tag Archives: Wodne

Krokodyl

Krokodyl nilowy ma około sześciu metrów długości i waży około tysiąca kilogramów. Należy on do najstarszej na Ziemi grupy zwierząt. Krokodyle żyją na Ziemi od około stu pięćdziesięciu milionów lat. Krokodyle prowadzą lądowo – wodny tryb życia. Dzień spędzają zazwyczaj wśród przybrzeżnych zarośli lub na ławicach piasku w pobliżu wody. Nocą żerują w wodzie. Krokodyle są mięsożerne i mogą być bardzo niebezpieczne dla człowieka. Nieraz słyszy się o krokodylach ludojadach, które wciągały swe ofiary do wody i pożerały po kawałku. Takie krokodyle są bardzo niebezpieczne gdyż jak już raz popróbują ludzkiego mięsa to nie ma na nich mocnych tylko trzeba je odstrzelić. Krokodylich składa jaj na brzegu rzeki w ciepłym piasku. Przykrywa je częściowo piaskiem a częściowo roślinami. Gdy jaja są w gnieździe krokodylich ich broni i nie dopuszcza nikogo w pobliże. Krokodyle mogą żyć i sto lat i osiągnąć do czterech metrów długości. Rosną przez całe życie od dwudziestu trzydziestu centymetrów od urodzenia. .

Kapucynki

Podrodzina małp szerokonosych z rodziny piaksowatych, obejmująca 2 rodzaje kapucynka. Małpy z rodzaju kapucynka, obejmującego 4 gatunki, występują w tropikalnej Ameryce, od Nikaragui do Paragwaju. Osiągają do 55 cm di., z wyłączeniem 38-55 cm dl. ogona. Mają krępe ciało, okrągłą głowę, charakterystyczny czub na sklepieniu głowy i chwytny, owłosiony ogon. Ubarwione są jasno- lub ciemnobrązowe, czasami czarno; u niektórych gatunków występują białe plamy. K. czubata, o stosunkowo masywnej budowie ciała, z kępką pionowo sterczących, długich, ciemnych włosów na sklepieniu głowy, pomiędzy uszami, zamieszkuje zach. cz. Wenezueli, wsch. cz. Kolumbii, zach. cz. Brazylii, Boliwię i ujście Amazonki. Smuklejsza k. czarno-biała, z charakterystyczną białą plamą na gardle, żyje w Ameryce Środk. Do rodzaju k. należą także k. białoczelna oraz k. płaczka z przylegającymi, czarnymi włosami na głowie. Żyją stadami (8-30 osobników) na wierzchołkach wysokich drzew w lasach tropikalnych. Prowadzą dzienny tryb życia i są bardzo aktywne. Żywią się owocami i drobnymi zwierzętami, plądrując m.in. plantacje pomarańczy. Rozmnażają się przez cały rok. Samica, po ciąży trwającej ok. 6 miesięcy, rodzi zwykle I młode. Łatwo poddają się tresurze i czasami trzyma sieje w domach; dawniej towarzyszyły kataryniarzom.

Żyrafa

Jest to bardzo ciekawe zwierze. Żyrafy osiągają długość nawet do 6 metrów dzięki swojej długiej szyi. Żyrafa to ssak a więc ma tyle samo kręgów szyjnych co człowiek czy kot. Żyrafy wyglądają bardzo ciekawie, ich długa szyja sprawia że są one bardzo charakterystyczne. Zwierzęta te żyją przeważnie w stadach, jedno takie stado może liczyć nawet do kilkudziesięciu żyraf. Zwierzęta te są roślinożerne, a dzięki ich szyi sięganie do korony drzew gdzie jest dużo liści nie stanowi żadnego problemu. Żyrafy już po urodzeniu są dość wysokie, mierzą sobie nawet do 2 metrów, co jest faktem imponującym. Żyrafy śpią na stojąco, średnio dwadzieścia minut. Zwierzęta te właściwie nie mają naturalnych wrogów, jedynym zagrożeniem są wielkie koty takie jak lwy, ale one stanowią niebezpieczeństwo jedynie dla młodych żyraf. Żyrafy mają wielu zwolenników wśród ludzi, wielu poświęciło życie aby studiować ich tryb życia oraz hierarchię w stadzie. Te imponujące zwierzęta są bardzo widowiskowe, pomimo dużych rozmiarów potrafią dość szybko biegać , przez wiele lat myślano że żyrafi nie wydawaj żadnych odgłosów a tym czasem żyrafa jednak wydaje dźwięki podobne do pomruków.

Kameleon

Kameleony pochodzą z półwyspu arabskiego głównie z Jemenu i Arabii Saudyjskiej. Kameleony które możemy kupić w sklepach zoologicznych dorastają zazwyczaj do około pięćdziesięciu centymetrów. Powinny mieć za mieszkanie terrariu dość wysokie aby nie mogły się z niego wydostać niezauważone. W takim terreaium należy umieścić kilka gałęzi aby kameleon mógł się wspinać oraz pojemnik z wodą. W dzień w terrarium powinna być temperatura w okolicach trzydziestu stopni a na noc powinna się obniżać do około dwudziestu pięciu stopni Celsjusza. Samce kameleonów nie lubią rywalów więc w terrarium powinien przebywać co najwyżej jeden samiec. Hodowla kameleonów jest trudna. Samice składaja jajka w gorącym piasku gdzie po około stu dziewięćdziesięciu pięciu dniach rodzą się młode kameleony. Kameleony w terrarium żywią się głównie owadami, młodymi myszami oraz pokarmem roślinnym takim jak rzęsa wodna, mniszkiem lekarskim, podbiałem. Zjedzą również chętnie pomidora czy owoce. Pokarmy należy uzupełniać preparatami mineralno – witaminowymi.

Wilk

Mimo, że od bardzo dawna ludzie prowadzili bezlitosną wojnę z wilkami, drapieżniki te można spotkać w wielu miejscach na świecie – od stref umiarkowanych do najbardziej na północ wysuniętych zakątków: od Azji po Bliski Wschód, od Europy po Amerykę Północną. Wielkość i ubarwienie wilków uzależnione są od regionu i szerokości geograficznej z której pochodzą. Życie wilczego stada wyznacza ściśle określona hierarchia ważności, szanowana przez wszystkich jego członków. Kiedy na przykład stado przenosi się w inne miejsce, jego przywódca idzie w środku grupy z uniesionym w górę ogonem. Tuż obok podąża jego partnerka. Po sprzeczce z przywódcą „poddany” wyraża swoje podporządkowanie opuszczając uszy lub podkulając pod siebie ogon. Wilczęta, których jest od pięciu do jedenastu w każdym miocie, rodzą się w norze wykopanej w ziemi lub w legowisku pośród kamieni. Pozostają w ukryciu aż do trzeciego tygodnia życia, kiedy to zaczynają wyglądać z nory, ciekawe świata. Matka karmi je częściowo przetrawionym przez siebie pożywieniem i uczy je polować.

Północne lasy iglaste

Do roślin iglastych zalicza się wicie gatunków drzew i krzewów, między innymi jodły, modrzewie, sosny, cyprysy, świerki oraz największe drzewa na Ziemi – sekwoje, zwane także drzewami mamutowymi. Cechami charakterystycznymi tych roślin są liście w kształcie igieł, brak okrywy kwiatowej oraz kwiatostany w kształcie szyszek. Nazwa „rośliny iglaste” wskazuje na ich nietypowe liście – wąskie i długie – zupełnie jak igły. Dlaczego tak wyglądają? Przyczyną takiego ukształtowania się liści jest niedostatek ciepła w klimacie, w którym rosną te rośliny. Tak wąskie liście przepuszczają więcej słońca przez koronę drzewa, dzięki czemu więcej liści może skorzystać z dobroczynnych promieni. W podszycie lasu iglastego rośnie niewiele roślin. Wynika to stąd, że opadające na ziemię igły tworzą na niej grubą warstwę, pozostawiając niewiele miejsca na wzrost innych roślin. Choć las iglasty trudno uznać za idealne miejsce do życia dla zwierząt, można w nim spotkać bardzo wielu mieszkańców: od owadów i ich larw, którymi żywi się dzięcioł, po inne ptaki, takie jak krzyżodziób i drapieżny jastrząb

Kanarek

Kanarki to zazwyczaj żółte ptaki. To właśnie od ich koloru upierzenia powstał kolor żółty – kanarkowy. Żółte kanarki to podstawa ale w wyniku ich hodowli powstały kanarki o upierzeniu kolorowym. U kanarków kolorowych śpiew jest sprawą drugorzędną ale pozostałe kanarki to doskonali śpiewacy. Wszystkie kanarki doskonale śpiewają ale najlepiej te które są odpowiednio w hodowli selekcjonowane i kojarzone specjalnie pod kątem śpiewu. Najlepiej śpiewają kanarki harceńskie. Nazywa je się niekiedy „szlachetnymi”. Śpiew tych kanarków jest bardzo melodyjny. Wśród kanarków ozdobnych z kształtu najładniejszym jest kanarek zwany border. Jest to kanarek bardzo popularny w Anglii. Od ponad stu lat hoduje się go według ściśle określonych standardów. Jest on bardzo spokojnym ptakiem który szybko przyzwyczaja się do swych opiekunów i nowego otoczenia. Może mieć wielkość około czternastu centymetrów. Mamy również kanarki kolorowe. Kanarki takie mogą mieć upierzenie w kolorze żółtej, białej, szarozielonej i cynamonowej.

Jeleń i królik

W tym dziale opisze ogółem te dwa zwierzęta. Jelenie występują powszechnie od Ameryki Północnej po Azję. Są to zwierzęta płochliwe o wysoko rozwiniętych zmysłach. Dorosłe samce żyją w osobnych grupach, trzymając się z dala od stad samic z młodymi. Każde stado ma swojego przywódcę, którym jest zazwyczaj najstarszy i najbardziej doświadczony osobnik. Podczas pory godowej las rozbrzmiewa rykiem jeleni przyzywających do siebie samice. Tylko wówczas samce się do nich zbliżają. Jednocześnie stają się agresywne i bojowo nastawione do innych samców, gotowe walczyć o samice. Stają naprzeciw siebie z opuszczonymi głowami i zderzają się porożami w zapalczywych walkach. Dzikie króliki są tak strachliwe, że wychodzą ze swych norek tylko wcześnie rano – kiedy drapieżniki jeszcze śpią – i o zmierzchu, kiedy trudniej je zauważyć. Dziki królik, którego można nazwać niezmordowanym obgryzaczem, zawsze zachowuje czujność i przy najmniejszej oznace niebezpieczeństwa natychmiast ucieka szukając schronienia w swojej podziemnej norce.

Ibisy

Podrodzina z rodziny ibisowatych. obejmująca ok. 26 gatunków ptaków, występujących gl. w gorących regionach na wszystkich kontynentach z wyjątkiem wysp pd. Pacyfiku. Osiągają od 48 do 107 cm dl. Mają długą szyję, długie nogi, duże skrzydła i stosunkowo krótki ogon. Żyją nad różnymi wodami, gdzie za pomocą długiego, zakrzywionego dzioba chwytają małe ryby i mięczaki. Niektóre gatunki przystosowały się do życia w bardziej suchych środowiskach, odżywiając się różnymi lądowymi kręgowcami i bezkręgowcami. Latają z wyprostowanymi nogami i wyciągniętą szyją, naprzemian machając skrzydłami i szybując. Gniazdują zwykle w dużych koloniach. Gniazdo budują z patyków nisko na krzewach lub drzewach. Samice składają 3-5 białych lub brązowo nakra-pianych jaj. Kasztanowaty (Plegadis falcinellus) i blisko z nim spokrewniony i. amerykański (P. chihi), zasiedlające wszystkie ciepłe regiony świata, są stosunkowo niewielkimi ptakami o brunatnym ubarwieniu z zielonym i fioletowym połyskiem. I. czczony zamieszkuje pd. cz. Płw. Arabskiego i Afrykę na pd. od Sahary. Dawniej występowa! też w Egipcie, gdzie czczono go jako świętego ptaka. Osiąga ok. 75 cm dl. Ubarwiony jest biało z wyjątkiem czarnych końców lotek i pióropusza u dołu grzbietu.

Krowa

Naturalny producent mleka nazywa się krowa. Jest ona naturalnym producentem mleka, ponieważ jak wiedzą nawet małe dzieci krowa daje mleko, które jest naturalne i bardzo zdrowe. Z mleka krowiego wykonuje się bardzo wiele potraw na przykład takich jak sery i twarogi. Mleko jest także wykorzystywane w wielu potrawach jak na przykład każdemu nam znane i jedzone na śniadanie płatki kukurydziane z mlekiem. Inną potrawą może być na przykład budyń, który bez mleka nie mógłby powstać. Krowa jest to zwierzę raczej dużych rozmiarów. Rolnicy wyprowadzają swoje krowy na łąki, aby tam pożywiały się trawą i innymi roślinami, aby mieć więcej mleka. Krowy mogą mieć różne kolory, jednak najbardziej popularna na całym świecie jest krowa w biało czarne łaty. Jednak inne kolory też można znaleźć. Są nimi na przykład krowy brązowe, całe czarne, bądź całe białe. Oczywiście krowa, aby się rozmnażać potrzebuje partnera. W tym wypadku jest to byk. Jest on podobnych rozmiarów i czasami kolorów jednak różnią się narządami płciowymi.

Pies

Pies domowy należy do zwierząt domowych towarzyszących. Psy powstały jako udomowienie wilka. Pies od czasów prehistorycznych towarzyszy człowiekowi. Jest wiele ras psów które różnią się od siebie rozmiarami ciała, umaszczeniem, sierścią a przede wszystkim charakterem i usposobieniem. O psach opowiem na przykładzie owczarka niemieckiego. Pies tego gatunku należy do psów dość dużych o wzroście od sześćdziesięciu do sześćdziesięciu pięciu centymetrów wzrostu i wadze około czterdziestu kilogramów. Pies jest zawsze większy od suki. Głowę ma bardzo proporcjonalną o pysku wydłużonym, bardzo inteligentnym spojrzeniu. Oczy wilczura są zazwyczaj w kształcie migdałów o kolorze brązowym. Czubek nosa ma czarny i zawsze wilgotny. Na głowie sa uszy stojące, proste, średniej wielkości. Wilczur ma sierść zazwyczaj czarną, bardzo gęstą z zaznaczeniami brązowo – rudymi. Sierść ściśle przylega do ciała, krótsza jest na głowie i łapach a dłuższa na szyi i tułowiu. Owczarki mogą być psami pasterskimi, obronnymi, ratowniczymi, tropiącymi.

Struś

Można śmiało powiedzieć że ten ptak jest rekordzistą . Strusie są największymi ptakami, najcięższymi oraz najszybszymi. Kolejno, struś osiąga do trzech metrów wysokości, może ważyć do 130 kilo oraz może biec sprintem z prędkości ą do 70 kilometrów na godzinę . Strusie to bardzo ciekawe i widowiskowe zwierzęta Afryki. Żyją one w stadach, a dzięki szybkiemu biegowi, w zasadzie nie mają czego obawiać się ze strony drapieżników. Strusie to widowiskowe ptaki nie tylko ze względu na ich masę czy szybkość z jaką mogą się poruszać , mianowicie samiec strusia w okresie godów zachęca partnerkę bardzo spektakularnym tańcem, co z pewnością zapada w pamięci każdemu, który miał szczęście zobaczyć taki taniec. Nieloty te są jeszcze o tyle ciekawe że znoszą gigantyczne jaja, co interesujące jedno strusie jajo odpowiada 25 jaj kurzym, co bez wątpienia jest bardzo imponujące. Strusie można zobaczyć nie wyjeżdżając do Afryki, w Polsce hoduje się je dosyć często, czerpie się z nich dużo korzyści, jak na przykład jaja czy mięso, ale w naszym kraju mięso strusia nie jest popularne. Strusie to naprawdę bardzo piękne ptaki, które potrafią zachwycić .

Świnia

Świnie to zwierzęta hodowane głównie ze względu na ich mięso. Mięso ze świni nazywane jest wieprzowiną i cieszy się ono w Polsce ogromną popularnością. Ze względu na preferencje świń do tarzania się w błocie oraz odgłosy przez nie wydawane, świnie uważa się na wyjątkowo nieestetyczne zwierzęta. Powstał nawet stereotyp świni jako niechlujnego oraz chamskiego stworzenia, co nie jest prawdą. Świnie to wyjątkowo przyjazne stworzenia, które są bardzo ufne w stosunku do ludzi. Organy wewnętrzne świń są bardzo podobne do organów wewnętrznych ludzi, w szczególności duże podobieństwo jest między sercem oraz wątrobą. Naukowcy wciąż przeprowadzają badania nad możliwość przeszczepiania chorym ludziom organów świń po wcześniejszej ich modyfikacji genetycznej. Jak dotąd niestety nie udało się tego dokonać. Doznania seksualne świń są jednymi z najbardziej intensywnych, gdyż orgazm przezywany przez świnię trwa nawet trzydzieści minut. Dla porównania człowiek przeżywa orgazm jedynie przez kilka sekund.

Jamochłony

Typ bezkręgowców obejmujący ok. 9 tys. gatunków, występujących gt. w morzach, wzdłuż wybrzeży (korale i ukwiały) oraz na otwartych wodach (meduzy, żeglarz portugalski). Należą tu różnie, czasami atrakcyjnie ubarwione zwierzęta, zarówno mikroskopijne, jak i osiągające do kilkudziesięciu cm średnicy (niektóre ukwialy}. Pewni przedstawiciele j. ważą ponad 1 t (np. meduzy). J. to prymitywne bezkręgowce, których komórki zorganizowane są w dwie warstwy: ektodermę. czyli warstwę zewnętrzną, i endodermę – wewnętrzną. Między nimi znajduje się bezkomórkowa warstwa zw. mezogleą. Ciało tych zwierząt ma zwykle kształt kubka: dwie warstwy tkanek otaczają jamę chłonąco-trawiącą, dlatego typ ten bywa nazywany. Tylko przedstawiciele tego typu mają dwie warstwy komórek; poza pierwotniakami, gąbkami i Mesozoa, mającymi tylko jedną warstwę, u przedstawicieli wszystkich innych typów występuje jeszcze trzecia warstwa zw. mezodermą. Jama chlonąco-trawiąca jest gł. organem wewnętrznym tych bezkręgowców. Nie mają one wyodrębnionych narządów oddechowych, krążenia czy wydalania, a także głowy i układu nerwowego. Na jednym końcu ciała znajduje się otwór prowadzący do jamy chłonącotrawiącej, otoczony ułożonymi promieniście ezułkami. Promienista symetria ciała j. charakteryzuje także żebroplawy, dlatego te dwa typy bywają czasem łączone w grupę Radiata.

Guziec

Jest on bardzo podobny do świni i do dzika. Guźce to bardzo ciekawe zwierzęta, potrafią zaskoczyć . Zwierzęta te żywią się w zasadzie tym samym co ich kuzyn, dzik a mianowicie bulwami czy korzeniami. Guźce znane są z tego że uwielbiają tarzać się w błocie. Wyglądem przypominają dzika, lecz guźce mają większą głowę oraz kły, które mogą dochodzić nawet do 50 centymetrów długości. Guźce potrafią być również niebezpieczne jak dziki, mogą napędzić niezłego stracha człowiekowi, który spotka się z nim oko w oko. Niestety guźce mają wielu naturalnych wrogów, chodzi tutaj przede wszystkim o wielkie koty takie jak lew czy gepard, czasem nawet hieny polują na te zwierzęta. Guźce to nie zbyt inteligentne zwierzęta, a przy tym do tego potrafią być śmieszne, w czasie biegu unoszą ogon co stwarza wrażenie bardzo nieporadnego zwierzęcia. Guźce jednak mają wielu zwolenników oraz wielbicieli, wiele ludzi interesuje się ich życiem oraz tym jak spędzają całe dnie przeważnie w błocie, naukowcy pomagają nam zrozumieć te interesujące zwierzęta i poznać je bliżej. Guźce to zwierzęta które z pewnością zapadną w pamięci każdemu który spotkał się z nimi.

Afryka wschodnia

Na równinach wschodniej Afryki żyją takie zwierzęta jak antylopy, zebry, gazele, nosorożce białe i czarne, słonie afrykańskie. Nosorożce są po słoniu afrykańskim drugim co do wielkości zwierzęciem lądowym. Wysokość ich dochodzi do dwóch metrów a waga do ponad trzech ton. Myśliwych kusi szczególnie imponującymi rogami i to jest główny powód kłusownictwa. Gatunek jest na wymarciu i aktualnie żyje w Afryce jedynie kilka tysięcy tych zwierząt. Największym zwierzęciem lądowym jest słoń afrykański. Jego wysokość dochodzi do czterech metrów a waga do sześciu ton. Słoń ma bardzo długie kły dochodzące do trzech metrów. Mieszka prawie na terenie całej Afryki. Jego kły są łakomym kaskiem dla handlarzy kością słoniową. Długość antylopy może dochodzić do dwóch metrów a wysokość do około dwóch metrów i trzydziestu centymetrów. Antylopa Huntera należy do gatunków na wymarciu. Aktualnie żyje ich tylko około tysiąca sztuk. Innym gatunkiem zagrożonym wymarciem jest antylopa szabloroga. Dziś w sumie żyje ich jedynie około siedmiuset zwierząt i grozi jej całkowite wymarcie.

Wilk

Mimo, że od bardzo dawna ludzie prowadzili bezlitosną wojnę z wilkami, drapieżniki te można spotkać w wielu miejscach na świecie – od stref umiarkowanych do najbardziej na północ wysuniętych zakątków: od Azji po Bliski Wschód, od Europy po Amerykę Północną. Wielkość i ubarwienie wilków uzależnione są od regionu i szerokości geograficznej z której pochodzą. Życie wilczego stada wyznacza ściśle określona hierarchia ważności, szanowana przez wszystkich jego członków. Kiedy na przykład stado przenosi się w inne miejsce, jego przywódca idzie w środku grupy z uniesionym w górę ogonem. Tuż obok podąża jego partnerka. Po sprzeczce z przywódcą „poddany” wyraża swoje podporządkowanie opuszczając uszy lub podkulając pod siebie ogon. Wilczęta, których jest od pięciu do jedenastu w każdym miocie, rodzą się w norze wykopanej w ziemi lub w legowisku pośród kamieni. Pozostają w ukryciu aż do trzeciego tygodnia życia, kiedy to zaczynają wyglądać z nory, ciekawe świata. Matka karmi je częściowo przetrawionym przez siebie pożywieniem i uczy je polować.

Kąsaczowate

Rodzina z rzędu karpiokształtnych, obejmująca ok. 1 tys. gatunków ryb, żyjących w wodach słodkich Ameryki Pd. i Środk. oraz Afryki. Osiągają od 2,5 do J 52 cm dl. Mają uzębione szczęki oraz dodatkową płetwę tłuszczową (drugą grzbietową). Należą tu zarówno małe, ślepe, jaskiniowe śleporyby z Meksyku, przypominające łososie ryby tygrysie z Afryki, jak i południowoamerykańskie piranie. Odżywiają się pokarmem roślinnym i zwierzęcym. Większość żyje w niewielkich stadach w strumieniach i rzekach Amazonii, Wiele rozrzuca ikrę wśród roślin wodnych, inne – np. smukleń pryskacz -przylepiają ją do liści zwisających ponad powierzchnią wody, przy czym samiec pilnuje i uderzeniami ogona spryskuje jaja co pewien czas.
Wiele małych, kolorowo ubarwionych i nie agresywnych k. hoduje się w akwariach- Popularnymi rybami akwariowymi są żwawik czerwieniak, ubarwiony srebrzyste z czerwonymi płetwami, biało-czarno-czerwona prystelka oraz ukośnik wspaniały. Dorastający do 20 cm dl. Drobnoustki osiągają 2,5-4 cm di. W akwariach hoduje się rn.in. drob-noustka obrzeżonego, drobnoustka Beckforda oraz N. eguus. Saiminas ma-xiliosus z Ameryki Pd. osiąga ok. 1 m dł. i waży ponad 18 kg. Z wyglądu przypomina łososia, Ubarwiony jest złotawo z czerwonymi płetwami i podłużnymi rzędami plamek na ciele. Poławia się go dla smacznego mięsa.

Homarowate

Morskie skorupiaki z rzędu dziesięcionogów zaliczane do rodzin homarów, langust, Scyllaridae i Polychelidae. Żyją na dnie. większość jest aktywna nocą. Żywią się padliną i wodorostami; czasami polują też na ryby, małe mięczaki i inne denne bezkręgowce. Niektóre, gl. homary i langusty, są poławiane. Mają sztywny, segmentowany szkielet zewnętrzny, oczy na ruchomych słupkach. 2 pary długich czułków oraz 5 par odnóży, z których jedna lub więcej przekształcona jest często w szczypce (jedno z nich zwykle większe od pozostałych). Ha wydłużonym odwłoku znajduje się kilka par odnóży pływnych. Podobny do płetwy ogon służy do pływania; zginanie odwłoka powoduje wsteczny ruch zwierzęcia. Homary żyją we wszystkich morzach z wyjątkiem obszarów podbiegunowych i dużych głębokości. Na trzech pierwszych parach odnóży mają pazury. Głowotułów i odwłok pokrywa pancerz, na przedzie ciała wyciągnięty w rostrum („dziób”). Homar amerykański i homarzec są masowo poławiane i sprzedawane. Spożywa się ich silnie umięśniony odwłok i szczypce. Homar europejski, ubarwiony ciemnozielono. żyje na skalistym dnie M. Północnego i M. Śródziemnego. H. capensis, z wód przybrzeżnych Afryki Pd., dorasta do 10-13 cm dł. H. amerykańsk, z Atlantyku, występuje zwykle na większych głębokościach – do 366 m. Ma wydłużone, oliwkowozielone lub ciemnoniebieskie ciało i duże, masywne szczypce.

Świstak

Pochodzi on z rodziny wiewiórkowatych, masa jego ciała dochodzi do 8 kilogramów. Dzięki krępej stożkowatej sylwetce nie można go w zasadzie pomylić z żadnym innym ssakiem europejskim. Może jedynie z występującym na Ukrainie bobakiem. Zewnętrzna strona siekaczy brązowa lub brazowożółta. U młodych osobników biała. Występują w Alpach, znaleźć można tez nieduże kolonie w Pirenejach. W Polsce występuje w Karpatach i tatrach. Jest jednak pod ochrona gatunkową. Żyje kolonijnie w wykopanych przez siebie norach. Sięgających do 1 metra głębokości. Zamieszkiwana nora poza komorą mieszkalną zawiera tak że dość długi ślepo zakończony chodnik słóżący jako toaleta. Komora mieszkalna w której zima świstak zapada w 6-7 miesięczny sen zimowy, już jesienią jest obficie wymoszczona źdźbłami traw. Brak w niej jednak jakichkolwiek zapasów na zimę gdyż świstak w czasie snu nie przyjmuje pokarmów. Budzi się jednak co 3-4 tygodnie by oddać mocz i kał. Zużywa w tym okresie zgromadzona latem takankę tłuszczową. Po przebudzeniu się jest znacznie chudszy i wisi na nim skóra.

Łososie i trocie

Blisko spokrewnione łososie o trocie żyją morzach, rzekach i jeziorach w wielu rejonach świata. Są wysoko cenionymi rybami konsumpcyjnymi bardzo popularnym wśród wędkarzy. W wielu rejonach wprowadzono je do hodowli stawowej. Najbardziej znanymi przedstawicielami tych ryb są europejski trocie i pochodzący z Ameryki Północnej pstrąg tęczowy. Troć występuje w trzech formach ekologicznych. Pierwszą jest troć wędrowna, która migruje z rzek do morza, a potem powraca do rzek na tarło, drugą – znacznie mniejszy pstrąg potokowy, który pozostaje przez całe życie w wodach słodkich, zaś trzecią – troć jeziorowa, zamieszkująca na stałe niektóre jeziora europejskie. Pstrąg tęczowy ma także formę, która wywędrowała do morza (łosoś stalowogłowy), oraz stacjonarną na stałe pozostającą w wodach słodkich. Łososie są w zasadzie większe od troci. Większość z nich migruje. Należąca do łososi pacyficznych nerka z północnego Pacyfiku żyje w morzu kilka lat. Potem powraca do macierzystych wód, w których wykluła się z jaja. Płynąc w górę biegu rzeki, niekiedy pokonuje 2000 kilometrów. Właściwe tarlisko rozpoznaje przypuszczalnie zmysłem węchu. Po złożeniu ikry przez samicę i zapłodnieniu jej przez samca, oboje giną. Atlantycki łosoś szlachetny ma podobną biologię, ale może przystępować do rozrodu kilkakrotnie. Masa największego dotychczas złowionego łososia szlachetnego wynosiła około 39 kilogramów.

Krowa

Krowa jest to zwierzę typowe dla hodowli wiejskich. Krowy są to zwierzęta, z których można czerpać dosyć duże zyski, a jednocześnie nie wymagają one zbyt wielu inwestycji. Krowy to zwierzęta, które dają mleko. Są one w czołówce zwierząt, których mleko jest podstawowym składnikiem produktów mleczarskich takich jak jogurty, kefiry czy sery. Również mięso krów jest dosyć popularne na rynku polskim. Jednak jeżeli gospodarstwo wiejskie skupia się na hodowli krów i chce czerpać zyski ze sprzedaży mleka, to jedynie w ostateczności daje się je na ubój i sprzedaje ich mięso. Krowy żywią się trawą. Należą one do zwierząt, które nie pilnowane mogłyby jeść tak długo i tak dużo dopóki by nie zdechły. Hodowcy pilnują by krowy nie zjadły zbyt dużo, dlatego dokładnie pilnują czasu, który krowy spędzają na łące. Krowy posiadają pięć żołądków i należą do grupy przeżuwaczy. W ciągu ostatnich dziesięciu lat wiele krów zostało zabitych, a ich mięso spalone ze względu na wybuch epidemii tak zwanej choroby wściekłych krów.

Papugi

Również papugi są popularnymi zwierzętami domowymi. Ptaki te charakteryzują się tym, że mają one bardzo kolorowe upierzenie, niczym kwiaty tropikalne. Są one uważane za bardzo inteligentne zwierzęta, co niejednokrotnie udowodniły swoim zachowaniem. Szacuje się, że istnieje ponad trzysta pięćdziesiąt gatunków tych ptaków. W domowych pieleszach nie można trzymać ich bez zabezpieczenia, czyli klatki – ponieważ bardzo często uciekają i nie można ich potem odnaleźć. Jest to spowodowane tym, że ptaki te nie potrafią żyć w uwięzieniu. Wiele z nich bardzo skrzeczy, niektóre mają jednak miły głos. Największą przyjemność sprawiają nam te, które potrafią mówić. Ary. Niektóre z gatunków tych pięknych ptaków są niestety gatunkiem zagrożonym. Jednym z takich gatunków jest brazylijska Ara hiacyntowa. Papugi jedzą zazwyczaj w swoim środowisku naturalnym różne roślin, z których większa część z nich jest niedobra, a nawet toksyczna dla nas ludzi. Jednak nasze papugi domowe jedzą zazwyczaj karmę kupioną w sklepach zoologicznych. Ptaki te sprawiają nam bardzo dużo radości.

Wprowadzenie

Nazywamy je naszymi pupilkami, najlepszymi przyjaciółmi i już wiadomo, że chodzi o nasze kochane zwierzątka. Do najbardziej popularnych zwierząt domowych zaliczamy: psa, kota, chomika, żółwia, a nawet takie jak węże. Człowiek jest przyjacielem i towarzyszem zwierząt od wielu tysięcy lat, od zarania dziejów. W naszych domach goszczą ptaki, ssaki i płazy ciesząc nasze oczy i serca. Ich wygląd, kolor, i charakter nie jednemu potrafi zawrócić w głowie. Najstarszym i najwierniejszym przyjacielem człowieka jest jak nie trudno się domyśleć pies. To on towarzyszy nam od setek tysięcy lat. Również koty, szczególnie w starożytnym Egipcie cieszyły się dużym uznaniem i szacunkiem. Nie inaczej jest dzisiaj. Każdy z tych zwierząt różni się od siebie zarówno wyglądem jak i rasą czy charakterem. Każdy taki osobnik jest dla nas kimś wyjątkowym, a wychowany w naszym domu od najmłodszych lat staje się częścią naszej rodziny. Również takie pozorne i dla wielu ludzi odrażające zwierzęta jak węże czy jaszczurki znajdują swoich amatorów i wielbicieli. Należy jednak pamiętać, że takie zwierzęta domowe wymagają bardzo dużo opieki i cierpliwości. Jest to spory obowiązek, a nie tylko radość. Poza tym niekiedy mogą on nam przysporzyć sporo problemów.

Kokoszki

Grupa ptaków z rodziny chruścieli, występujących w strefie umiarkowanej, subtropikalnej i tropikalnej wszystkich kontynentów. Osiągają ok. 30-45 cm di. Mają długie palce u nóg, umożliwiające chodzenie po kożuchu roślinności wodnej, oraz – jak wszystkie chruściele – bocznie spłaszczone ciało. (J wielu gatunków w upierzeniu występują jaskrawo ubarwione plamy oraz naga skóra, najczęściej w postaci czerwonej płytki na czole. K. są hałaśliwymi i ciekawskimi ptakami o mniej skrytym trybie życia niż większość chruścieli. Wiele gatunków odbywa wędrówki. Budują duże gniazda ukryte wśród roślinności wodnej lub na lądzie w pobliżu wody.
K. wodna, inaczej kurka wodna, dorastająca do ok. 32-35 cm dł., ubarwiona brunat-
noczarno z wyjątkiem białego podogonia, ma szkarłatną płytkę na czole i nasadę dzioba, którego koniec jest żółty. Występuje w wielu podgatunkach na wszystkich kontynentach, z wyjątkiem Australii. W Polsce jest licznym ptakiem lęgowym. Zasiedla małe zbiorniki wodne
o zarośniętych brzegach, z bujną roślinnością pływającą. Żywi się ślimakami i innymi drobnymi zwierzętami, wyławianymi przeważnie z wody, oraz delikatnymi częściami roślin, gł. pączkami, pędami i nasionami. Gniazduje na przełomie kwietnia-maja. Samica składa 6-8 jaj.

Mrówki i termity

Mrówki i termity to owady żyjące społecznie, spotykane zawsze w grupach, tzw. koloniach. Większość z nich buduje wielki gniazda zwane mrowiskami i termitierami. Kolonia liczy wiele tysięcy osobników pochodzących od jednej matki zwanej królową. Termity są roślinożerne i ze względu na wyjątkową liczebność mogą stać się plagą. Mrówki żywią się rozmaitym pokarmem, zarówno roślinnym, jak i zwierzęcym. Mrówki, w przeciwieństwie do termitów, zamieszkują chłodne regiony. Większość mrówek i termitów nie ma skrzydeł, ale pewnych okresach cyklu życiowego ogromne stada tych owadów unoszą się w powietrzu. Po krótkim locie godowym samice zakładają gniazda i składają jaja. Samce mrówek Gina w godach, a samce termitów pozostają z królową w jej komnacie. Z jajeczek złożonych przez królową wykluwają się mrówki – robotnice, których zadaniem jest gromadzenie pożywienia dla całej kolonii. Młode termity są miniaturkami dorosłych osobników, ale to one wykonują większość prac przy budowie termitiery. Gniazda niektórych gatunków termitów sięgają nawet kilku metrów. Mrówki i termity padają ofiarą wielu dużych zwierząt, takich jak mrówkojady czy mrówniki.

Nosorożec

Są to bardzo imponujące zwierzęta. Nosorożce są bardzo charakterystyczne ze względu na róg który znajduje się na pysku. Zwierzęta te są imponujące z tego powodu że są jednymi z największych zwierząt żyjących na ziemi, oraz mogą bez problemu biec ponad 50 kilometrów na godzinę a trzeba tu zaznaczyć że mogą ważyć podobnie jak hipopotamy do 4 ton. Nosorożce nie mają naturalnych wrogów, dodatkowo chroni je bardzo gruba skóra, którą jest ciężko przebić . Niestety nosorożce w tej chwili to gatunek zagrożony, człowiek wybijał te zwierzęta głównie dla ich rogów, które znajdują swoje zastosowanie w wielu dziedzinach takich jak na przykład medycyna czy po prostu jako trofeum myśliwskie. Nosorożce żyją w małych stadach. Matki są bardzo opiekuńcze, młode nosorożce nie potrafią się jeszcze bronić i czasem padają łupem drapieżników, ale przy boku matki czują się bezpiecznie. Zwierzęta te są bardzo inteligentne, mają bardzo rozwinięte zmysły, ale za to ich wzrok nie jest doskonały. Wielu ludzi poświęciło czas aby obserwować te zwierzęta i nauczyć nas trochę o ich stylu życia czy też przyzwyczajeniach co okazuje się jest bardzo ważnym elementem w rozwoju człowieka.

Węże

Węże są beznogimi gadami. Część gatunków prowadzi podziemny tryb życia, ale większość żyje na powierzchni ziemi, a niektóre nawet wspinają się na drzewa lub spędzają życie w morzu. Znamy około 50 gatunków węży żyjących w morzu. Niektóre z nich są bardzo jadowite. Kąsają jednak tylko wówczas gdy czują zagrożenie lub znajdują się w pułapce. Większość węży przemieszcza się z pomocą wijących ruchów ciała, wykorzystując do odbicia każdą nierówność podłoża. Gatunki o takiej specyfice ruchów na powierzchni gładkiej są całkowicie bezradne. Węże nie są stworzeniami obślizgłymi – ich skóra jest sucha i pokryta łuskami. Co jakiś czas zwierze w całości zrzuca skórę. Wszystkie węże są mięsożerne. Gad śledzi potencjalną ofiarę, omiatając długim, rozwidlonym językiem znaczną powierzchnie podłoża, większą niż by mógł ogarnąć język pojedynczy. Język wykrywa mikroślady zapachowe, pozostawione np. przez mysz. Niektóre węże chwytają ofiarę i natychmiast ją połykają. inne, jak pyton, oplótłszy ofiarę ciałem, najpierw ją duszą i miażdżą. Około 1/3 węży posługuje się jadem, który uszkadza układ nerwowy ofiary, paraliżując ją. Węże połykają zdobycz w całości. Najedzonego węża łatwo poznać po wydatnym zgrubieniu ciała. Połknięcie w całości nawet dużej ofiary ułatwia szczególna budowa żuchwy – jej kości rozchodzą się w dół i na boki. Węże potrafią poruszać każdą kością oddzielnie, wciągając w ten sposób łup do gardzieli.

Wieloryby i delfiny

Walenie wyglądem przypominają ryby – mają gładkie, doskonale przystosowane do życia w wodzie opływowe ciało. W rzeczywistości należą do ssaków. Są bardzo inteligentne. Samica każdorazowo wydaje na świat tylko jedno młode, które karmi mlekiem. Mniejsze walenie – delfiny i morświny – pod wieloma względami są bardzo podobne do swoich olbrzymich krewniaków. Walenie dzielą się na dwa podrzędy. Do pierwszego zalicza się zarówno mniejsze delfiny, morświny, jak tez olbrzymie kaszaloty. Zwierzęta te chwytają ofiary spiczastymi zębami. Do drugiego podrzędu należą wieloryb grenlandzki i kolosalny płetwal błękitny. Zwierzęta te żywią się drobnymi skorupiakami, które odcedzają z wody fiszbinowymi płytami zwieszającymi się z podniebienia. Walenie całe życie spędzają w owdzie. Oddychają przez specjalny otwór umiejscowiony na wierzchołku głowy. Aby zaczerpnąć powietrza, musza się wynurzyć na powierzchnię . Walenie mają bardzo dobry słuch. Zwierzęta te wydaja dźwięki zwane śpiewem wielorybim. Dla mieszkańców Afryki wieloryby zawszy były źródłem pożywienia. Obecnie większość wielorybów jest pod ochroną, tylko w nielicznych krajach odławia się te zwierzęta.

Foki

Foki są ssakami morskimi. Ale oddychają powietrzem atmosferycznym. Zamieszkują chłodne morza półkuli północnej i południowej. Doskonale pływają posługując się głównie skierowanymi do tyłu kończynami, tylnymi, bezużytecznymi przy poruszaniu się na lądzie. Kończyny przednie przekształcone w płetwy podobnie jak tylne. Na lądzie powolne i ociężałe w wodzie zmieniają się nie do poznania. Ich opływowe ciała są bardziej elastyczne niż ssaków lądowych, a płetwy sprawiają, że w wodzie poruszają się zwinnie i szybko. Foki nawet w wodach polarnych mogą pozostawać przez długi czas, ponieważ mają pod skórą warstwę specjalnej tkanki tłuszczowej, pozwalającej zachować ciepło. U foki podczas nurkowania zwalnia się akcja serca. Mięsień sercowy pracuje w rytmie od 4 do 15 uderzeń na minutę, więc tlen przenoszony przez krew jest wolniej zużywany. Większość fok poluje na ryby, często na te gatunki, których nie ceni człowiek. Nieliczne żywią się krylem. Aby wydać potomstwo foki muszą wyjść na ląd. Wylegają na odizolowane plaże lub wyspy często w koloniach składających się z tysięcy osobników. Każda samica rodzi tylko jedno, dobrze rozwinięte młode, które w sprzyjających okolicznościach usamodzielnia się już po trzech tygodniach. Niektóre foki posiadają wąsy czuciowe rozmieszczone na pysku, które wykrywają zmiany ciśnienia wody wywołane przez przepływające zwierze. W ten sposób mogą znaleźć pożywienie nawet w mętnych wodach.

Małpy

Większość dużych małp żyje w Afryce. W górach żyją małpy berberyjskie, na obrzeżach trawiastych płaszczyzn żyją pawiany, w puszczach rzadko spotykane małpy skarłowaciałe a na równinach goryle i szympansy. W puszczach górskich żyją goryle górskie. Szympansy mają około jednego metra i siedemdziesięciu centymetrów wzrostu. Żyją w lasach nizinnych i gęstwinach środkowej i zachodniej Afryki. Często można spotkać je w ogrodach zoologicznych i cyrkach. Goryl jest największą małpą. Jego ciało chroni długi włos w kolorze czarnym lub brązowym. Goryle należą do zwierząt łagodnych. Goryl występuje w dwóch gatunkach goryl nizinny i goryl górski. Żyją w grupach zazwyczaj piętnaście osobników w tym jeden dorosły samiec. Pawiany występują w dwudziestu pięciu krajach Afryki. Pawiany mają długi, wąski nos którego nozdrza sa skierowane ku górze. Ogon mają nieuchwytny a niektóre gatunki mają go szczątkowy albo wcale go nie mają. Prowadzą tryb życia zarówno nadrzewny jak i naziemny. Często poruszają się w postawie dwunożnej. Należą do zwierząt średniej wielkości.

Koń

Konie to piękne i szlachetne zwierzęta hodowane w gospodarstwach wiejskich głównie ze względu na to, że potrzebują dużą przestrzeń. Bogatsze gospodarstwa wielskie hodują konie w celach rekreacyjnych. Jazda konna jest niezwykle popularna zarówno wśród mieszkańców wsi jak i turystów wybierających agroturystykę. Konie to zwierzęta wymagające bardzo wiele uwagi i wkładu pieniężnego. Przed zakupem konia należy się zastanowić czy mamy wystarczająco dużo wolnego czasu i możliwości by zaopiekować się koniem. Inne gospodarstwa rolne wykorzystują konie jako siłę roboczą. Konie wtedy służą do ciągnięcia pługu czy też bryczek pełnych siana czy innych materiałów. Są one dużo bardziej opłacalne od samochodów. Jednakże niezależnie od celu posiadania koni należy pamiętać, że są to żywe stworzenia, o które trzeba dbać. Codziennie konie wymagają dostępu do wybiegu. Najlepiej jest jeżeli w ciągu dnia pozwoli się koniom spędzać czas na dosyć dużych przestrzeniach na otwartym powietrzu. Jednak wieczorem należy je trzymać pod zadaszeniem.

Głowonogi

Kalmary, kałamarnice, mątwy i ośmiornice należą do grupy mięczaków zwanych głowonogami. W przeciwieństwie do innych mięczaków nie mają zewnętrznej muszli chroniącej ich miękkie tkanki. Wszystkie głowonogi poruszają się wyrzucając wodę pod ciśnieniem z tzw. Lejka (napęd odrzutowy). Kalmary i kałamarnice żyją w wodach otwartego morza, a ośmiornice spotyka się przeważnie w odach płytkich, ukryte w rozpadlinach skalnych. Znamy około 350 różnych gatunków kałamarnic i kalmarów, 150 gatunków ośmiornic i 14 gatunków mątw. Mątwy także zamieszkują wody płytkie, lecz chowają się, zagrzebując w piasku. Głowonogi należą do drapieżników. Ośmiornice chwytają ofiary za pomocą ośmiu ramion wyposażonych w przyssawki. Kałamarnice i mątwy mają dziesięć ramion, osiem dużo krótszych niż u ośmiornic i dwa dłuższe, za pomocą których łowią ofiary. Wszystkie głowonogi obezwładniają ofiary jadem wstrzykiwanym poprzez ukąszenie. Dzięki dużemu, złożonemu mózgowi i wielkim, czułym oczom głowonogi szybko rozpoznają zagrożenie. Potrafią się też maskować. W ich skórze znajduj ą się torebki, które zwierze zapełnia w ciągu zaledwie kilku sekund pigmentem lub opróżnia gwałtownie zmieniając ubarwienie. W ten sposób ostrzega napastnika lub rozpływa się w migocących refleksach światła oceanicznego. Gdy napastnik nadmiernie się zbliży głowonogi wyrzucają ciemną, atramentową ciecz, pełniącą funkcje zasłony dymnej.

Gady

Ostatnią grupą zwierząt, jakim się przyjrzymy są gady. Również one goszczą w naszych domach i mieszkaniach. Są one jednak już dużo rzadziej spotykane niż na przykład psy czy koty, a nawet małe, białe myszki. Głównymi przedstawicielami tego gatunku w naszych domach są przede wszystkim żółwie oraz węże. Żółwie są bardzo ciekawymi zwierzętami, które mogą spędzić z nami nawet kilkadziesiąt lat, a nawet dłużej. Są to bowiem długowieczne zwierzęta, które mogą przeżyć nie jednego człowieka. Żółwie jednak różnią się między sobą. Są małe żółwiki (czyli te domowe) oraz olbrzymie żółwie, które zamieszkują na przykład Wyspy Galapagos. Istnieją żółwie wodne, błotne oraz typowo lądowe. Żółwie są jednak gatunkiem, który coraz bardziej jest narażony na wyginiecie. Drugim przedstawicielem domowych gadów jest wąż. Większość ludzi uważa, że domowe węże są bardzo niebezpieczne, jednak te sprzedawane w sklepach zoologicznych są pozbawione jadu. Część ludzi trzyma w swoich domach również bardziej egzotyczne zwierzęta, takie jak kameleony, które zmieniają kolor swojej skóry czy różnego rodzaju jaszczurki.

Indyki

Rodzina z rzędu grzebiących, obejmująca dwa gatunki – indyka oraz i. pawiego – zamieszkujące pd. cz. Ameryki Pn. i Amerykę Środk. Żyją w stadach w lasach i na terenach do nich przyległych w pobliżu wody. Żywią się roślinami, gł. nasionami, a także owadami, żabami i jaszczurkami. Gdy grozi im niebezpieczeństwo, szybko kryją się pod osłoną roślinności. Latają tylko na krótkich dystansach (ok. 0,4 km). Dawniej na skutek nadmiernych polowań ich liczebność gwałtownie spadła. Z czasem odbudowały swa populację w CISA. Samce są poligamiczne i gromadzą wokół siebie harem samic, z których każda w zagłębieniu ziemi składa 8-15 brązowo nakrapianych jaj. I. udomowili prawdopodobnie meksykańscy Indianie w okresie prekolumbijskim. W 157 9 przywieziono go po raz pierwszy do Hiszpanii, skąd rozprzestrzenił się w Europie, trafiając w 1541 do Anglii. W XVII w. angielscy koloniści wprowadzili wyhodowane w Europie odmiany z powrotem do wsch. cz. Ameryki Pn. Do 1935 hodowano go gł. dla upierzenia, potem przede wszystkim dla mięsa. Ptak ten ubarwiony jest zwykle ciemno z miedzianym i zielonym połyskiem. Dorosły samiec ma nagą, brodawkowaną, czerwono zabarwioną skórę na głowie, która nabrzmiewa w biało-niebieskie korale, gdy jest podniecony, a także długi, czerwony, mięsisty wisior zwisający z czoła nad dziobem, mięsiste korale na gardle, kępę sztywnych, czarnych, włosowatych piór w kształcie pędzla sterczących z piersi i ostrogi na nogach.

Niedźwiedź polarny

Pochodzi on z rodziny niedźwiedziowatych. Samica jest mniejsza i delikatniej zbudowana natomiast samiec dochodzi do wagi 450 kilogramów. Ogon prawie jak u niedźwiedzia brunatnego jest krótki i praktycznie nie widoczny. Czaszka jest bardziej wydłużona, w Arktyce nie sposób go pomylić z innym gatunkiem ze względu na inny kolor futra. Cechuje się on również znacznie dłuższa szyją co zapewnia mu lepsza ruchomość głowy, palce Sa do polowy spięte błona pływną i zakończone dużymi nieznacznie zakrzywionymi pazurami. Stopy Sa całkowicie porośnięte sierścią. Futro jest tak gęste, że woda spływa po nim niemal natychmiast, natychmiast straty ciepła Sa wręcz minimalne. Niedźwiedzi nie można w związku z tym odszukać w środowisku naturalnym nawet za pomocą noktowizorów, wyszukujących obiekty emitujące podczerwień. Występuje on w strefie około biegunowej czyli w Arktyce i przyległych do niej obszarach. Jego środowiskiem naturalnym jest pustynia lodowa. Poluje samotnie głównie na lodzi arktycznym, na odpoczynek układa się w obszernych szczelinach skalnych.

Małe gryzonie

Często w naszych domach możemy spotkać ponadto innego rodzaju zwierzęta. Popularnie są one nazywane gryzoniami, co niektórym kojarzy się bardzo źle. Domowym przedstawicielem takich właśnie zwierząt jest między innymi domowa myszka. Największą popularnością cieszą się małe, białe myszki, które bez najmniejszych problemów można kupić w sklepie zoologicznym. Myszki takie muszą jednak przebywać w odpowiedniej izolacji, tak aby nam nie uciekły i nie stały się pokarmem na przykład dla kota. Innym przykładem gryzoni, równie popularnym jak małe myszki są świnki morskie. Podobnie jak one muszą być jednak one odizolowane, ponieważ także bardzo często nam uciekają. Myszy mają także jeszcze inne zastosowanie, już mniej domowe i budzące zastrzeżenia wielu ludzi. Są one bowiem bardzo często wykorzystywane w różnego rodzaju doświadczeniach oraz eksperymentach. Ma to jednak na celu ochronę naszego życia i odnalezieniu nowych, lepszych rozwiązań np. leków, które mogą uratować nam życie. Innym gryzoniem, który często jest naszym domowym pupilem są chomiki. Są one bardzo podobne do myszy. Wszystkie te małe zwierzęta mają bardzo dużo zwolenników, ale również bardzo dużo wrogów. Duża część ludzi brzydzi się tymi zwierzętami.

Królik

Króliki domowe mogą mieć różną wielkość i wagę od jednego kilograma aż do wagi od dziewięciu do jedenastu kilogramów. Wszystko zależy od rasy królików. Mamy króliki angorskie których sierść czyli tak zwana wełna angorska służy do produkcji ubrań. Z każdego kilograma masy ciała królika angorskiego w ciągu roku można otrzymać dwadzieścia dekagramów wełny angory. Największą rasą hodowlaną aktualnie sa króliki rasy olbrzymie belgijskie. Żeby królika nieustannie rosną i musi je systematycznie ścierać. Króliki szczególnie małe należą do zwierząt uroczych i bardzo miłych. Można się z nimi zaprzyjaźnić i są doskonałym towarzystwem dla dzieci. Mają bardzo miłe futerko do którego jest się miło przytulić. Króliki sa zalecane dla ludzi nerwowych gdyż głaskanie króliczego futerka uspokaja i wycisza. Przebywanie z królikiem sprawia wiele radości. I pozwala oderwać się od codziennych problemów co powoduje że odpoczywa się psychicznie. Królik potrafi odwdzięczyć się za opiekę i miłość. Króliczki uwielbiają pieszczoty i potrafią się o nie upominać.

Mięczaki i skorupiaki

Czy mogą istnieć zwierzęta bez szkieletu, o miękkim ciele? Oczywiście: są to bezkręgowce, mięczaki. Większość z nich ma zewnętrzną osłonę – muszlę, jak wszystkie ślimaki. Niektóre mają wewnętrzną muszlę, na przykład mątwa. Jeszcze inne w ogóle nie mają muszli, przynajmniej w wieku dorosłym. Najwięcej mięczaków żyje w morzach i w wodach słodkich, jak ostrygi, ośmiornice, błotniarki. Są to zwierzęta wodne, oddychające skrzelami tak jak ryby. Natomiast gatunki lądowe nie mają skrzeli, lecz płucodyszny układ oddechowy, funkcjonujący tak jak płuco: dotyczy to w szczególności ślimaków. W zależności od kształtu muszli mięczaki dzielą się na trzy grupy: ślimaki, małże i głowonogi. Ślimaki (po łacinie Gastropoda – brzuchopełze) mają muszle jednoczłonowe w kształcie spirali (winniczek, brzegówka) bądź inne – tak jak muszla ślimaka czareczki podobna do zabawnego chińskiego kapelusza. Małże są wyposażone w muszle zbudowane z dwóch części lub klap (dlatego noszą też nazwę dwuklapowych, po łacinie Bivalvia), na przykład ostrygi i im podobne. Wreszcie u głowonogów muszla jest wewnętrzna lub nie ma jej wcale (mątwa, kalmar, ośmiornica).

Bizony i pieski

Dwieście lat temu, przed przybyciem europejskich osadników, amerykańskie prerie przemierzało 70 milionów bizonów. Na przestrzeni kilku dziesięcioleci niemal doszczętnie je wytrzebiono -przeżyło tylko 600 sztuk. Dzięki ścisłej ochronie aktualnie w USA żyje około 40000 bizonów. Kiedy ponad prerią unosi się potężna chmura kurzu można przypuszczać, że to bizony wędrują w poszukiwaniu lepszej trawy i wody. Może być to także spowodowane zaciekłymi walkami byków podczas pory godowej. Młodymi bizonami zajmują się matki. W przypadku zagrożenia chroni je całe stado, tworząc wokół nich zasłonę nie do przebycia, złożoną z potężnych ciał ze skierowanymi w kierunku wroga rogami. Nazwa piesek jest myląca, bowiem pieski preriowe są w gruncie rzeczy gryzoniami, spokrewnionymi z wiewiórkami i świstakami. Ich nazwa wzięła się stąd, że ich ostrzeżenie brzmi jak szczekanie psa. Te niewielkie zwierzątka są wyjątkowymi kopaczami: budują podziemne nory tworzące całe kolonie. Każda norka ma wiele pomieszczeń mieszkalnych i oczywiście zaopatrzona jest w zapasowe wyjście.

Papuga

Znamy różne papugi ale chyba najczęściej mówi się o papudze Ara. Ara najczęściej występuje jako hasło w krzyżówce. Ara jest jedną z największych papug. Może ona mieć długość wraz z ogonem około dziewięćdziesięciu centymetrów. Kark, skrzydła i pióra na ogonie ma zazwyczaj w kolorze niebiesko – turkusowym a brzuch w kolorze żółtym. Na głowie ma czub z piór w kolorze zielonym. Dziób papugi ma kolor czarny. Policzki papugi są gołe i maja kolor biały. Jeśli papuga się zdenerwuje albo wystraszy to stroszy piórka. Ara żyje jako dziki ptak w północnej części Ameryki Południowej. Są to ptaki bardzo towarzyskie i zazwyczaj przebywają w niewielkich stadach. Wspólnie żerują w ciągu dnia a późnym popołudniem zlatują się na drzewa w duże stada. Bywa że w jednym miejscu nocuje i sto papug. Ich wrzaski słychać daleko. Samica papugi znosi dwa lub cztery jaja i wysiaduje je przez dwadzieścia siedem dni. Gniazdo opuszcza bardzo rzadko. Małe wychowują się w gnieździe około dziewięćdziesięciu dni a później opuszczają to gniazdo.

Słoń i struś

Kolejne dwa zwierzęta charakterystyczny dla tej strefy… Słoń afrykański jest prawdziwym gigantem sawanny, osiągającym wysokość 4 metrów i wagę 8 ton. Jest znacznie większy od swego indyjskiego kuzyna, od którego różnią go także bardzo duże uszy. Słynne słoniowe kły mogą mieć nawet trzy metry długości. Słonie są zwierzętami towarzyskimi. Samice z młodymi tworzą stada, którym przewodzi młody, silny samiec. Stare samce żyją samotnie lub tworzą niewielkie grupki. Słonica ma tylko jedno młode, które przychodzi na świat po drugiej ciąży – od 18 do 22 miesięcy. W chwili narodzin „maleństwo” waży 100 kilogramów i ma metr wzrostu. Słoniątka uwielbiają się bawić, biegać, pływać i spacerować trzymając się trąbą ogona mamy. Struś jest największym żyjącym ptakiem. Nie potrafi latać, ale za to umie biegać z szybkością dochodzącą do 50 kilometrów na godzinę. Samica strusia składa jaja o wadze półtora kilograma i bardzo twardej skorupce. Pisklęta przychodzą na świat po sześciu tygodniach cierpliwego wysiadywania.

Ślimaki

Ślimaki należą do mięczaków. Występują na lądzie ale również w wodach głównie mórz. Ślimaki maja muszle. Wylegają się z jaj. Muszla dla ślimaka pełni role ochronną. Muszla przybiera różne kształty. Ślimak zazwyczaj jest cały schowany w muszli a tylko wystaje mu głowa na której jest para oczu. Otwór gębowy oraz dwa czułki. Ślimak odżywia się trawą, liśćmi kapusty lub innymi liśćmi. Ślimaki mogą być zwierzętami hodowanymi przez człowieka. Sa to ślimaki winniczki. Zazwyczaj ślimaka winniczka spotykało się jako zwierzę mieszkające na polach i łąkach ale z czasem stał on się bardzo popularny jako zwierzę hodowlane. Hodowla taka zajmuje niewiele miejsca i można ja prowadzić przez cały rok. Nie wymaga dużych nakładów finansowych. Hodowla jeśli jest odpowiednio prowadzona nie jest uciążliwa dla środowiska i całkowicie bezzapachowa i co najważniejsze nie jest związana z dużym wysiłkiem fizycznym. Ślimaki hodowlane mają przeznaczenie dla gastronomii. Szczególnie są poszukiwane na eksport do Francji gdzie ślimaki sa przysmakiem. Ostatnio nawet w Polsce są dość często zamawiane.

Rekiny i płaszczki

Rekiny i płaszczki zasadniczo różnią się od innych ryb – ich szkielety nie są zbudowane z kości, lecz tkanki chrzęstnej, czyli takiej substancji, jaka nadaje kształt naszym małżowinom usznym i nosom. Znamy wiele gatunków rekinów. Niektóre są powolne i żywią się skorupiakami oraz jeżowcami znajdującymi się na morskim dnie. Inne, jak rekin wielorybi czy długoszpar, odcedzają z wody morskiej plankton. Najbardziej znane są jednak gatunki ruchliwe i drapieżne, takie ja żarłacz biały. Żywią się one głównie rybami, ale większe gatunki nie gardzą również fokami i delfinami. Słuch o wzrok delfinów nie są najlepsze, za to zwierzęta te maja niezwykle dobrze rozwinięty zmysł węchu. Wychwytują też drgania wywołane przez ranną lub przestraszoną rybę. Ponadto potrafią rejestrować prądy elektryczne rozchodzące się w wodzie, co umożliwia im śledzenie ofiary śladem wytwarzanych przez nią impulsów. U drapieżnych gatunków rekinów szczęce i żuchwie osadzonych jest wiele rzędów trójkątnych zębów. W paszczy rekina może ich być nawet do 3000, większość ukryta z zębami frontowymi. Jeśli ząb pierwszego szeregu zostanie uszkodzony, to na jego miejsce przesuwa się ząb z drugiego rzędu. Płaszczki prowadzą przydenny tryb życia. Poruszają się dzięki falowym ruchom płetw przypominających wyglądem skrzydła. Ich ciało zazwyczaj zakończone jest cienkim ogonem. Oczy znajdują się na wierzchołku głowy.

Pająki i skorpiony

Pająki i skorpiony są ze sobą spokrewnione. Jedne i drugie mają ciało podzielone na dwie główne części i poruszają się na ośmiu nogach. Wszystkie polują na niewielkich rozmiarów bezkręgowce. Zdobycz najpierw obezwładniają za pomocą jadu. Wiele osób obawia się pająków i skorpionów, choć człowiekowi zagrażają tylko nieliczne gatunki. Pająki spotyka się niemal na całym świecie. Wszystkie snują rozmaite odmiany jedwabistej nici, którą wykorzystują do plecenia pajęczyn, pętania ofiar lub budowy kokonów do ochrony składanych jajeczek. Pająki łowią pożywienie w rozmaity sposób, nie tylko z pomocą dobrze znanych pajęczyn – niektóre polują na ziemi, inne z Nienacka skaczą na ofiary, jeszcze inne strzykają jedwabistą nicią pętającą ofiary lub nawet zarzucają sieć. Pewne gatunki pająków wysnuwają nić długości 5 cm, zakończonych bardzo lepką „kulą”, którą rzucają w kierunku ofiary w celu jej spętania. Samice pająków często są większe od samców, które muszą uciekać się do rozmaitych sztuczek, by uniknąć w czasie zalotów zjedzenia przez partnerkę. Tak groźne dla samców samice bardzo troskliwie opiekują się potomstwem. Skorpiony spotyka się w ciepłych regionach świata. Dnie spędzają w ukryciu, a na łowy wychodzą nocami. Żywią się przede wszystkim dużymi owadami, które uśmiercają ukłuciem kolca jadowego. Pożarcie ofiary trwa zawsze kilka godzin. Samice nie składają jaj, ale na świat wydają żywe młode.

Kangur

Ten dział poświęcony jest zwierzęciu pochodzącym z Australii. Kangur jest zwierzęcym symbolem Australii. Kangury są torbaczami, co oznacza, że samice mają torby, w których młode po przyjściu na świat znajdują schronienie i ssą mleko matki. Największym członkiem rodziny kangurów jest kangur rudy, osiągający w postawie stojącej ponad dwa metry wysokości. Do tego może poszczycić się metrowym ogonem. Waga: do 150 kilogramów. Kangur szary, zwany także olbrzymim, jest bardzo duży i niewiele ustępuje rozmiarami rudemu. Kangury żyją w stadach i żywią się trawami oraz inną roślinnością. Dzięki bardzo silnym tylnym nogom potrafią skakać, pędząc z prędkością 80 kilometrów na godzinę. Natychmiast po urodzeniu małe kangurzątko, mierzące tylko około 3 centymetrów długości, wspina się do torby swojej mamy, gdzie pozostaje przez pięć miesięcy. Gdy potrafi już samodzielnie się poruszać i jeść to samo, co dorosłe kangury, często korzysta z torby mamy jako kryjówki i środka transportu. Na dobre rozstaje się z nią gdy ma około ośmiu miesięcy.

Bóbr

Pochodzi on z rodziny bobrowatych. Masa ciała dorosłego bobra dochodzi do 30 kilogramów. Dorosłego bobra już choćby ze względu na rozmiary nie można pomylić z żadnym innym gryzoniem. Jest on cięższy od sarny, lecz taka masa ciała dla zwierzęcia o tak krępej sylwetce- zwłaszcza w wodzie nie ma znaczenia. Plaski ogon jest cechą charakterystyczna wyłącznie dla bobra. Ogon pełni w wodzie rolę steru głębokości. Ogon pozostaje często niewidoczny gdyż pozostaje ukryty w wodzie. Ogon bobra jest bezwłosy i pokryty łuską, na lądzie służy mu jako podpora podczas ścinania drzew, palce tylnej stopy Sa spięte błoną pływną. Bóbr doskonale pływa i nurkuje. Natomiast na lądzie w skutek dużej masy ciała porusza się wolno i ociężale. . futro bobra jest bardzo gęste a wewnętrzna warstwa sierści czyli tak zwana warstwa wełnista jest jedwabiście miękka. Z zewnątrz chroni ją długa warstwa włosów ościstych. Typowym środowiskiem bobra stanowią doliny rzeczne i jeziora, zbiorniki wodne powinny być porośnięte drzewami o miękkim drewnie.

Stepy

Stepy to środowisko przejściowe między lasami a pustyniami. Ich podstawową cechą charakterystyczną jest podobieństwo do morza traw, z którego tylko czasami gdzieniegdzie wyłaniają się pojedyncze drzewa i krzewy. Stepy występują na wszystkich kontynentach. Ich wygląd różni się w zależności od szerokości geograficznej. W Ameryce Północnej stepy noszą nazwę prerii i rozciągają się na rozległych terenach o klimacie umiarkowanym. Południowoamerykański step-pampa jest bardziej suchy. Sawanna afrykańska (zwana w południowej części kontynentu veldt) podlega obfitym sezonowym ulewom. Azjatyckie stepy charakteryzują się dużymi różnicami temperatury między latem a zimą. Duże obszary trawiaste występują także w Australii. Fauna obszarów stepowych jest zróżnicowana w zależności od rejonu geograficznego. Najsłynniejszym mieszkańcem północnoamerykańskiej prerii jest bizon, zaś na południowoamerykańskiej pampie królują konie i krowy. Afrykańska sawanna oferuje największe bogactwo gatunków zwierząt, od drapieżników, takich jak lwy, gepardy i likaony po zwierzęta roślinożerne, takie jak gazele, zebry czy gnu.